YOLO

Het ging de afgelopen week niet zo lekker en nog steeds niet. Veel last van mijn hart en kan vrij weinig. Afgelopen week ben ik er 2 keer even uit geweest met mijn ouders en dat ging gelukkig wel goed en dat was ook leuk. Verder loop ik erbij als een soort zombie.

Sinds vorige week heb ik dus een hartkastje, zoals ik in mijn vorige blog vertelde. Het is grappig om mee te maken dat mensen je nu opeens als “ziek” beschouwen. Het heeft een beetje hetzelfde effect als wanneer ik in een rolstoel zit. Mensen schrikken als ze zien dat ik stickers op mijn lichaam heb en een kastje onder mijn shirt. “Jeetje wat heftig Bent!!!” Ook toen ik over straat liep, keek iedereen naar me alsof ik ziek was. Een soort blik van medelijden en een glimlach. Ik ben ook ziek. Aan de ene kant is het niet leuk om zo gezien te worden, maar aan de andere kant… Heb je dan echt een sticker op je borst nodig om mensen te laten beseffen dat het echt is wat je hebt? En dat het inderdaad echt best heel heftig kan zijn? Kennelijk wel..

Het was zelfs zo dat ik met mijn moeder heel even een klein stukje wandelde, dat er een man naar ons toe kwam met een enquête. “Zou ik jullie een paar vragen mogen stellen?”. Op dat moment ging het niet zo goed met me en moest ik eigenlijk zo snel mogelijk naar huis. Dus mijn moeder zei “Nee, sorry, ze heeft… Uhm… Het gaat even niet lekker.” En wees toen naar mij, maar tegelijkertijd perongeluk naar de sticker. Hij keek er naar en zei geschrokken “Oh, oh, jeetje, ja, sorry!! Heel veel sterkte!!”. Daar moesten mijn moeder en ik wel erg om lachen. Voortaan dus allemaal een sticker op je borst dragen als je onder zulke mensen uit wil komen!

Wel zullen er altijd mensen blijven die opmerkingen maken als: Is het niet allang bedtijd voor jou? Ik dacht dat je altijd zo “moe” was. Hoewel ik daar boven moet staan en het beste kan denken dat zulke mensen niet beter weten, doet het toch elke keer weer pijn. Zulke mensen zou ik bijna willen voorstellen om een weekje voor mij te zorgen of zelfs om het een week van mij over te nemen. Dan zullen ze wel even achter hun oren krabben, maar die opmerking is dan al gemaakt.. Ik ga niet meer in op zulke opmerkingen en ik ga mezelf ook echt niet meer verdedigen. Het enige wat ik zeg, is “Je hebt geen idee..” En dat is ook zo. Anders zou je nooit zo’n opmerking in je mond durven te nemen.

Verder zit ik ergens mee.. En ik weet dat ik daar niks aan kan veranderen en dat het ook hartstikke logisch is, maar toch vind ik het heel rot. Het is eigenlijk een soort schuldgevoel. Ik merk en hoor, sinds ik weer achteruit ga, dat de mensen om mij heen zich steeds meer zorgen gaan maken. Ik snap het, ik begrijp het en ik zou absoluut het zelfde hebben… Maar of je je nou zorgen maakt, of niet, de situatie blijft hetzelfde. Ook komt het voor dat ze de leuke dingen die zij meemaken niet meer aan mij willen vertellen, omdat ze zich schuldig voelen omdat ik zulke dingen niet meemaak.. Maar ik blijf gelukkig door het geluk van anderen! Zolang de mensen om mij heen zich fijn voelen, voel ik mij ook fijn. Ik vind het zo rot dat mensen zich door mij rot voelen, dat wil ik helemaal niet!!! En met mij komt het ook echt wel goed hoor!! Ik weet dat het makkelijk praten is, want voor de mensen die om mij geven, is het altijd anders dan voor jezelf. Het is nooit fijn om iemand achteruit te zien gaan, maar het enige wat ik denk, is: ach, ik kom er wel weer boven op, het is allemaal maar een fase. Een langdurige fase, maar het is en blijft een fase.

Ik ben nu bezig met structuur aanbrengen in mijn leven. Probeer op vaste tijden te gaan slapen en op te staan. Ik sliep per nacht meer dan 12 uur en overdag lag ik de hele dag in bed en sliep ik in de middag ook nog eens. Ik probeer sowieso overdag uit bed te gaan, vroeger naar bed te gaan en vroeger op te staan en in de middag dan een uurtje te slapen. Verder ben ik erg bezig om gezond en genoeg te eten. Ook zijn er stappen gezet om weer verdere onderzoeken te doen naar mogelijke oorzaken om te kijken of we die oorzaken kunnen aanpakken. Het “werkleven” is weer begonnen, dus mijn “vakantie” is ook voorbij. Ik moet weer vooruit i.p.v. stilstaan of achteruit gaan.

Ik wens iedereen weer veel werkplezier voor zover je dat kan hebben! Als je dat kan hebben, heb je het goed voor elkaar. Zo niet, ga naar iets anders op zoek. Het leven is te kort om dingen te doen die je niet leuk vindt! Zoals ik zeg “YOLO” (terwijl ik van dat woordje een jaar geleden nog walgde), waarop mijn oma dan zegt “You Only Live Once, toch??” Haha, ja oma, waarschijnlijk wel en daarom moeten we alles uit dat ene leven halen wat er in zit.

Magic Everyday☆

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *