Dieptepuntje..

i285978589327179262._szw1280h1280_

 

Trillende, zware benen? Oké. Niet kunnen lopen? Oké. Af en toe niet kunnen praten? Oké. Af en toe “out” gaan? Oké. Heel veel dingen niet kunnen die ik zo super graag wil doen? Oké. Gestopt met mijn opleiding en mijn werk? Oké.

Maar gisteravond heb ik wel even een dieptepuntje bereikt. Mijn moeder moest mij namelijk voeren. Ja, je leest het goed: v-o-e-r-e-n. Net als wat je bij kleine kinderen doet. Autsch, pijnlijk. Dat doet wel even wat met je ego hoor!! Mijn hele lichaam trilde, mijn armen voelden verdoofd en zó zwaar. De eerste hapjes probeerde ik te nemen door mijn ene arm op te tillen met mijn andere arm, maar na 3 hapjes gaf ik het op. En oja terwijl mijn moeder mij aan het voeren was, viel ik af en toe nog even weg ook. Ge-wèl-dig!

Dit dieptepuntje had gelukkig wel een duidelijke oorzaak. Ik heb namelijk al een paar dagen griep (nouja, griepsverschijnselen horen ook bij ME. Dus ik weet nu niet of ik echt griep heb of niet, maar dat maakt verder helemaal niks uit, want ik voel me hoe dan ook flink beroerd….). Maar ik heb dus aan de linkerkant van bovenop mijn hoofd tot en met mijn schouder (dus ook mijn holtes, kaak, oor en nek) het gevoel dat het allemaal ontstoken is. En ook mijn longen zijn weer lekker pijnlijk. Ik weet af en toe echt niet waar ik het zoeken moet van de pijn. &@&;?!@@#%^¥$. Maar mijn lieve, lieve oudtante is pas overleden en nu moest het huis leeg.. Dus ondanks de pijn en het feit dat ik me zo beroerd voelde, heb ik toch geholpen voor zover ik daar toe in staat was. Dit was dus de oorzaak van een momentje van schaamte.

Ik heb qua vermoeidheid wel een paar goede dagen gehad. Wel momenten dat opeens alles ging draaien en ik meteen móést slapen, maar verder probeer ik wel zoveel mogelijk te doen zonder er over na te denken of dat wel gaat lukken. Een klein stapje in de richting van het loslaten van mijn perfectionisme. Daar mag ik best een klein beetje trots op zijn, vind ik!

En oja, de foto.. Op “snapchat” kan je als je in Amsterdam bent zo’n plaatje erbij doen. En hoe vaak ben ik nú nou in Amsterdam? Dat móést ik natuurlijk dus even doen. En ik kijk boos, omdat ik me niet lekker voelde en ik niet een goede selfiedag had en dus niet even normaal leuk kon lachen. Volgende keer beteeer! En oja, na dieptepuntjes komen natuurlijk ook weer hoogtepunten, want ik mag 26 mei al beginnen met mijn behandeling!

Fijne bevrijdingsdag en Magic Everyday❤

Delen is magisch
Share on Facebook1Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *