”Slaap je lekker? Ja, jij wel hè.”

Dat de hele situatie rondom mij je niet interesseert, dat boeit mij helemaal niks. Dat je niets van dit alles af weet, maakt mij geen ene donder uit. Maar dat jij, zonder mij te kennen, zonder mijn blogs te lezen en zonder mij ooit te hebben gezien in deze situatie, durft te beweren dat ik me heel erg aanstel en alleen maar een beetje moe ben, dat schiet me echt even totaal in het verkeerde keelgat.

Dit raakt mij zo ontzettend diep. Een paar mensen in mijn kennissenkring zouden zich aangesproken voelen wanneer ze dit zouden lezen. Maar ja, helaas liggen hun prioriteiten ergens anders. Namelijk over mij praten, tegen mensen die mij niet eens van gezicht kennen. Leugens verspreiden. Want dat is wat deze mensen doen. 

Jarenlang heb ik alles naast me neergelegd. Alle opmerkingen die ik heb moeten horen heb ik van me af laten glijden. Van vriendinnen, van kennissen, van artsen, van leraren… Ik heb het al die tijd gepikt, vergevingsgezind dat ik ben. Ik heb me in hen verplaatst. Ik heb bedacht waar die opmerkingen vandaan konden komen en heb het proberen te begrijpen. Ik heb gedaan alsof het niet zoveel met me deed. Om vervolgens gewoon weer zo positief mogelijk verder te gaan. Want zo ben ik. 

Maar het maakt me zo intens woedend en verdrietig als iemand, die alles heeft wat het hartje begeert en leeft zoals een normale twintiger zou moeten leven, gaat lopen rond bazuinen dat ik ”alleen maar moe ben”, terwijl diegene niet eens 1% weet van wat er met mij aan de hand is en dat deze ziekte niets met moe zijn te maken heeft.

Diegene weet niets van hoe ziek ik ben. Hoe vreselijk veel pijn ik elke seconde heb. Hoe het voelt om letterlijk 0,0 energie te hebben. Hoe het voelt dat na de kleinste inspanning je hersenen en lichaam verdoven en uitschakelen. Hoe ernstig mijn cognitieve functies zijn aangetast. Hoe elke prikkel pijn doet of teveel is. Hoe ik alle ziekenhuisbezoeken, medicijnen, infusen, prikken, pillen, supplementen, diëten, testen, scans en apparaten spuugzat ben en hoeveel ik moet inleveren. Elke fucking dag weer. Denk je dat ik dat voor mijn lol doe? Oh wacht, jij weet helemaal niet hoeveel ik (heb) moet(en) inleveren, want jij weet namelijk niets van en over mij, dat is ook zo, mijn excuses!

Ja ik lach en ja ik kan vrolijk zijn, maar betekent dit dat ik me dan ook goed voel? Nee, was het maar zo’n feest. Maar maakt dat mij niet juist sterk? Als jij beweert dat jij het net zo zwaar hebt als ik, ruil dan 1 dag met mij. Ik weet zeker dat jij het met deze instelling nog geen uur zou volhouden. 

Word volwassen en als je zo nodig over iets of iemand wilt praten, zorg dan dat je hetzelfde hebt meegemaakt. Heb je dat niet? Wie ingodsnaam denk je dan dat je bent om iemand zoveel pijn te doen met iets wat jij doet zonder er überhaupt goed over na te denken. Slaap je lekker? Ja, jij wel hè.

Ik weet het. “Gooi het over je schouder”, “Ene oor in, andere oor uit Bent”, “Diegene is het niet waard om je reserve-energie aan te besteden”, “Oh ik merk dat het je raakt, is het niet eens handig om met een psycholoog te gaan praten?” Blablabla. Dit is gewoon even de druppel geweest en ik weet dat met mij nog heel veel andere mensen hier enorm veel last van hebben, dag in dag uit. Ik vind dat gewoon verschrikkelijk oneerlijk. Dit laat mijn hart huilen. En niet alleen mijn hart.

Ondanks dit: Magic fucking Everyday. Ik laat door zo iemand écht niet mijn dag verpesten.

Heel veel liefde voor iedereen die zich niet aangesproken kan voelen❤

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

5 Comments

  1. Heel goed meid! Gooi het er maar uit, dit mag ook weleens gezegd worden want ik weet hoeveel pijn het je doet. Al die opmerkingen en geklets. Gelukkig kun je erboven staan, al doet het diep van binnen pijn. Maar juist dat erboven staan, dat maakt je ook zo sterk, en dat maakt bente BENTE!!!
    Hou je taai,
    heel veel liefs
    Jorieke

  2. WoW Bente, je verwoordt weer precies mijn gevoel!
    Wat word je daar woest, pislink en allesverterend furieus van😡😤😠😡
    En het allermoeilijkste vind ik, dat die hufters niet eens weten wat ze je aandoen, of het kan ze niks schelen wat voor gevolgen geeft. Ze hebben geen idee. Ze kennen je niet. Ze weten niks van je.
    Helaas kost de boosheid en het verdriet ons meer dan we ons kunnen permitteren 😒😞😣😩😭😫😪
    Mij overkwam het me eind februari weer een keer, maar nu met een familielid. Ik weer niet hoe, maar ik wil niks meer met hem te maken hebben. Zoveel pijn en slapeloze nachten van zo’n klootzak.
    Sorry voor m’n woordkeus.
    Het vuur en de kracht waarmee Lady Gaga zingt maakte me weer aan het huilen.
    Je zou zeggen dat ik na 16 jaar ME wel gewend zou moeten zijn aan deze ziekte en wat het vaak oproept bij anderen, maar ik wil nog steeds het liefste wegkruipen in een donker hoekje en me nooit meer laten zien van (ik weet onterechte) schaamte. Het leverde me weer een mega set-back op.
    DUS maak ik me weer op, heb eyeliner gekocht voor perfectie, m’n nagels zijn weer gelakt en maak degene die van me houden blij met deze positieve en levenslustige houding.
    Ik ben wie ik ben en er wordt van me gehouden. Dat moet genoeg zijn.
    Heel veel liefs en fijne kleine momenten gewenst!!!
    💋💋 Joke

  3. Bente,

    Nieuwsgierig gemaakt door het bericht van Youp op FB nam ik een kijkje op je blog en begon te lezen. Gegrepen door je berichten, positieve manier van schrijven en je vechtlust las ik en las ik.

    Wetende wat het is om echt, maar dan ook echt ziek te zijn en er toch perfect uit te zien doordat Youp zijn moeder precies hetzelfde doormaakt. En inderdaad dat is zacht uitgedrukt nogal lastig. Carola schreef in haar laatste bericht. Ziek zijn hoeft niet altijd te betekenen dat je er ook ziek uit ziet. Alle opmerkingen in de trend van “je ziet er wel goed uit zeg” werden haar teveel. Je kunt het de anderen nauwelijks kwalijk nemen. Gelukkig weten zij niet wat het is om echt ziek te zijn. Het is ook bijna niet uit te leggen wat je dan doormaakt. Het is misschien wel zonde van je energie om je ermee bezig te houden. Wie het niet kan of wil snappen heeft pech.

    Alle goedbedoelde adviezen ten spijt:
    Zie je t even niet zitten
    Moet je vooral doorgaan. Positief zijn. Maak er wat van. Ga door met je leven.

    Ben je strijdlustig en positief
    Valt het allemaal wel mee. Gaat goed hè bij jullie.

    Ik zeg altijd; Stel vragen en luister dan vooral goed. Geef geen oordeel en vul niet in.

    Bente we kennen elkaar niet maar ik heb goed gelezen. Ik heb veel respect voor de manier waarop je in het leven staat en ik wens je oprecht het allerbeste!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *