Have a Magic Christmas!

Kerst. Een tijd die geweldig kan zijn, maar ook vreselijk veel pijn kan doen. Wanneer je of heerlijk samen met familie en vrienden bent, of eenzaam en alleen de dag door moet zien te komen, of iemand vreselijk moet missen. Bij mij doet het best een beetje pijn. Dit is namelijk een tijd waar ik heel het jaar naar uitkijk.

Vorig jaar schreef ik een blog over de mensen die gemist worden tijdens kerst en dat samen opeens niet meer helemaal aanvoelt als samen. Maar opeens wordt dat een heel ander verhaal. Opeens zou ik de gene zijn die er niet bij is. Opeens ben ik degene die gemist wordt tijdens de brunch, tijdens het versieren van het huis, tijdens het luisteren naar kerstliedjes en tijdens het samen zijn.

Kerst vierden wij elk jaar heel uitgebreid. Geweldig vond ik dat. Eerste kerstdag vaak met de ene kant van de familie, tweede kerstdag met de andere kant van de familie en derde kerstdag met opa en oma. Heerlijk samen brunchen of dineren, leuke herinneringen ophalen of gewoon praten over koetjes en kalfjes.

Dit is voor mij de mooiste tijd van het jaar. Helaas zullen er dit jaar twee dagen al niet doorgaan en één dag zullen ze hier beneden highteaen. Ik zal hoogstwaarschijnlijk met oordoppen in moeten aanhoren hoe ze het beneden gezellig hebben, maar ik geniet van het feit dat zij genieten, ook al is het voor hen ook moeilijk.

Kerstavond is een ander verhaal. Dat vieren we altijd samen met het gezin (inclusief oma). We kopen voor iedereen kadootjes en zijn gewoon heerlijk samen. We lachen en we genieten. Al sinds november werd er aan mij gevraagd wat ik dit jaar voor kerst wil. Ik ben totaal niet materialistisch en vind kadootjes vooral leuk als ze symbolisch zijn, maar met kerst krijgen we vaak dingetjes die we stiekem wel graag willen, maar niet voor ons zelf kopen.
De eerste paar weken negeerde ik de vraag. “Weet niet” of “hmhm, ik zal er over nadenken” waren steeds mijn antwoorden. Maar hoe meer kerstliedjes er op de radio kwamen en hoe meer het huis werd versierd, hoe meer ik er toch echt over na moest gaan denken. Eigenlijk had ik er al over nagedacht. En vaak ook. Ik kwam alleen helemaal nergens op. Ik kwam vooral elke keer tot de conclusie dat het ontzettend confronterend was.

Wat kon ik vragen? Wat stond er op mijn verlanglijstje? Alles wat in mij opkwam, waren dingen waar ik pas iets aan heb als ik weer een stuk beter ben. Ik kan nu niets en ik kan ook niets hebben. Ik wilde eigenlijk gewoon iets vragen wat even niet met mijn ziekte te maken heeft. Ik wil geen pyjama, drinkfles of een deken. Ik wil make-up, parfum, dingen voor mijn muziekstudiootje, dingen voor mijn camera, sieraden, enz. Ik wil dingen die een 21 jarige zou vragen.

Maar eigenlijk kwam ik vooral ook achter iets anders. Namelijk dat ik al bijna alles heb wat mijn hartje begeert. Alles staat klaar voor het moment dat ik een stuk beter ben. Alles staat op mij te wachten. En niet alleen alles, maar ook iedereen. Dankbaarder kan een mens niet zijn. Maar er mist één ding. Één ding wat mijn kerstavond dit jaar compleet zou maken. En dat is een paar uurtjes beneden op de bank kunnen liggen en er gewoon even bij kunnen zijn. Even te kunnen lachen, even te kunnen genieten. Even samen kunnen zijn, wat ik zo verschrikkelijk erg mis.

Al maanden ben ik onder het mom van baat het niet dan schaadt het niet aan het bidden en wensen met de vraag of dit als-tu-blieft mag. Met oordoppen? Geen probleem? Met zonnebril op? Geeft niet. Als ik er maar gewoon heel even bij mag zijn. Even onder elkaar. Even de sfeer proeven. Alleen even zien hoe mijn ouders, zus, Jeroen en oma hun kerstkadootjes uitpakken. Dan neem ik het voor lief dat ik de andere kerstdagen net zoals elke dag gewoon op bed in mijn donkere, stille kamer moet doorbrengen.

Ik zou gek zijn als ik de pijn van het gemis laat overheersen. Wat bereik ik daarmee? De situatie is nu eenmaal zo, hoe verschrikkelijk dat ook is. Dan kun je er maar beter het beste van maken. Ik heb van mijn moeder een klein houten kerstboompje gekregen op mijn kamer:

De lichtjes staan alleen aan als ik ze niet of nauwelijks zie natuurlijk

Van mijn zus en haar vriendinnen een mooi kerststuk:

Van mijn oma een glazensneeuwbol:

Hierbij geldt hetzelfde voor dit lichtje, maar zonder licht is ie ook heel mooi!

Van vele Magics super lieve kaarten waar ik elke dag tegenaan mag kijken (er moeten nog een heleboel opgehangen worden):

En ook houden Toto en Nono mij gezelschap. Twee hebbe-knuffeltjes die mijn moeder écht niet kon laten liggen in de winkel. Je hoorde ze gewoon roepen: “neem mij mee, neem mij mee!”😁


Van deze dingetjes die een beetje sfeer rondsprankelen in mijn kamer, kan ik echt intens genieten. Net als alle foto’s van de dromenactie die ik toegestuurd krijg. Het geeft me niet alleen het gevoel dat ik toch een beetje de kerst voel, maar ook dat ik niet vergeten word. Dat mijn pijn wordt verzacht met het feit dat er wordt gedacht aan mijn verlangen om kerst te kunnen vieren en om erbij te kunnen zijn.

Ik ben dankbaar, ik ben gelukkig, ik ben hoopvol. Zou ik in 2017 ook “ik ben een stuk beter” aan dit lijstje toe mogen voegen?

Ik wens jullie een ontzettend fijne kerst met een heleboel geluksmomentjes, liefde, hoop, kracht, goede gezondheid en natúúrlijk: Magic Everyday!🎄✨

En oh ja, ik heb gewoon gevraagd wat een 21 jarige hoort te vragen🙊 Ik wil blijven geloven en hopen dat verbetering binnen handbereik ligt😊 “When faith is lost, when honor dies, the man is dead.”

Teken je alsjeblieft deze belangrijke petitie nu het nog kan? Ook dat zou een mooi kerstkadootje voor mij zijn!

Op deze Facebookpagina kun je o.a. de foto’s van de dromenactie zien! En als je de pagina even ‘vindikleukt’ hoor je meteen bij de grote MagicFamily😊 (Ook als je geen Fb hebt, maar wel altijd mijn blogs leest hoor!😁)

Delen is magisch
Share on Facebook107Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *