#Breakthesilence!

i285978589332915761._szw1280h1280_

 

Aandachttrekken.. Meestal houd ik er niet zo van, als mensen er alles aan doen om aandacht te trekken. Maar de mensen die dit doen, doen dit waarschijnlijk omdat zij aandacht te kort komen. Daarom ga ik vandaag ook aandachttrekken. Niet voor mijzelf, maar voor deze nare, zeer invaliderende ziekte. Want deze ziekte komt aandacht te kort.

Sommige (of veel) van jullie denken misschien wel: Goh, ze is wel erg veel bezig met die ziekte. Maar ja, op dit moment draait mijn leven nu eenmaal om deze ziekte. Deze ziekte heeft mij in zijn greep. Ik kan niks doen zonder dat ik rekening moet houden met hem. Ik wil zóveel, maar hij ziet het allemaal niet zitten. En als ik hem dan toch heb overgehaald om kort even iets leuks te doen, straft hij mij daar meteen voor. Soms achteraf, maar vaak ook op het moment zelf. Gewoon in het openbaar!! Hij tilt me op wanneer hij dat wilt. Dan kan ik zo hard spartelen als ik wil, maar loslaten doet hij niet. Nóg niet in ieder geval. Dus op dit moment moet ik er mee dealen. Op dit moment moet ik hand in hand lopen met iets waar ik de relatie liever mee wil verbreken.

En op dit moment probeer ik zoveel mogelijk te betekenen op het gebied van datgene wat mijn leven momenteel beheerst. Om er toch iets positiefs uit te halen. En dat is dus het bekender maken van deze ziekte. Ik ga aandachttrekken.

Ik ben niet de enige met deze ziekte. Dat zijn er heeeel veel. Ik ben ook absoluut niet de enige die er niet ziek uit ziet. Ook dat zijn er heeeeel veel. Maar er zijn ook nog eens heeeel veel andere mensen die getroffen zijn door een andere “onzichtbare ziekte”.

Dit betekent dat er dus ontzettend veel mensen zijn die raar worden aangekeken als je vertelt dat je ziek bent. “Ja ja, je bent vast gewoon moe, maar dat zijn we allemaal wel eens hoor.” Die als saai worden beschouwd als ze weer eens een afspraak niet kunnen nakomen of niet op die gezellige verjaardag kunnen komen. Die achter hun rug om zwart worden gemaakt als ze op slechte dagen niet kunnen werken of naar school kunnen, maar op een goede dag, of een goed moment wel even een boodschapje kunnen doen of de hond even kunnen uitlaten. En die daardoor aansteller worden genoemd, omdat we er hartstikke gezond uit zien, ons vrolijke masker elke dag weer opnieuw opzetten en we als we te zien zijn, we er toch niet ziek uitzien????

Ik weet het, lieve medemensen die (gelukkig) niet getroffen zijn door een onzichtbare ziekte, het is ook allemaal heel verwarrend!!! Maar uiteindelijk is niets wat het lijkt. Al deze mensen met onzichtbare ziektes voeren elke dag weer opnieuw in stilte hun strijd. Misschien ken je het wel.. Er is iets ècht gebeurd en jij vertelt dat vol overgave aan iemand en diegene gelooft je gewoon echt niet.. “Maar het is ècht waar!!!” Maar nee hoor. Je kan alles zeggen, je wordt niet geloofd. Wat een machteloos gevoel is dat hè? Dus op een gegeven moment denk je: Nou ja, láát dan maar.

– Vragen aan iemand voor ons op te staan in bijvoorbeeld de trein, omdat we anders elk moment door onze benen kunnen zakken, doen we niet. We worden raar aangekeken, want “hoe kun je zo onbeleefd zijn, je hebt toch niks?!” “Uhm jawel, ik heb ME..” Vervolgens moet je eerst uitleggen wat dat is en als diegene eindelijk is opgestaan, word je nog wantrouwend aangekeken. Het wordt gewoon niet begrepen.

– Als ik ergens even loop (wat de laatste tijd bijna niet meer voorkomt) en ik heb een lach op mijn gezicht, krijg je meteen de “zie je wel dat er niks aan de hand is-blikken”. Mensen weten niet dat ik daarvoor lang heb moeten rusten en misschien zelfs een paar minuten na “de lach” al instort.

– Als ik in mijn rolstoel zit, wat de laatste tijd heel vaak voorkomt, en ik dan even op sta krijg ik opmerkingen als: “Hee net zat je er nog in, ben je op wonderbaarlijke manier genezen?” Haha heeeeel grappig…

Dit zijn een paar kleine voorbeeldjes, maar met zulke dingen hebben wij elke dag weer opnieuw te maken. Bij zo’n ziekte komt veel narigheid kijken op vele vlakken. Als je je dan ook nog moet verdedigen tegenover mensen die jou niet serieus nemen of die denken dat je je aanstelt…. Phoeee. Daarom is deze actie opgezet. Mensen als wij lijden onder de stilte, de onbekendheid van onze ziektes. Vandaar de hashtags #Sufferingthesilence en #Breakthesilence. Vanaf vandaag denk ik niet meer: Nouja laat dan maar. Vanaf vandaag breek ik de stilte rondom deze rotziekte!

Ik zou het super tof vinden als jullie mij daarbij willen helpen!! Dit kunnen jullie doen door dit blog of de foto bij dit blog te delen. Het allerliefste met de hashtags #Sufferingthesilence, #Breakthesilence en #MagicEveryday! Als je zo ontzettend lief bent om dit te doen, zou ik het leuk vinden als je mij in dat bericht tagt, dan kan ik zien wie het allemaal heeft gedeeld😊 Alvast onwijs bedankt!!
Magic Everyday lieve mensen! -xxx-

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *