Ben ik vrij?

Ben ik vrij? Ja
Voel ik me vrij? Daar durf ik niet met volle overtuiging “ja” op te zeggen..

Een paar dagen terug kwam er opeens een gedicht in me op. Ik kon het opschrijven zonder er ook maar één seconde over na te denken:

Vroeger was alles anders
Nu heb ik het goed
Goed op alle vlakken
Geen plakband op de mond
Maar stickers in je boek
Geen angst voor onderzoek
Maar veilig op de bank
Een warm deken
Om je heen
Net koekjes gebakken
Geen honger
Maar luxe
Hebben wij
Verwend gemaakt
Voel jij je blij?
Ga
Streef na
Besta
Je leeft
Volmaakt
En vrij

Maar een dag daarvoor had ik precies hetzelfde. Ik kreeg dit gedicht in mijn hoofd alsof het aan me werd voorgelezen en ik het alleen maar hoefde te noteren:

Geest schreeuwt
Geef het toe
Ik ben moe
Hard, zwaar, scherven, pijn
Niet van geluk
Van het continu sterk moeten zijn
Overleven, overgeven
Woordenstroom van het dagelijks leven
Misselijk van de oneerlijkheid
Op van de continue strijd
Tot op de dag van vandaag
Neem de tijd
Lichaam schreeuwt
Hart smeekt
Ziel wil bevrijd worden
Los uit deze gevangenis
Het lichaam
Breek de tralies met mijn kracht
Mijn lach geeft mij macht
Ik wil weer ik zijn
Niet deze ik
Maar de ik
Waar ik van houd

Ik weet het.. Ik ben vrij. Op een bepaalde manier. Vrij om te doen en laten wat ik wil, vrij om te gaan en staan waar ik wil. Niemand die me tegen houdt. Nouja… Niemand? Toch wel.. Mijn lichaam.

Voel ik me vrij? Nee. Ik voel me gevangen in mijn eigen lichaam.

En toch ben ik dankbaar dat ik veilig gevangen zit.
Geen angst om opgepakt te worden. Geen extreme honger. Geen kogels of discriminerende woorden die langs mijn hoofd vliegen. Niet elke seconde bewust zijn van de verschrikkelijke kou. Geen angst om buiten gesloten te worden en niet bang hoeven zijn dat een familielid of vriend(in) wordt meegenomen en misschien nooit meer terugkomt.

Ik zit veilig thuis. Lig in mijn warme, zachte bed. Mijn eten wordt gebracht, net als mijn medicijnen en mijn drinken. Ik heb de liefste mensen ooit om mij heen en misschien zijn er zelfs mensen die jaloers zijn op mijn leven. Mensen die wél in een bovenstaande situatie leven. Want helaas is bovenstaande situatie niet alleen van zo’n 70 jaar terug. Het is nog steeds aan de gang. En ik kan je vertellen: ik had het hoogstwaarschijnlijk niet overleefd.

Ik ben niet vrij, maar ik ben veilig en dankbaar. En ik hoop ooit vrij te komen op mijn manier.

Maar wat ik ook hoop, is dat de hele wereld eindelijk een keer bevrijd wordt. Bevrijd van oorlog, van discriminatie, van oordelen en van kortzichtige meningen, van onrechtvaardigheid, indoctrinatie en haat en nijd. Maar vooral van alle gekken die er voor hebben gezorgd dat al deze dingen de wereld in zijn gekomen. Zodat er een moment komt dat iedereen op deze wereld in ieder geval kan zeggen: “ik voel me geliefd, ik ben dankbaar en ik ben veilig.”

Magic Everyday❤

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *