Dinges en dattes

Ik zoek de weg naar de la, maar er zijn zó veel wegen. Welke kant moet ik in godsnaam op? Links. Ja het was echt links. Huh wat doe ik hier? Shit ik ben rechts gegaan. Wat zocht ik ook alweer? Oh ja die ene la.. Ahh neeee ik ben fout gelopen, ik moest rechtdoor. Het is hier ook zo mistig! Waarom is het hier zo mistig?! Ik kan nog geen 10 centimeter vooruit kijken. Au! Elektriciteitsdraad?? Oppassen dus.. Ohnee, ik moet terug en toch rechtsaf! Pff die rotbenen, ik zak er continu doorheen. Kruipen. Ja kruipen dan maar. Waar ben ik nu? Wat zocht ik ook alweer? Hey wie doet dat?! Wat doet die naald hier? Verdovingsvloeistof?! Ga weg! Hou op! Laat het stoppen! Ahh nee gaat er ook nog iemand tegen me praten.. Stop daar alstjeblieft mee. Ik weet niet wat je zegt! Dat geluid! STOP! ALSJEBLIEFT!! Wat zocht ik ook alweer? Ik moet terug, ik ga verkeerd. Die mist, hoe kan ik hier in godsnaam dat ene ding vinden?! Hoe heet dat ding wat ik zoek nou ook alweer?? Dat ene ding waarin ik die dinges kan vinden? Há, ik zie hem! Op slot?! Hoe kan ie nou op slot zitten?!

Nouja, laat ook maar.

Je weet wel, die laatjes in je hersenen waar alles heel geordend is? Als je iets wilt zeggen of moet bedenken, doet jouw systeem gewoon even dat laatje open en je weet het. Het gaat gewoon helemaal vanzelf bij jou. Je hoeft er niets voor te doen. In een flits zijn er honderden laatjes open en kun jij communiceren. Bij mij niet. Bij mij gaat het zoals hier boven. Dat wordt ook wel brainfog genoemd. Daarnaast heb ik ook de hele dag het gevoel dat mijn hersenen verdoven. Denken en communiceren gaat heeel moeizaam, het doet pijn en zinnen en woorden zijn vaak de meest ingewikkelde raadsels.

Regelmatig komt er als ik iets nodig heb uit mijn mond: “mam/pap! datte!” of “kan jij ding doen?” en dan knik ik naar bijvoorbeeld de la, de deur, mijn drinkfles of de afstandsbediening, omdat ik geen ideee heb hoe “ding” of “datte” nou ook alweer heet. Soms moet ik zoiets zelfs opzoeken op Google. “Ding waar je doorheen loopt als je naar een andere kamer gaat” “Ding waarin je andere dingen stopt en die je open en dicht kunt doen” haha als iemand die zoekopdrachten zou zien, zal diegene vast denken dat ik stomdronken ben.

In een gesprek is er meestal iemand die tegen jou praat en dan moet jij daarop reageren. Maar zodra iemand tegen mij praat, ben ik bij elk woordje naar het juiste laatje in die dikke dikke mist aan het zoeken. Dus als iemand na een stuk of vijf zinnen wacht op een reactie en ik nog maar net bij het tweede woordje ben, lach ik maar een beetje of mompel ik iets, maar tegelijkertijd is er volledige kortsluiting in mijn hoofd.

Uit bepaalde testen kwam dat ik hoogintelligent ben en ik heb universitair niveau. Of kan ik beter “was” en “had” zeggen.. Nu kan ik niet eens op de meest simpele woordjes komen. Ik voel me gewoonweg dom. Ik kom dom over. Maar dat ben ik niet. Mijn laatjes werken gewoon niet mee. Ik kan ze gewoon niet vinden.

Misschien kunnen daarom een heleboel mensen nu begrijpen waarom het jammer genoeg nog steeds onmogelijk is om langs te komen.. Van een kort “smalltalk gesprekje” van 5 minuutjes, moet ik dagen bijkomen. Tel daar bij op dat elk woord dat ik uitspreek ook nog eens heel veel energie kost. “Normale mensen” hebben dat waarschijnlijk nog nooit gevoeld, maar met elk woordje moet ik de kracht vinden om het eruit te krijgen. Dus vaak is m’n reactie ook “hmhmm” omdat ik er meer niet uit krijg. En als ik dan toch een woordje of een halve zin heb gezegd, waag het dan niet om het niet te hebben verstaan, want ik kan het niet nog een keer zeggen😁

Naast de laatjes niet kunnen vinden, vergeet ik ook alles. Echt alles. Vroeger was ik juist altijd degene die alles onthield. Ik wist precies wat anderen en ik hadden gedaan zelfs soms van weken, maanden of jaren geleden. Ik herinnerde me de meest gedetailleerde “gewone” gebeurtenissen die een ander allang al was vergeten. Het is zo naar om een heleboel herinneringen gewoon kwijt te zijn. Ik was degene die van iedereen wist wanneer ze naar een dokter moesten, wanneer ze jarig waren en wanneer ze iets leuks gingen doen. Ik wist dus altijd precies wanneer ik “veel succes!”, “gefeliciteerd!” en “veel plezier” kon zeggen en later “hoe was het?” kon vragen. Het is voor mij zó belangrijk dat mensen weten dat ik het belangrijk vind wat voor hen belangrijk is.🙊 Daarom is dit des te erger. Bijna alles wat aan mij verteld wordt of wat ik zelf bedenk, ben ik na een paar minuten al kwijt. Het allerlaatste wat ik wil, is dat mensen denken dat het me niet boeit of dat ik alleen maar met mezelf bezig ben. Dat ik veel bezig ben met overleven, helpt hier natuurlijk niet aan mee. Maar zodra ik merk dat ik iets vergeten ben wat voor een ander belangrijk was, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan.

Met mijn blogs is het ook moeilijk. Soms bedenk ik een stukje en dan denk ik: ik schrijf het vanavond wel op. Omdat ik er op dat moment geen kracht voor heb. Maar in de avond heb ik geen idee meer wat ik op wilde schrijven of dat ik überhaupt iets op wilde schrijven. De ene keer zit er dus veel meer tijd tussen dat er een nieuw blog wordt geplaatst dan de andere keer. En mails, facebook en whatsapp gesprekken idemdito.. Ook kan ik bijvoorbeeld net 6 pillen hebben ingenomen en dat na 2 minuten alweer zijn vergeten. Thank god dat ik mijn ouders heb die letterlijk allles voor mij bijhouden en regelen. Wel is in de nacht rond twaalf uur de mist en de verdoving van mijn hersenen het minst, dan kan ik misschien 30 cm vooruit kijken, dan ontstaan mijn blogs ook meestal. Daarbij krijg ik ook hulp van mijn moeder en gaat het stukje voor stukje 🙃

Ik heb hoogstwaarschijnlijk wel al hersenschade opgelopen, maar mijn arts zegt dat ik me daar niet al te druk om moet maken. Omdat ik nog jong ben, zouden mijn hersenen nieuwe weggetjes kunnen maken om uiteindelijk hetzelfde weer te kunnen. Van mij mogen ze daar nu wel alvast mee beginnen😊

Maar als je dus iets aan mij hebt verteld waar je normaal gesproken van gewend bent dat ik je sterkte, succes of veel plezier zou wensen en achteraf had gevraagd hoe het is geweest, help me dan alsjeblieft even herinneren.. Het is namelijk nooit desinteresse! Ik wil écht weten hoe dat wat ik vergeten ben, is gegaan. Want alles wat voor jou belangrijk is, is dat ook voor mij😊

Ik ben nu trouwens net een paar dagen begonnen met de behandeling en het voelt alsof er een gevecht gaande is tussen de goede en de slechte dingen in mijn lichaam. Ik ben continu kotsmisselijk, heb buikpijn- en hoofdpijn aanvallen, het zweet breekt me uit en ik val vaak even weg. Nog beroerder dan dat ik al was dus. Maar misschien is dit wel goed. Misschien moet ik hier doorheen. We zullen het zien. Ik laat het jullie weten😊

Liefs en MagicEveryday!✨

Kijk ook even op de Facebookpagina om op de hoogte gehouden te worden en teken alsjeblieft deze belangrijke petitie nu dat nog heel even kan! Alvast heel erg bedankt!

Delen is magisch
Share on Facebook151Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

3 Comments

  1. Pingback: MEdia aandacht! – Magic Everyday

  2. Pingback: In de Fashionista! – Magic Everyday

  3. Pingback: Update: schouderklopje en door! – Magic Everyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *