Door de ogen van… Maritta

Omdat het mij de laatste tijd heel veel energie kost om blogs te schrijven, leek het mij een goed idee om nog wat meer mensen te vragen die iets willen vertellen over deze situatie. En wie kunnen dat beter dan mijn beste vriendinnen en mijn super lieve zus, die zo dichtbij mij staan?

Maritta is mijn allerbeste vriendinnetje (en haar ouders zijn zo lief!!) Haar lekkere Langedijkse nuchterheid speelt hierin best een grote rol. Geen moeilijkheden, het is zoals het is. Natuurlijk zijn er af en toe heus wel dingen die we niet leuk vinden van elkaar, maar dan zeggen we het gewoon en klaar. Dat is dan ook weer gezegd en kunnen we weer verder haha. Heeerlijk, ik hoef bij haar nooit energie te steken in onzinnige dingen! Ja de onzinnige dingen waar we de grootste lol om hebben, want met marie kan ik echt overal om lachen! De meeste mensen die ons samen zien, zijn er van overtuigd dat wij niet helemaal goed bij ons hoofd zijn… (Broodje gesmolten smurfen, houvaaaaum)

 

Marie

Bente en ik zijn al heel lang vriendinnen. Terwijl we bijna het tegenovergestelde zijn en van veel verschillende dingen houden, kunnen we uren met elkaar praten of een dag voor de tv hangen of slapen.

Nu Bente ziek is zie ik haar heel weinig, voorheen was ik elke dag in Heerhugowaard, om naar school te gaan. Dan gingen Bente en ik bijvoorbeeld na schooltijd naar de paarden. Dit was toen we in de 2e of 3e klas zaten van het Han Fortmann.
Elke vrijdag ging ik mee, eerst alleen om Syl te verzorgen (de pony van Bent), die we gingen borstelen en eten geven en waarmee we gingen lopen op de dijk, maar later ook om zelf op te rijden. Dit was niet altijd een succes, voor mij dan, want Bente kon natuurlijk prachtig met dat beest omgaan. Zelfs al stond hij stil dan viel ik er nog van af. Nu nog steeds lacht Bente zich rot om deze pijnlijke vallen en angstige momenten die ik had. Gelukkig maar, dat ze daarom met me omgaat, want de laatste tijd ben ik er niet meer zo vaak te vinden.

Toen we twee jaar geleden beiden van Han Fortmann naar de hogeschool gingen, was het een beetje onzeker hoe het met ons zou gaan. Ik woon toch op 7 kilometer afstand, en wij komen nou immers niet vaak in elkaars dorp/stad.

Vorig jaar was het een beetje radiostilte tussen ons. Ik had het druk met school en Bente ook. Ik denk dat we elkaar in 2 jaar tijd maar iets van 20 keer hebben gezien. Eigenlijk echt schandalig, maar ik kan Bente niet de schuld geven. De helft van de keren kwam ze stoer op haar scooter naar mijn huis toe, omdat mijn ouders ook weer even wilden zien welke kleur haar ze had en hoe het met haar ging.

Steeds vaker kwam het voor dat Bente na intensieve dagen (met intensief bedoel ik ook een rondje door de stad van een uur) last had van vermoeidheid en ziek, zwak en misselijk was.

Op Han Fortmann vroegen mensen mij vaak waarom Bente nu weer ziek was en waarom ze niet gewoon naar school kwam. “Met een beetje hoofdpijn kon dat toch wel?” Wat veel mensen niet wisten en ik ze ook niet altijd vertelde, was dat Bente de hele nacht ziek was geweest en niet geslapen had. Dat ze kotsend boven de wc hing (als ik dat mag zeggen van haar haha) en de rest van de klas die dag vrolijk met zn allen naar school ging zonder dat ze enig idee hadden van wat er aan de hand was.

Ik begreep toen ook niet goed wat er aan de hand was, was het een ziekte? Nee, dat was niet aangetoond.. was het omdat ze pfeiffer heeft gehad? Misschien was dat het, misschien had ze daar nog wel gewoon last van? Stelde ze zich aan en kon ze gewoon naar school toe? Veel mensen dachten dat dit het geval was.

Ook ik heb het een paar keer overwogen en zelfs gedacht. Als ik wist wat ik nu weet had ik haar nooit zo beoordeeld. Nu ik wat ouder ben, en mezelf in de schoenen van Bente zou plaatsen, had ik dit nooit mee willen maken. Het geroddel was volgens mij nog wel het ergste aan deze kutziekte. Het onbegrip dat je krijgt, vriendinnen die je in de steek laten. Ik heb dit laatste echter nooit gedaan!

Nog steeds praten we veel, is het altijd leuk als we bij elkaar zijn en zijn we beste vriendinnen. Misschien heeft het Bente ook wel verbaasd en veel mensen die mij kennen ook (ik weet bijna van niemand wanneer ze jarig zijn, afspraken, intakegesprekken en sollicitaties van vriendinnen zou ik echt niet weten). En daar komen de vragen weer: “maar jullie spreken elkaar toch nooit?” “Wat voor medicijnen slikt ze nu of behandeling krijgt ze?” Ik weet het niet.

Ik probeer veel te onthouden en zet soms afspraken die Bente heeft met een dokter in een of ander ziekenhuis in mijn agenda zodat ze wel weet dat ik aan haar denk en mijn best doe. Misschien kan ik dit nog meer doen, en ik hoop dat ze weet dat ik het probeer. Gelukkig hoeft het voor Bente ook niet allemaal, ze kent me en vind het oké dat ze het twintig keer moet vertellen. Het is nou eenmaal lastig, een vriendin te hebben die ziek is…

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *