Sta stil en waardeer

i285978589331974311._szw1280h1280_

 

Zoals ik in mijn vorige blog ook al schreef, is voor velen van jullie weer het gewone “werk- en schoolleven” begonnen. Ik had eigenlijk niet gedacht dat ik hier echt iets van zou merken, maar dit valt helaas een beetje tegen.. Naast dat ik weer het grootste deel van de tijd alleen thuis zit, is het ook een feit dat iedereen om mij heen weer gewoon zijn leven oppakt. En ik zit hier dus meer mee dan dat ik had gedacht.

Leeftijdsgenoten gaan weer gewoon naar school, zijn weer aan het werk, doen leuke dingen met vriend(inn)en, hebben elk weekend wel weer een feestje en doen hun uiterste best om aan hun toekomst te werken. In de tussentijd ontmoeten zij nieuwe mensen, halen zij hun rijbewijs en diploma’s, behalen zij steeds weer nieuwe doelen en gaan misschien op zichzelf wonen, samen wonen, in studentenhuizen wonen, reizen of ze sparen voor een prachtige vakantie of een nieuwe auto.

En ik? Mijn uitzicht is mijn bed, het huis en mijn eigen “stadje” Heerhugowaard met soms een uitstapje naar iets verder, aan de arm van mijn vader of moeder of in de rolstoel. Met pijn in mijn hart zie ik een stoflaag ontstaan op mijn piano, keyboard, gitaar, mijn nieuwe microfoon, opnameapparatuur en tegelijkertijd op mijn stembanden. Mijn mooie laarsjes met hakken hebben plaats gemaakt voor zo lekker mogelijk zittende schoenen. Mijn kledingkast puilt uit van de leuke, soms nog gloednieuwe, kleding, maar wat ik bijna elke dag, de hele dag door, draag is een joggingbroek en een shirt, omdat normale kleding pijn doet aan mijn lijf. Ik kan mijn eigen geld niet verdienen, laat staan sparen voor een mooi huisje of een prachtige reis, die ik zo ontiegelijk graag zou willen maken als ik weer een beetje iets kan. En school? Daar probeer ik maar niet aan te denken.. Wat zóú ik graag auditie doen voor de Kleinkunst Academie of een andere theaterschool. Wat zóú ik mij graag verder willen ontwikkelen op elk ander gebied. Wat zóú ik graag onafhankelijk willen zijn in mijn doen en laten en net als mijn leeftijdsgenoten mooie avonturen meemaken.

Ik wil absoluut niet zielig overkomen, want zo voel ik me ook ècht niet. Maar wat ik wel probeer te bereiken, is dat de mensen die gewoon doorgaan met hun leven, beseffen hoe bijzonder het is dat alles werkt en je de kans hebt om te werken aan een mooie toekomst!!

Een voorbeeldje hiervan is dat ik door privéomstandigheden er even zo doorheen zat dat mijn lieve vriendinnetje Marie spontaan langs kwam om mij te steunen. Deze privéomstandigheden waren niet zomaar kleine dingetjes. Toen ik haar met tranen in mn ogen aankeek, maakte marie een opmerking: “Ik heb de laatste tijd ook veel stress, maar weetje waar ik me druk om maak? In welke stad ik moet gaan wonen en bij welke vereniging ik zal gaan en of ik wel genoeg kan feesten in het weekend. Haha ja dat zijn mijn zorgen en kijk dan naar de jouwe…” Maar ook haar zorgen zijn volkomen logisch, want op dit moment draait haar leven nu om die keuzes, dus zijn die keuzes belangrijk en is het niet raar dat ze zich hier druk om maakt. Het enige wat ik wèl belangrijk vind en wat ik ook tegen haar heb gezegd, is dat het meer dan logisch is, maar dat ze wel moet genieten van dat ze überhaupt deze keuzes heeft! En dat geldt natuurlijk voor iedereen.

Ook voor mij… Afgelopen week heeft een lotgenoot van mij, Ingeborg, gekozen voor euthanasie. Zij was al 18 jaar 24/7 bedlegerig en kon geen geuren, geluiden en licht meer verdragen. Zij lag totaal geïsoleerd in een kamer. Ook kreeg zij last van orgaanfalen en zou hierdoor binnen een paar maanden komen te overlijden. Hierom heeft zij gekozen om zelf het moment te bepalen en nog een “verlossingsfeestje” te houden. Dit is verschrikkelijk. En tegelijkertijd ook heel confronterend. Het gaat tenslotte om dezelfde ziekte. En ook omdat ik merk dat het er bij mij langzaam aan insluipt dat ik steeds minder kan, geen vol kwartier meer op mijn benen kan staan en drie kwart van de dag (als het niet meer is) in mijn bed doorbreng, zet dit me toch weer even aan het denken. Deze sterke vrouw had zeker weten gewild dat ze mijn leven zou hebben en dat ze nog de keuze kon maken om haar bed uit te gaan om leuke dingen te doen, ook al is dit in een rolstoel of zelf bijvoorbeeld te douchen, ook al zou ze daarna weer haar bed in moeten of een gesprek aan te gaan met iemand, ook al is dit maar een paar minuten en zou ze daarna weer moeten rusten.

Daarom wil ik iedereen nog even herinneren aan dat het zó belangrijk is dat je waardeert wat je hebt en dat je soms even stil zou moeten staan bij het feit dat niet alles zo vanzelfsprekend is..

Ik wil familie en vrienden van Ingeborg ontzettend veel sterkte en kracht toewensen in deze zware tijd. Ik hoop dat Ingeborg, nu zij haar ongelooflijk zware strijd heeft mogen loslaten, rust heeft en zich eindelijk fijn en verlost voelt.

Liefs, dikke knuffel en probeer dit zinnetje te voelen als je het in je hoofd opleest: “There is Magic in Everyday”. Want wanneer je dit voelt, waardeer je elke dag opnieuw. ☆

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *