For now I have to deal with it and I am going to make the best of it!

De laatste weken hakte het er aardig in. Ik ga nu eenmaal achteruit, ben eigenlijk bijna volledig afhankelijk van alles en iedereen en zie de wereld om me heen in een razend tempo aan mij voorbij vliegen. Ook is de afspraak met Dr. Visser niet doorgegaan wegens omstandigheden, waar ik niet te beschrijven erg van baal, juist ómdat ik zo achteruit ga.. Ik had het er allemaal even erg moeilijk mee en alle super lieve, hartverwarmende, supportende berichten, kaartjes en cadeautjes (zie foto bij “Mijn verhaal” onder het kopje “Magic Everyday♡”) die me aan de ene kant super goed doen, deden me ook echt even weer opnieuw beseffen hoe het nu eigenlijk ècht met mij gaat.

Hoe gaat het eigenlijk ècht me met? Ik durf het bijna niet te zeggen, want voor dat je het weet ben ik opeens depressief verklaard. (Het is namelijk de bedoeling dat je altijd lacht en doet alsof het allemaal leuk is, want als je even ergens van baalt, zijn opeens al je klachten psychisch………….) Maar… Niet zo goed dus eigenlijk.. Ik kom zonder rolstoel helemaal nergens meer, 5 minuten lopen is de max, berichtjes beantwoorden kost me nog steeds te veel energie, dus sorry als ik nog niet gereageerd heb.. Elke dag voel ik me zo beroerd alsof ik een marathon heb gelopen (inclusief mijn astma) met een mega griep. Na, voor mijn doen, iets te veel hebben gedaan (rondje winkelcentrum in de rolstoel), voel ik mijn hersenen langzaam stukje voor stukje verdoven, voelt het alsof er steeds een stukje wordt “opgegeten” (ik zou niet weten hoe ik het anders moet beschrijven) en voel ik de pijn in mijn spieren en zenuwen toenemen en mijn lichaam slapper worden. En dan PatsBoem, ben ik weg. Lichtje uit. Geen contact te krijgen. Ik heb veel pijn en wil het wel uitschreeuwen, maar mijn hoofd en mond laten het niet toe. Ik ben stil. Een soort van verlamd. Mijn ogen zijn dicht, ik kan niks bewegen en ik ben weg. Mijn moeder heeft hier een keer een foto van gemaakt om het aan mij te kunnen laten zien, maar ik denk dat ik het (nog) niet aan durf om deze op mijn blog te zetten..

Zo gaat het dus met mij. Even, heel even kon ik het niet opbrengen om het allemaal positief te zien. Ik wilde het ook even niet denk ik. Ik vond alles gewoonweg klote. De hele fucking situatie. Alle emoties die achter mijn masker verborgen zaten en alle tranen die daardoor tegen werden gehouden, kwamen er opeens in één keer uit. Ik wilde het niet aan iemand laten merken, want anderen hebben ook meer dan genoeg aan hun hoofd. Maar het kon even niet anders.. Ik heb gehuild en niet zo’n beetje ook. Ik ben boos geweest, heb gevloekt en ik heb geschreeuwd. En het luchtte op. Ik voelde me lichamelijk natuurlijk totaal niet beter. Ik had nog steeds dezelfde pijn, dezelfde uitputting en hetzelfde nare gevoel in mijn hoofd. Maar kennelijk heeft een mens dit af en toe even nodig. Niet alleen als je ziek bent..

Na de opmerking “Bent.. Ik vind het rot om te zeggen, maar je bent je positiviteit een beetje aan het kwijtraken..” Dacht ik: Inderdaad.. Je hebt gelijk en zo ben ik totaal niet! Vanaf dat moment ging de knop om, de “baaltijd” had voor mij weer lang genoeg geduurd en ik begon alles weer van de positieve kant te bekijken.

Vandaag was ik met mama even naar de stad (in de rolstoel natuurlijk). Ik zei tegen mama: “Ik heb zoooo’n zin in het moment dat ik genezen ben! Dan ga ik trainen, kom ik in topconditie en ga ik auditie doen voor elke musical die er bestaat!” Mijn moeder zei:”Nou bereid je er maar vast op voor, want dat gaat gebeuren. En op je 25e maak je nog steeds even veel kans als nu hoor.” Ik zei toen: “Wel raar, ik had mn leven zo anders ‘ingepland’..” Vervolgens dacht ik: hoe eigenlijk? Maar ik bedacht me dat als ik niet zo ziek was geworden, ik waarschijnlijk mijn opleiding SPH had afgemaakt, dan was ingestroomd in een baan en een standaard leven had gekregen. Terwijl ik diep van binnen iets totaal anders wilde, maar dat waarschijnlijk niet gedurft had. En nu.. Nu laat ik, als ik van deze klote ziekte af kom, niks of niemand mij meer tegenhouden in wat ik het allerliefste wil gaan doen. Hierdoor ben ik zo erg gaan inzien wat voor mij ècht belangrijk is in het leven. Ik kom er steeds meer achter waar ik veel waarde aan hecht en waaraan totaal niet.

Meestal zijn het de vanzelfsprekende dingen, waar je normaal gesproken niet echt bij stil staat, omdat je alleen maaar aan het rennen en vliegen bent en je denkt aan wat je allemaal moet doen en stress stress stress, die juist zo bijzonder zijn. Ik heb nu zeeën van tijd om hier wèl over na te denken. Misschien een tipje voor de renners en de vliegers om af en toe een momentje in te lassen dat je even aandachtig na gaat denken over alleen dat wat je wel belangrijk en fijn vindt in het leven en wat juist niet. Neem hier af en toe echt even de tijd voor. Het verrijkt je leven!

Ik zal waarschijnlijk nog heel wat geduld en doorzettingsvermogen moeten hebben, maar ik blijf hoop houden. Hoop op verbetering, hoop op genezing en hoop op de toekomst die ik zo graag wil. Ik zal mijn dromen achterna gaan, hoe dan ook.. En in de tussentijd geniet ik van de kleine, mooie, bijzondere dingen in het leven.

Afgelopen week was de Samenloop voor Hoop. Normaal vind ik dit soort gelegenheden al onwijs bijzonder, maar dit keer was het extra bijzonder.. Team Milou liep mee. Stuk voor stuk prachtige, lieve, sterke en mooie mensen liepen 24 uur lang voor mijn prachtige, lieve, sterke en mooie vriendinnetje Milou. Ik stond (zat, eigenlijk.. Haha) samen met mijn moeder aan de zijlijn om dit krachtige team aan te moedigen en ze bij te staan in deze bijzondere en confronterende ervaring.
Na even te hebben gekeken, waren mijn moeder en ik het er over eens dat wij ook één rondje wilden lopen. Voor Milou en alle andere mensen die wij lief hebben die overleden zijn aan kanker. Ik wilde niet in de rolstoel, dus ik zette mijn rolstoel aan de kant en zei tegen mijn moeder “Let’s do this!”. Samen (uiteindelijk ook met Chantal en Maxime) aan mijn moeders arm, liepen wij één rondje. Bijzonder en hartverwarmend, door alle mooie kaarsenzakken en de daarop vermeldde boodschappen..

Trillend, slap, met een verdoofd gevoel in mijn hersenen en met pijn kwamen we weer aan bij de rolstoel. Dit rondje duurde ongeveer 5 minuten, moet je nagaan.. Maar trots dat ik op mezelf was/ben! Ik heb het gedaan, samen met mama, voor al deze lieve mensen! Wat een voldaan gevoel geeft dat. Ik heb onwijs veel respect voor alle mensen die aan deze Samenloop voor Hoop hebben meegedaan. Ik ben trots op jullie en jullie zijn stuk voor stuk toppers❤

Ik hoop dat ik mijn positiviteit weer kan uitstralen zodat iedereen er weer een beetje van mee kan genieten. Ik zal het nog steeds rustig aan moeten blijven doen qua “online” zijn, want weer volop berichten beantwoorden lukt me nog even niet, sorry hiervoor..

Heel veel liefs, blijf positief, maar je af en toe even laten gaan, kan geen kwaad! Als je jezelf daarna maar weer oppakt en hoop blijft houden. Want: Magic Everyday!

-xxx-

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *