Update: Stilte

Je kent het wel. Dat moment dat er iets verschrikkelijks is gebeurd en dat geen woord de lading dekt die de gebeurtenis met zich meebrengt.

“Hey, hoe gaat het?” Een vraag die er bij de meesten automatisch uitkomt als ze jou zien, spreken of een berichtje sturen. Ze denken er niet bij na en realiseren zich vaak niet dat deze vraag soms pijnlijk, confronterend of onmogelijk kan zijn.

De vraag “hoe gaat het?” is voor mij steeds moeilijker te beantwoorden. “Top” of ”tsja..” zou normaal gesproken mijn antwoord zijn. Hopend dat ze dan weten: “oh ja, het gaat niet goed” en er verder niet op in gaan. Want vaak zitten mensen helemaal niet te wachten op een negatief antwoord op die automatische, vaak gezien als een soort verplichte, vraag. Vaak heb ik zelf ook geen zin om er een eerlijk antwoord op te geven. Want naast het feit dat dat mij heel veel energie kost die ik niet heb, weten de mensen die oprecht geïnteresseerd zijn het al door mijn blogs en de rest heeft eigenlijk niet echt de behoefte om een eerlijk antwoord te krijgen.

Als ik dan toch eerlijk wil zijn, is het ook bijna niet te doen om een antwoord te geven. “Heel slecht” is niet meer genoeg. Soms probeer ik de vraag te ontwijken en soms probeer ik uit te leggen wat er dan zo slecht gaat om een beter beeld te creëren. Maar ook dat kan nooit beschrijven hoe het echt voelt en gaat.

Zó ziek, zó beroerd, zóveel pijn, de hele dag door verdoofde hersenen, een verdoofd lichaam, draaiduizeligheidsaanvallen, kan geen prikkels verdragen, continu een gevoel van flauwvallen en veel aanvallen– dekt de lading niet. Bij “Ik lig in een donkere kamer met dichtgeplakte gordijnen, met oordoppen in en ik kan letterlijk niets” kunnen veel mensen zich bijna geen voorstelling maken.

Soms is een radiostilte dus even het enige wat op zo’n moment kan en goed is. Zolang niemand het vraagt, hoef ik ook geen antwoord te geven. En stilte zegt wat dit betreft ook genoeg. Stilte betekent meestal niet veel goeds en misschien is stilte daarom het beste wat ik kan laten horen. Niet dat ik veel anders kan, want überhaupt iets van mij laten “horen” is al bijna niet te doen door: het licht van mijn beeldscherm, het vasthouden van mijn mobiel, geen informatie kunnen verwerken dus het niet kunnen begrijpen wat ik schrijf of wat de ander zegt en het al snel daarna weer een aanval krijgen.

Dus ik typ maar niets. In het echte leven lukt praten ook nauwelijks. In het echte leven lach ik ook even niet zoals de smileys die ik stuur. In het echte leven is de stilte die jullie nu van mij ervaren het enige wat ik nu even echt kan verdragen. Het echte leven is momenteel geen echt leven. Het echte leven is puur overleven.

Maar om positief af te sluiten en even te laten zien dat ik me hier wel weer doorheen vecht, past deze songtekst perfect bij mijn gemoedstoestand:

 
I’m a survivor 
I’m not gon’ give up
I’m not gon’ stop
I’m gon’ work harder
I’m a survivor
I’m gonna make it
I will survive
Keep on survivin’
 

Samen met de mensen die mij hier doorheen trekken❤ Ooit zal ik weer op dit liedje kunnen dansen, ooit zal ik dit liedje zelf weer kunnen zingen, maar tot die tijd klinkt het in gedachten ook al goed.

Natuurlijk is deze foto van een tijd terug

Wil jij bij de grote MagicFamily horen? Ga dan naar deze Magic Everyday Facebookpagina, klik op de knop “vind ik leuk” en je behoort tot een groep met alleen maar prachtige mensen!

En zou je deze belangrijke petitie voor mij willen tekenen?

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *