Meer dan hartverwarmend❤

Oké, het is een tijdje stil geweest aan mijn kant. En de Magics die mijn Facebookpagina (www.Facebook.com/MagicEveryday) volgen, weten dat dit komt doordat het gewoon te slecht gaat om zelfs even op mijn mobiel te kijken, te typen en te lezen.

Maaaar ik heb in mijn vorige blog geschreven dat er ondanks alles één heel positief ding is gebeurd en ik heb beloofd dat ik jullie zou laten weten wat dat was. Dus hier komt het!

Ik lig dag en nacht op bed met de gordijnen dicht en mijn oordoppen in. Een paar weken geleden was de situatie al bijna net zo slecht als nu, ik kwam toen eigenlijk gewoon al niet meer beneden. Dit was onmogelijk omdat ik te ziek was, maar ook omdat ik de trap niet meer af- en op kwam. Die trap is voor mij als een vijand. Ik moet naar beneden en naar boven worden gedragen of gesleurd en onderweg val ik steevast flauw.

Maar die middag toen ik wakker werd, moest ik mij per se aankleden en moest ik beneden op de bank gaan liggen. Opzich was dit voor mij niet heel vreemd, want de discussie “verandering van omgeving is goed” valt hier regelmatig. Dus ik gaf er maar aan toe die dag.

Eenmaal beneden lag ik op de bank. Het liefst ging ik meteen weer naar boven, want de prikkels waren eigenlijk veel te veel. Maar ik moest sowieso weer een paar uur bijkomen van die trap, dus dat was geen optie. Ik lag, viel af en toe even weg en af en toe even in slaap. Mijn ouders liepen wat onrustig rond door de kamer en mijn vader keek door het raam naar buiten. Ik dacht “het zal wel” en zorgde ervoor dat ik me bleef concentreren zodat ik niet weer weg zou vallen.

Opeens zag ik door het raam twee schaduwen langs ons huis lopen. Nog voordat er werd aangeklopt, deed mijn moeder de deur al open. Twee stemmen klonken door de hal en mijn moeder klonk alsof het bekenden waren, maar ik kon die stemmen niet plaatsen. -Ach het zal de brainfog wel zijn.- Dacht ik. Mijn moeder liep vrolijk naar binnen met een bos bloemen en de twee onbekende stemmen liepen achter haar aan. En toen zag ik een bekend gezicht. “René Robert?? Wat doe jij nou hier??” Vrolijk kwam hij samen met zijn vrouw Joke binnenlopen. Stom verbaasd lag ik op de bank.

René is de oom van bekend ME patiënt Denise de Hoop. Denise is overleden doordat de artsen haar niet serieus namen in haar diagnose ME. Sinds Denise is overleden, bijt René zich overal in vast om maar te zorgen dat alle andere ME patiënten beter behandeld zullen worden dan dat Denise toen behandeld is. Een man met een hart van goud die onwijs veel voor ons doet en betekent.

Ik kende René alleen via Facebook net zoals ik veel lieve lotgenootjes op die manier spreek. Natuurlijk vond ik het leuk om hem en zijn vrouw te ontmoeten, maar ik begreep niet wat ze bij mij thuis deden! Samen met mijn ouders hebben ze gekletst en ik was vooral aan het luisteren, omdat praten bijna niet gaat. Maar het voelde alsof we elkaar al veel langer kenden. Ik hoefde mij ook niet beter voor te doen, want zij weten maar al te goed wat mijn situatie inhoudt en dat gaf al heel veel rust. Regelmatig vroegen ze of ze zachter moesten praten en of het nog wel ging, zo lief!

Maar bij dit gezellige bezoekje bleef het niet. Opeens voelde ik een beetje spanning.. Zo’n spanning die er is als iemand iets wilt vertellen en daar al die tijd op heeft gewacht. René begon over een foto die ik een tijdje terug op mijn blog had gezet. De foto waarop te zien is hoe ik de trap word afgedragen en ik net ben flauwgevallen.

 

Ik zag deze foto en ik kon dit niet aanzien. Ik vond dat er iets moest gebeuren waardoor jij weer een heel klein stukje vrijheid terug kan krijgen“. In afwachting keek ik hem aan.

Ik heb de firma Otolift een lange en oprechte mail gestuurd over jouw situatie met deze foto erbij. Zij hebben mij al eerder een keer geholpen en ik dacht: nee heb je en ja kun je krijgen. Zij vonden jouw situatie verschrikkelijk en hebben meteen ingestemd“. Nog steeds begreep ik het niet helemaal.

Je krijgt dus een gratis traplift.”

Je krijgt een gratis traplift. 

 

Je krijgt een gratis traplift. 

 

Als iemand van jullie weet hoeveel moeite je daarvoor moet doen als ME-patiënt bij de gemeente om hem uiteindelijk niet te krijgen. En als je er dus zelf een moet aanschaffen, dat je dan duizenden euro’s kwijt bent. Dan begrijp je wel hoe onbeschrijflijk bijzonder dit voor mij is.

Stil keek ik René en Joke aan. Ik had nog net niet de tranen in mijn ogen staan, maar ik was overdonderd. Waarom zou iemand dat voor mij regelen? Waarom doet iemand zóveel moeite voor mij?? Ik wist niet wat ik moest zeggen. Wát een gebaar!!

“Als ik er de kracht voor had, had ik je een hele dikke knuffel gegeven” zei ik nog steeds helemaal van mijn a propos. Vervolgens kreeg ik naast de rest ook nog eens een knuffel van hen.

Dezelfde dag nog kreeg mijn moeder ontzettend meelevende mails van Jeroen van Otolift. Ik begrijp nog steeds niet dat een bedrijf dat zo voor mij wilt doen! Een week later werd de trap opgemeten en gister was het zo ver. Die medewerkers waren al net zo meelevend!

Vanaf nu kan ik af en toe weer even mijn twee andere lieve honden knuffelen. Vanaf nu hebben de ruggen van mijn ouders rust. Vanaf nu kan ik zelfs even voor vijf minuten naar beneden als ik daar toe in staat ben en dat zelf wil, omdat ik niet meer uren hoef bij te komen van die hel van een trap.

Ik zal nooit in woorden uit kunnen drukken hoe ongelooflijk hartverwarmend en bijzonder dit van René en Otolift is. Zij hebben mij samen weer een klein stukje vrijheid gegeven waarvan ik niet eens meer echt wist hoe dat zou moeten voelen.

Speechless, nog steeds. 

Magic Everyday❤️

 

Op www.otolift.nl kun je zien wat voor mooie trapliften ze daar hebben!

 

En oh ja, heb je de petitie op www.meisgeensolk.petities.nl al getekend? Dat is zó belangrijk voor ons!

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

One Comment

  1. Pingback: Mijn lifesavers! – Magic Everyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *