Elk nadeel heeft z’n voordeel!

i285978589328455113._szw1280h1280_

 

Hebben jullie er wel eens bij stil gestaan dat jullie leven nu is? Letterlijk nu, nu je dit leest? Niet vijf seconde terug, niet vijf seconde later, maar nu? Vast wel. Ik wel in ieder geval.

We weten het allemaal zo goed. Maar sta er nu echt eens bij stil. Vallen er dan niet heel wat dingen van je overbelaste schoudertjes af? Maakt het het leven niet een stukje makkelijker? Velen van ons leven in verwachtingen: wat als, maar wat dan? Wanneer en hoe dan? Hoe moet ik me gaan gedragen tijdens dat gesprek? Wat zullen ze wel niet denken na dat gesprek?

Wat als je nu leeft? Dan hoef je die vragen niet aan jezelf te stellen. Je leeft namelijk op het moment zelf ook in het nu en je laat het gewoon lekker over je heen komen. Grappig dat mensen veel dingen zo goed weten, maar dat je er echt bij stil moet gaan staan en je best er voor moet doen om het te leren, toch? Want uiteindelijk zitten we allemaal vast in bepaalde patronen.

Ik heb vorige week mijn twee eerste behandeling dagen gehad. Okee ik denk dat het vooral wennen is. Het was zwaar, heel zwaar. Heb ik dat laten merken? Nee.. Is dat goed? Nee.. Ik moet leren mijn masker eens af te zetten. Maar vinden mensen mij dan nog steeds dat lieve, spontane meisje? Ben ik nog steeds even leuk als ik niet al-tijd die grote lach op mijn gezicht heb? Het is een soort automatisme geworden, maar het kost zoveel energie. Ik moet maar weer ondervinden hoe dat gaat worden, hoe dat gaat voelen.

Ook heb ik (voor mijn doen) ècht intensief moeten sporten. Ik dacht dat we het rustig zouden opbouwen met bv een wandelingetje van een kwartiertje aangezien ik daar al uitgeput van ben. Maar nee, dat was de warming-up. Twee keer een parcour met cardio apparaten, trainen met gewichten, opdrukken, squats, touwtje springen… “Zorg ervoor dat je goed je grenzen aangeeft!” Maar wat als mijn grens al bij de warming-up ligt? Dat is toch stom.. Dat is toch zwak.

Dus heb ik mijn grenzen aangegeven? Nee natuurlijk niet!! En dat heb ik moeten voelen. Na een paar oefeningen kwam het: alles draaide, m’n hersenen schakelde langzaam uit, ik kon niet meer denken en geen woorden uitbrengen, m’n lichaam deed zo ontiegelijk veel pijn, op m’n benen kon ik niet meer staan omdat alles trilde van vermoeidheid.

Gelukkig zag de trainer het aan me. Had ik het anders aangegeven? Vast niet. Waarschijnlijk was ik doorgegaan tot ik op de grond zou vallen. Ik heb een tijd gelegen op een mat en kreeg gelukkig van alle kanten hulp aangeboden, maar nee: “Zelluf doeen”. Natuurlijk Bent, je zal eens hulp aannemen……

Verder heb ik een soort aandachtsoefeningen gedaan, waardoor je goed leert ademen enzo, maar dat kende ik allemaal al van de mindfulnesstrainingen die ik ooit heb gevolgd.

Woensdag is m’n volgende behandeldag. Nu ben ik vooral aan het bijkomen van de vorige behandeldagen en zorgen dat ik woensdag weer een beetje normaal aankom daar. Ik leer er veel. Ik kom er ook achter dat ik al heel veel weet, maar het de kunst is om het ook daadwerkelijk toe te passen. Verder is het aankijken of dat bewegen echt wel goed is voor mijn zere lichaam. Daar gaan namelijk nog genoeg vragen over rond..

Bij een gesprek over participatie werd er een vraag gesteld aan mij en mijn groepsgenootje: “Wat voor positieve invloed heeft jouw gezondheid/ziekte op jouw werk/studie?” Zij gingen er eigenlijk al vanuit dat er niks positiefs op te noemen was op dat gebied bij mij. Maar ik zou Bente niet zijn als ik niks positiefs kon bedenken!

Sinds ik ziek ben, richt ik me wanneer dat kan vooral op muziek maken: Liedjes schrijven, mijn gevoelens uiten door lekker te zingen, piano leren spelen.. Ook heb ik sinds kort nieuwe professionele opnameapparatuur. Ben daar zooo blij mee! Ik merk dat ik me ontwikkel op dat gebied en dat ik door de best lastige periode die ik nu doormaak meer lagen in mijn zang krijg, meer emotie. Zelf voelde ik dat wel, maar mijn lieve zanglerares merkte het afgelopen week op. Als je wilt zien en horen wat ik die avond zong, kan je dat vinden onder het kopje “video” op dit blog of op https://www.youtube.com/watch?v=x_lJepOwBN0.

Als ik niet ziek was geweest, had ik hier waarschijnlijk helemaal geen tijd voor, had ik er niet aan gedacht of kon ik er niet zoveel gevoel in stoppen. Het leven is mooi. Ondanks dat ik ziek ben, is het leven niet mijn ziekte. Ondanks dat ik heel weinig kan, geniet ik zo van de kleine dingen die ik wel kan. Ik vertelde dit aan hen. Het ontroerde mijn groepsgenootje en de psycholoog zei dat veel mensen van mij zouden kunnen leren. Dat is best bijzonder om te horen.

Verder heeft ME-Gids.net mijn blog over de ME Benefietdag gedeeld. Daar ben ik best een klein beetje trots op! Je kan dit terugvinden op: http://www.me-gids.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid-1371.html

En oh ja, ook heb ik geleerd dat iedereen perfect is. Jij bent nu jóúw 100%, dus jij bent nu perfect, hoe dan ook! Gek om te horen? Vond ik wel.. Maar ook ergens wel een fijn gevoel toch? Je bent wie je bent. Niks meer en niks minder. Je bent perfect!

Fijne avond en voor iedereen geldt: Magic Everyday!

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *