Het gaat niet altijd over rozen..

i285978589327810613._szw1280h1280_

 

Allereerst wil ik iedereen die mijn vorige blog heeft gedeeld ontzettend bedanken!!! Echt super dat jullie hier de moeite voor hebben genomen! Door jullie zullen nu meer mensen weten wat ME is en dat zorgt voor meer bekendheid en meer vorderingen hopelijk! Over bekendheid gesproken.. Vandaag werd er in het rtlnieuws en in de kranten gezegd dat er opnieuw onderzoeken worden gedaan naar ME. Dus dat is super nieuws!

Nu even iets anders. Ik heb lang getwijfeld of ik dit op mijn blog zou zetten, maar het leven van een ME-patiënt gaat niet altijd over rozen (zoals mijn moeder dat mooi zei).

Voor jullie klinkt het misschien raar.. Maar de laatste dagen bekruipt me een heel naar gevoel. Dit gevoel kan ik het beste beschrijven als “besef”.. Het begon zich heel langzaam door te dringen in mijn onderbewuste. Vervolgens kwamen er zo af en toe gedachtes over de toekomst, maar die waren net zo snel weer weg. Maar afgelopen nacht sloeg het in als een bom. Ik kreeg besef. Besef van iets wat ik misschien helemaal niet wil beseffen. Besef wat er voor zorgt dat ik het misschien wel helemaal niet wil accepteren. Besef dat me best bang en nóg gefrustreerder maakt.

Ik besef me dat ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven ziek zal zijn.

Duizend vragen gaan door mijn hoofd. Ben ik ècht wel goed onderzocht? Heb ik ècht ME? Moet ik me niet in het buitenland nog op o.a. Lyme laten testen, omdat Nederland zo achter loopt? Zal ik wel genezen? En wanneer dan? Of krijg ik alleen korte periodes dat het misschien even iets beter gaat? Zal ik zo blijven als dat ik nu ben? Of word ik net als veel andere ME patiënten afhankelijk van een rolstoel of een beweegbaarbed? Blijft deze ziekte altijd zo mijn leven bepalen? Kan ik binnen een paar maanden wel de studie gaan volgen waar mijn buik vlinders van krijgt? Kan ik later wel gaan doen waar ik het aller gelukkigst van word? Blijft het functioneren van mijn hersenen zo achteruit gaan? Of wordt dat wel weer beter? Hoe gaat het met relaties? Zullen mensen zich wel altijd zo begripvol blijven opstellen als ik altijd ziek blijf of houdt dat op een gegeven moment op?

Zoveel vragen, maar geen antwoorden. Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Niemand die het mij kan vertellen. Ik moet het ondervinden. Ik moet het over me heen laten komen. Ik moet het proberen te accepteren en ik moet het proberen los te laten.

Maar godsamme, waarom ben ik ziek, wat gaat er verkeerd in mijn lichaam? Ik weet wel dat ik niet ernstig ziek ben, ik weet wel dat er nog veel ergere ziektes zijn.. Maar dit bepaalt mijn hele leven. Waarmee kan ik het oplossen? Ik wil het oplossen! Ik wil weer rennen, dansen, zingen, springen, studeren, werken, lachen en onder de mensen zijn! Ik wil een toekomst vol dingen die ik zo graag wil en waar ik alles voor over heb! Ik ben niet zo? Ik hou niet van stil liggen? Ik hou niet van alleen zijn? Ik hou niet van niks doen? Ik hou helemaal niet van deze ziekte die mij zo belemmert! Ik wil mijn dagen volplannen, ik wil doen waar ik zin in heb zonder door de grond te gaan van de pijn, zonder niet te kunnen lopen doordat mn benen voelen als kauwgom of zonder de vermoeidheid die mijn hersenen uitschakelt..

Ik laat het los. Het moet wel. Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet een klein beetje bang ben af en toe. Alstjeblieft laat ik hier overheen komen.. Ik wil het zo graag.. Maar maak je niet druk, uiteindelijk zal het vast goed komen.

Magic Everyday, Bent… Magic Everyday.

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *