Find Joy in the journey

Ik heb altijd al behoefte gehad aan een vaste relatie. Een relatie waarvan ik zeker wist dat die heeeeel lang zou duren. Ik ben nooit een relatie begonnen met de gedachte: dit zou nog wel eens zo over kunnen zijn.

Maar ja, dan krijg je zo’n ziekte. Een ziekte die zó onwijs veel van je afpakt, zelfs je identiteit.

Zoals sommigen van jullie al weten, ben ik sinds een maandje zo goed als bedlegerig. Volledig afhankelijk van mijn ouders. Ik kan de meest simpele dingen niet meer zelf, zoals bijvoorbeeld naar de wc lopen, douchen, zelf dingen pakken die niet binnen mijn handbereik liggen of nauwelijks mijn waterfles naar m’n mond brengen. De zwaartekracht lijkt te zwaar voor mij.

We zijn aan het kijken voor een traplift, je wilt niet weten hoe ik de trap op en af kom als het nodig is. Ook heeft mijn vader een rollator voor me gekocht voor binnenshuis, omdat ik toch af en toe moet bewegen zodat alles blijft werken. Maar dat gaat niet. Ik heb geen kracht in mijn benen en niet in mijn armen, dus nog steeds hang ik om mijn ouders nek als ik naar de wc moet.

Er komt een fysio aan huis om te zorgen dat mijn spieren niet te kort worden en dat mijn bekken niet verkeerd gaat staan door het liggen.Ik zal opnieuw los moeten leren zitten en opnieuw los moeten leren lopen. Ook is elke prikkel te veel. Ik lig regelmatig met een zonnebril op, de gordijnen dicht en oordoppen in, want god het is alsof er duizend naalden in mijn hersenen worden gestoken!

Nog ongeveer één keer per week val ik opeens weer naar achter voor m’n gevoel, dus de draaiduizeligheid is zo goed als over. Maar lichamelijk ben ik daarentegen mega erg achteruit gegaan.Ik ben gewoon hartstikke ziek. Al weken ben ik niet buitenshuis geweest, althans niet verder dan de tuin: in de rolstoel gedragen en op mijn buitenbed gelegd.

Ik heb in een maand tijd vier soorten medicijnen erbij gekregen en ik vind het vreselijk al die troep in mijn lijf.. Maar wat moet je anders?

Ik ben al lang niet meer degene die ik graag zou willen zijn. Ik kan niet meer op mensen over komen hoe ik graag zou willen over komen, omdat ik daar simpelweg te ziek en te uitgeput voor ben. Zelfs een lach kan er nog maar moeilijk van af, omdat dit teveel kracht kost.

Ik vind het moeilijk. Ik zou zo graag een leuke vriendin zijn voor mijn vriendinnen, een leuke zus voor mijn zus en een leuke dochter voor mijn ouders.

Ik zou zo graag een lieve vriend willen. Ik hoor en lees genoeg verhalen dat er wel degelijk mooie relaties bestaan ondanks dat 1 van de twee chronisch ernstig ziek is. Maar aan de andere kant word ik én helemaaaal niet snel verliefd en vind ik mezelf momenteel niet leuk genoeg. Ik zou diegene nu even niets kunnen bieden. “Maar je bent toch gewoon leuk van jezelf?” Nee, nu dus even niet. Mijn antwoorden bestaan vooral uit “ja”, “nee”, “alstjeblieft”, “dankjewel” of “zou je iets zachter willen praten?”. Ik kan niet gezellig lachen of kletsen. Ik kan niet knuffelen want alles doet pijn. Ik ben te uitgeput om ook maar iets zelf te doen. Wie zou je dat ooit aan willen doen..

Sinds een weekje ongeveer heb ik een nieuwe pup. Al maanden laat ik af en toe weten aan mijn ouders dat ik wel heel graag een puppy wil. Een hondje voor mij alleen. Een klein hondje dat vrolijk bij mij komt liggen en me komt vergezellen tijdens de veel te lange dagen dat ik op bed lig.

Maar ik zei het heel voorzichtig hoor, want ik ben me maar al te bewust van het feit dat ik zelf niet in staat ben om dat hondje op te voeden en te verzorgen. Dus ik voelde me bijna schuldig dat ik dat zo graag wilde (ook omdat we al drie honden en drie katten hebben, haha oeps).
Maar na heeeel lang zoeken had mijn moeder eindelijk het ras gevonden waar ik gelukkig van werd! Een Maltipoo. Een kruising tussen een Malteser en een Dwergtoypoedeltje. Ik was verliefd.

Ze heet Joy. Joy omdat ze een beetje vreugde in mijn stille leventje gaat brengen. En dat doet ze. Met haar ondeugende koppie en haar schattige, kleine lijfje met haar kontje wat ze heen en weer schut van enthousiasme. Maar zelfs met deze pup merk ik nu al dat ze zich veel meer hecht aan mijn ouders. Ze piept wanneer mijn moeder de kamer uit loopt. Waarom? Omdat mijn moeder haar uit laat en knuffelt en haar te eten en drinken geeft. Ik kan ook haar niet veel bieden.

Het is lastig en het frustreert. Ik vraag me af wanneer ik weer langzaam stukjes van mezelf terug ga krijgen. Nu ben ik vooral een lichaam. Een lichaam met een vrolijke en enthousiaste geest vol toekomstplannen, maar die het nu niet eens kan uiten door middel van gezichtsuitdrukkingen.

Ondanks dat geniet ik echt van mijn lieve Joy hoor, ik zou alleen willen dat ze dat ook zou merken en weten.. Net als dat ik zou willen dat de mensen die me zo steunen weten dat ik ze zó dankbaar ben. Mijn geest stroomt over van liefde, het kan er alleen even niet uitkomen nu.

Natuurlijk ben ik liever brenger van leuk nieuws, maar dit is nu eenmaal hoe het is. Ik ga door een ontzettend zware periode in mijn leven. En ik zou jullie kunnen vertellen dat ik positief blijf en dat ik hoop blijf houden, want natuurlijk doe ik dat, maar dit krijgt een hele andere dimensie. Het is van een heel ander niveau wanneer een plant nog meer leven in zich heeft zitten dan dat er momenteel in mijn lichaam zit. Wanneer je lichaam niet meer wil en je geest wil niets liever.

Wanneer ik ook maar één stapje vooruit heb gezet, zijn jullie de eersten die het horen, geloof mij. En wanneer ik er toe in staat ben, zal ik dansend op de tafel een confettikanon afschieten. Natuurlijk wordt dat gefilmd als bewijs haha. Maar dit is hoe het nu is. Niet meer, niet minder. Accepteren doe ik het niet, maar ik moet het over me heen laten komen. Hopend dat die stapjes vooruit toch ooit weer worden gezet. Hopend op betere tijden. Hopend op steeds weer meer stukjes van mijzelf. Want dit.. Dit is niet hoe het hoort te zijn.

Magic Everyday

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *