Door de ogen van… Merel

Omdat het mij de laatste tijd heel veel energie kost om blogs te schrijven, leek het mij een goed idee om nog wat meer mensen te vragen die iets willen vertellen over deze situatie. En wie kunnen dat beter dan mijn beste vriendinnen en mijn super lieve zus, die zo dichtbij mij staan?

Merel kent mij het alllleeeerlangst. Zij heeft alles vanaf het begin tot nu meegemaakt. Ik heb zoveel aan haar lieve woorden. Ze is er altijd wel om even langs te komen met iets lekkers of om super lieve kaarten en berichtjes te sturen. Als ik er even doorheen zit (door wat dan ook), weet zij altijd precies wat ze moet zeggen om mij gerust te stellen. Lieve meert, dankje voor dat je er altijd voor mij bent! Lobiwobbiiisnobbii❤

 

Merel

Toen Bente mij vroeg een stukje te schrijven op haar blog zei ik meteen ja. Waar zal ik beginnen? Hoelang ik Bente al ken? Uhm, zolang als ik me kan herinneren. Op de basisschool waren Bente en ik al vriendinnetjes. Bente is altijd al een lief en vrolijk meisje geweest die positief in het leven staat, een meisje waar ik heel graag vriendinnen mee wilde worden en blijven!

Als ik aan Bente als vriendin denk, dan komen er zoveel dingen naar boven. Ja, vroeger al, was ze vaak ziek. Een drukke gymles kon soms teveel zijn door haar astma en dan kon ik niet samen met haar in tweetal, shit wat baalde ik dan. Vroeger waren dat nog de ‘kleine’ momentjes dat ik doorhad dat Bente vaak ziek was. Ik praat nu over ongeveer vanaf groep 5 op de basisschool. In groep 7 en 8 zaten Bente en ik ook bij elkaar in de klas. Veel lol gemaakt, samen op kamp, geheimen delen, zingen, dansen, bij elkaar spelen, altijd heel gezellig! Maar vaak als ik vroeg of Bente kon ‘spelen’ na schooltijd, was ze of ziek/niet lekker, of iemand anders wilde al met haar spelen! Ik moest dus op tijd zijn met vragen haha.

Na groep 8 kregen we allebei het advies van onze meester om havo/VWO te gaan doen op Han Fortmann. Yes, naar dezelfde middelbare school. In jaar 1 fietsten we elke dag met een groepje samen, maar ook toen al, fietste jij vaak niet mee. Ook in de brugklas was jij al vaak ziek. Zomaar, opeens, koorts, de zon scheen, het was zomer, maar Bente was ziek. Niemand die het begreep, en hoe langer ze soms ziek was, hoe meer ze ‘verdween’. Hoe gek dat ook klinkt. En dan opeens was ze weer op school, helemaal stralend en weer energiek, alsof ze niet weg was geweest.

Bente komt op iedereen over als een heel energiek meisje, soms dan vergeet ik zelfs, dat er daarachter zoveel speelt en dat je zo hard je best doet om zo energiek te zijn! De echte Bente, en de Bente met het masker op, ik ken ze allebei, en voor allebei heb ik evenveel respect!

Jaar 2 van de middelbare school was een leuk jaar. Toen jaar 3 op Han Fortmann, we zaten bij elkaar in de klas. Nou ja in de klas, Bente was er bijna nooit.. Eerste deel van het jaar was je er nog wel, maar steeds vaker was je thuis. Na veel onderzoekjes kwam er door de huisarts ‘pfeiffer’ uit. Gek dat je dan eigenlijk op zo’n moment ‘blij’ bent dat er íets is uitgekomen. Dan weet je tenminste wát er is, en dát er iets is.
Vaak kreeg ik de vragen en opmerkingen op school van andere meiden: “Jezus, waarom is Bente er nou weer niet?”, “Merel, spreek jij Bente nog wel eens?”, “Volgens mij is er niks met haar aan de hand hoor”, “Zo komt ze wel lekker makkelijk van d’r school af”, of “Stelt ze zich niet gewoon aan?”. En ja, ook zelf heb ik wel eens dat soort opmerkingen geplaatst, je bent ten einde raad als je vriendinnetje zich zo vaak ziek voelt.
Toentertijd was whatsapp nog niet echt in, en communiceerden Bente en ik vooral via Hyves volgens mij. En dan na een paar weken, was Bente eindelijk weer op school. Dan dacht ik: “Eindelijk weer, oké, ze kan dit schooljaar nog gaan halen”. Uiteindelijk haalde ze ook gewoon mooi ff vwo 3 en gingen we samen naar vwo 4. Allebei een beetje hetzelfde pakket gekozen, toch kwamen we helaas in een andere klas.
Vwo 4 zijn we samen uit geweest, maar vaak genoeg ging/kon jij niet mee vanwege je gezondheid. Pfeiffer was inmiddels weg bij jou, maar je lichaam begon weer te protesteren. Je lichaam had de ene dag zoveel zin en energie en de volgende dag kon dat helemaal gedaan zijn. Toen ik vwo 5 zagen we elkaar daarom nog maar zó weinig. Bijna niemand zag jou meer, wat was er nú weer met Bente aan de hand?

Nu je dit leest, zal je wel denken, huh elk jaar ziek? Ja, zolang ik weet, is Bente nooit een jaar níét ziek geweest. Je kan je voorstellen hoe immens zwaar dat is, het gevoel hebben dat je lichaam je in de steek laat, en dan ook nog eens dat onbegrip van mensen om je heen.
Ik heb Bente’s “ziek-zijn” nooit weggedrukt in een hoekje, ik begreep haar frustraties en gevoelens wel. Ook omdat ik zelf een periode heb gehad waarin ik pfeiffer had, altijd onwijs moe was. Het leven van Bente en mij heeft de afgelopen 5 jaar best wel op elkaar geleken, alles opnoemen kan en doe ik niet, maar een paar voorbeelden: We kregen allebei ons eerste vriendje, met niet zo’n prettig einde. We wilden allebei opeens afvallen, want ja, we vonden onszelf niet goed genoeg. We waren allebei vaak moe, maar wilden zo veel! We houden allebei onwijs van zingen, en doen dit elke dag. We zijn allebei vegetarisch, jij sinds een paar jaar niet meer. We houden allebei heel veel van dieren.
En nu ik dit typ, denk ik meteen aan die avond waarop mijn lieve konijntje lag te vechten voor zijn leven. Wie durfde dat arme beestje nog te aaien? Bente! Bente was bij ons thuis om ons te steunen en mijn konijn nog even te vertroetelen zolang dat kon. Dat zal ik nooit vergeten, ook al was het ‘maar een konijn’. We denken allebei het zelfde over vriendschap en we weten gewoon wat we aan elkaar hebben!

VWO 5 was Bente zo weinig op school dat het een verstandige beslissing was dat ze naar havo zou gaan. Wat een toeval, want ook ik had geen zin meer om op mijn tenen te lopen in het examenjaar. We zijn samen naar havo 5 gegaan en kwamen bij elkaar in de klas. Jeetje wat hebben wij het gezellig gehad, maar wat hebben wij elkaar ook veel gesteund, wat een dingen zijn er in dat jaar gebeurd.

Dat jaar, heeft ons grotendeels gevormd tot wie wij nu zijn, denk ik. Ik weet nog dat wij in de pauzes altijd een rondje om de school gingen lopen, gewoon dat vonden we leuk, ‘laat ons lekker’ dachten we dan. Als ik terugdenk aan havo 5, dan denk ik aan de gezelligheid dat we naast elkaar zaten maar ook meteen aan Milou, ons vriendinnetje, ruim een jaar heel, heel ziek geweest. Ze overleed tijdens onze examens….. Tot op de dag van vandaag niet te beseffen.

Alles rondom Milou, vanaf dag 1 dat ze ziek werd, tot op de dag vandaag, we konden er samen altijd zo goed over praten. Allebei vonden we het zo moeilijk en zo ongelofelijk zwaar dat Milou op 30 oktober 2012 het leven moest loslaten. Ik weet dat jij er nog elke dag aan denkt, net als ik, en vele anderen. Ik denk dat de ziekte van Milou onze vriendschap ook nog veel sterker heeft gemaakt.

We hebben elkaar nóóit laten vallen en zijn er altijd voor elkaar geweest. Onze hele vriendinnengroep, die ooit uit 12 meiden bestond op Han Fortmann, is al zo’n 2/3 jaar geleden uit elkaar gevallen. Ieder is z’n eigen kant op gegaan, en dat is goed ook. Veel spreek ik niet meer, en jij ook niet. Maar wij zijn altijd contact blijven houden. Spraken we elkaar 2 maandjes niet, helemaal niet erg, we gingen gewoon weer verder waar we gebleven waren. En zo doen we dat nog steeds nu… Maar nu is alles nog zwaarder voor Bente, geen opleiding meer, geen werk, weinig echte leuke dingen, allemaal door ME. Wat is het oneerlijk dat zo’n vervelende ziekte jouw leven zo kan beheersen, dat zou toch niet mogen!!

Laatst gingen we samen met Maritta wat leuks doen, dan lijkt het heel even alsof jij ME voor een uurtje in je broekzak stopt en gewoon even normaal leeft. Als je dan weer thuiskomt neemt ME jouw leven weer over.

Soms dan snap ik er ook even niets meer van, ga ik eindeloos op internet zoeken wat het kan zijn. Ik zei je laatst nog, misschien de ziekte van Lyme? Is het een vitamine te kort? Iets aan je spieren? Moet ze acupunctuur gaan doen, wat mij ook heel erg heeft geholpen. Is het geen…?. Ik weet het gewoon niet, en waarom weet niemand het nou toch! Waarom weet niemand wat hieraan te doen is. Dan lees ik op het blog weer dat ze elke dag aanvallen heeft en denk ik bij mezelf ‘stop in godsnaam met die behandeling! Is dat wel goed voor dat zieke lichaampje?”

Maar ik ben Bente niet, en zij kent haar eigen lichaam soms zelfs niet eens meer. Voor nu is het wachten op antwoorden, onderzoeken en welke medicaties werken. Wat helpt en wat niet? Wat is goed? Ik duim elke dag voor vooruitgang, al is het maar dat ene rondje van 30 meter met de hond lopen wat je lukt; zonder een aanval te krijgen. En misschien weer over een tijdje, een rondje door Middenwaard. Zolang jij blijft geloven dat jij dit overwint, vertrouw ik daar ook op!

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *