Behind the scenes

i285978589330140130._szw1280h1280_

 

Gister was het mijn verjaardag. Ik heb best lang naar deze dag uitgekeken, omdat ik wist dat ik eindelijk weer lieve mensen ging zien, maar aan de andere kant zag ik er ook tegen op, want ging ik het wel redden? Het leek me leuk om een soort “behind the scenes” blog te maken. Want voor velen van jullie die mij zien, zie ik er gewoon normaal uit. Alleen de mensen die mij écht goed kennen, zien dat ik moe ben, dat mijn ogen minder stralen als ik lach, dat mijn oog gaat hangen, dat ik moeite heb met uit mijn woorden te komen en dat ik moeite krijg met bewegen. Maar als je me niet elke dag ziet, dan is er niets aan mij te zien op de momenten dat ik te zien bèn.

Voor deze dag ging ik een week van tevoren al op tijd naar bed en deed ik heel heel rustig aan en zo weinig mogelijk “activiteiten” (zoals bv een half uurtje naar het winkelcentrum) anders zou ik deze dag nooit volhouden. Het is eigenlijk raar als je erover na gaat denken. Voor mij is rust en slaap inplannen de normaalste zaak van de wereld geworden, maar als je gaat nadenken over hoe het was of over hoe het kan zijn, dan kan je wel even flink balen..

Gisterochtend om 11.00 uur kwamen mijn tante en Nico, mijn oma, mijn nicht, haar man en mijn achterneefje even een taartje eten. Super gezellig! Velen van jullie hebben vast mijn filmpje op facebook gezien waar ik de kaarsjes van de taart uitblies.. Wat zie ik er daar vrolijk en gezond uit he?! Net als op de foto bij dit blog? Wat jullie dan weer niet zien, is dat ik na twee uurtjes alleen op de bank te hebben gezeten en niet eens veel gepraat te hebben, mijn familie gedag moest zeggen omdat ik voelde dat het fout ging. “Super gezellig dat jullie er waren, maar ik ga naar bed… Ik hoop dat ik jullie snel weer zie!”

Van 13.00 uur tot 20.00 uur heb ik op bed gelegen. Ik heb geslapen, ik heb gerust. Ik voelde me zo beroerd, hoofdpijn, zenuw- en spierpijn in mijn hele lichaam, spierzwakte.. Maar ik moest en zou mijn verjaardag in de avond nog vieren met een aantal vriend(inn)en.

‘Hoooow ik zou het toch wel gaan redden?! Ik zou toch wel de avond uit kunnen zitten? Straks gaat het fout terwijl ze er net zijn.’ Die gedachten gingen al dagen door mijn hoofd. Gelukkig heb ik suuuper lieve vriend(inn)en die van tevoren al zeiden “Als het niet gaat, halen we het samen in hoor!” of: “Als je je opeens niet lekker voelt, dan moet je dat gewoon zeggen, dan komen we een andere keer terug!”. Dat stelde mij heel erg gerust en dat zorgde er ook voor dat ik mijn masker op mijn nachtkastje kon laten liggen en kon gaan genieten van het moment, hoe het ook zou gaan lopen.

Rond 20.00 uur hoorde ik mijn slaapkamerdeur open gaan, daar stond Marie. Ze kwam me wakker maken met allemaal kadootjes en kwam gezellig even naast mij liggen. “Hoe lang ben je er al??” “Oh ongeveer een uur nu denk ik, heb net even wat gegeten enzo”. Haha, wat moet ik toch zonder dat kind!
Toen ik beneden kwam hadden Marie, Ivanka, Jeroen, papa en mama al bijna alles klaar gezet zodat ik daar geen energie in hoefde te steken, zo lief!!

Ik heb genoten van de avond, de lieve mensen en de gezellige gesprekken. Zo’n avond had ik echt even gemist.. En het is helemaal goed gegaan!

Wat wel zo is en wat ik al wist, is dat ik het vandaag en de komende week moet gaan bezuren. Mijn hele lichaam doet pijn, ongelooflijk veel spierpijn, zenuwpijn, spierzwakte, kan nauwelijks bewegen want elke beweging doet pijn. Ik lig al de hele dag op bed, helemaal energieloos, maar het was het meer dan waard!!! Dank jullie wel❤

Magic Everyday 

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *