”Het gaat beter”

“Het gaat beter.” Ik vind dat toch zo’n rot zin. Drie woordjes die een totaal verkeerd beeld van de werkelijkheid geven. Met deze drie woordjes krijg je nieuwe verwachtingen die je nog lang niet waar kunt maken. Wanneer mensen de zin “het gaat beter” horen, ziet hun brein alweer een bijna gezond iemand voor zich. En ook al zou ik niets liever willen dan dat dat inderdaad zo was, ligt het net even iets anders.

Stel je hebt 100%. Dit is het leven. De “gezonde” mensen die dit blog lezen, staan op 99%. 99% omdat er altijd wel iets is wat net even niet helemaal lekker loopt.

Dan heb je 0%. Dit zijn de mensen die wat kwakkelen met hun gezondheid of wat geestelijke problemen hebben. Hier zat ik ongeveer anderhalf jaar geleden. Op het moment dat mijn lichaam besloot achteruit te gaan en geen stap meer voorwaarts te zetten.

Vervolgens heb je -100%. Dit is de dood. De afgelopen weken heb ik op ongeveer -90% geleefd. Soms had ik het gevoel dat wanneer ik mijn ogen zou sluiten, ik misschien wel weg zou gaan. Weg naar de plek waar niemand echt iets van af weet.

Dus de zin “het gaat beter” betekent: ik zit nu op -87%. Beter is niet beter. Na beter komt best. Het gaat nog lang niet best. Ik kom zelfs nog laaaang niet in de buurt.

Ik heb nieuwe medicijnen gekregen en daardoor lijk ik iets alerter. Ik kan weer een beetje normale antwoorden geven, mijn gezicht is niet meer elke seconde van de dag zo wit dat je er bijna doorheen kan kijken en ik kan 5 van de 10 keer zelf mijn waterfles naar mijn mond brengen. Ook kan er af en toe weer een voorzichtig lachje vanaf.

De afgelopen weken was ik in mezelf gekeerd. Het lijkt op een overlevingsmechanisme van het lichaam. De pijn, de uitputting, het totaal geen kracht hebben in mijn lichaam, het zo gigantisch ziek zijn. Je lichaam kan dan bijna niet anders dan er voor zorgen dat er niks meer bij kan komen wat het nog erger zou kunnen maken. Het is net zo iets als een coma. Ik zat in mijn eigen wereldje. Een vreselijk wereldje waar niemand naartoe zou willen. Een wereldje waar ik dus helemaal alleen was. Alleen met alles wat mijn lichaam teveel werd.

En daar krabbel ik langzaam weer een klein beetje uit. Maar langzaam. Heel langzaam. Want één stap te snel en ik kukel zo weer achterover dat “wereldje” in. -87%. Slechter dan heel veel zieke mensen.

Ik ben nog lang niet bij de 0% of zelfs niet bij de -50%, maar ik ben blij dat ik weer een beetje meemaak wat er om me heen gebeurt. Ook al zijn het de allerkleinste dingetjes, zoals een gek sprongetje van Joy of een lach van een van mijn ouders. Ik zie het weer. Ik neem het weer waar.

Waar een mens al niet gelukkig mee kan zijn.

Magic Everyday✨

Delen is magisch
Share on Facebook1Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *