Even iets anders..

i285978589329632768._szw1280h1280_

 

Zaterdag heeft het broertje van een kennis van mij besloten om uit het leven te stappen. 17 jaar… Hij had nog een heel leven voor zich.

Ik vind het moeilijk om dit zo op te schrijven, omdat ik hierbij niemand wil kwetsen. Maar ik vind het zo verschrikkelijk dat sommige mensen het zo moeilijk hebben dat ze deze keuze maken, maar tegelijkertijd hierbij zoveel andere mensen in intense verdriet voor de rest van hun leven achterlaten. Mij doet het veel als ik hoor dat er zoiets is gebeurd. Ik voel het hartverscheurende verdriet wat de mensen om hen heen moeten voelen. Ik weet niet wat deze mensen hebben moeten doormaken om zover te komen deze keuze te maken.. Dus begrijp me alstjeblieft niet verkeerd, zij zullen geen uitweg meer hebben gezien, dus je kunt hen helemaal niets kwalijk nemen..

Deze mensen hebben zich niet meer kunnen beseffen dat het leven bestaat uit fases. Soms saaie fases, fases waarin je denkt: is dit het nou? Ik zou echt meer uit het leven moeten halen. Soms bijzonder mooie fases waarin je het pure geluk voelt. Soms fases waarin alles op rolletjes loopt, het gaat zoals het gaat en je zit in je flow. En soms fases waarin je zoveel pijn en verdriet voelt, waarin je misschien iets verschrikkelijks hebt moeten meemaken of waarin je walgt van jezelf of je leven.

Deze laatste fase duurt níét voor de rest van je leven. Deze fase kan enorm zwaar zijn en het kan voelen alsof het voor de rest van je leven zo blijft voelen. Maar dat is het niet. Het leven gaat door en daarmee de fases. Wanneer je in zo’n verschrikkelijke fase zit, probeer je dan alstjeblieft te beseffen dat er ook weer prachtig mooie fases komen waarin je dat pure geluk weer gaat voelen! En de fases waarin je lekker in je flow zit niet te vergeten.. Het leven heeft zoveel voor jou in petto en deze verschillende fases zorgen ervoor dat je voelt dat je leeft!

Ik vind het zo belangrijk dat mensen weer tot dit besef komen. Ook als je het betrekt op mijn ziekte. Sommige mensen kunnen helemaal niks meer en ook ik kan veel minder dan een maand terug. “Je moet het leren accepteren” “wij gaan je leren hoe je ermee om moet gaan”. Nee. Ik wil dat niet. Daar ga ik niet eens aan beginnen, want wat er ook gebeurt, ik ga voor herstel. Ik geloof erin dat ook deze ziekte binnen nu en vijf jaar draaglijk kan zijn voor zo ontzettend veel mensen!

Veel mensen met deze ziekte zien op een gegeven moment geen uitweg meer, maar alstjeblieft zie in dat er elke dag mooie dingen zijn. Hoe vreselijk je dag ook is, probeer de kleine mooie dingetjes te zien! Het zonnetje schijnt? Heerlijk! Je hebt lieve mensen om je heen? Zo belangrijk!! Een knuffel van je hond of kat? Een mooi schilderij? De vogels die je buiten hoort? Of een lief berichtje, lekker eten, goede gesprekken of een leuk tvprogramma? Er zijn zoveel kleine dingen die jou mentale voldoening kunnen geven.. Probeer je hier op te focussen, het gaat je lukken!

Zit je in zo’n zware fase en zit je er eigenlijk helemaal doorheen? Zoek dan alstjeblieft hulp.. Zodat je weer beseft dat het leven zoveel moois te bieden heeft. Hoe verschrikkelijk het ook is wat je hebt moeten doormaken, de fase van het lekker in je vel zitten, ligt dichterbij dan je denkt. En met dat besef kom je deze vreselijke fase door.. Het is zó zonde dat deze mensen de mooie fases in het leven niet meer gaan meemaken, maar ik hoop dat zij toch de rust en het geluk hebben kunnen vinden waarnaar zij opzoek waren…

Ik wens familie en vrienden van deze jongen ongelooflijk veel sterkte toe. Er zijn geen woorden die kunnen beschrijven hoe verschrikkelijk het is wat er is gebeurd.

Magic Everyday, hoe moeilijk het leven soms ook kan zijn…

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *