Lieve Twar, wat kan ik zeggen.. Ik ga je zó missen

Zoals veel van jullie weten, is mijn grootste passie zingen. Ik heb het daar vaak over, maar toen ik het nog kon qua kracht, kon iedereen het ook horen. Ik zong namelijk overal en bij iedereen, en vaak zonder dat ik het door had. Ook wil ik daar in de toekomst als ik ooit beter word echt iets mee gaan doen. Maar zingen was niet mijn enige passie..

Ik had nóg een grote hobby. Één waarvan het voor mij eigenlijk te pijnlijk was om er over te praten, dus waarvan veel mensen het ook niet weten. Namelijk: paardrijden.

Toen ik zes was, mocht ik op de manege paardrijden, geweldig vond ik dat! We waren daar met zijn vieren, mijn vader, moeder, zus en ik, elke dag en de hele dag. Na ongeveer een half jaar kregen mijn zus en ik als verrassing een eigen pony: Prins Sylvester, oftewel: Syl. Jullie kunnen je wel voorstellen hoe ongelooflijk blij we waren..

Tekst gaat na de foto’s verder.

Dit is Syl

Toen we Syl vijf jaar hadden, gingen we naar een andere stal. Die stal was een Friezenfokkerij. Met van die mooie zwarte paarden weet je wel.. Ook daar brachten wij onze dagen door. Het was zo heerlijk, zo vrij en zó gezellig.

Omdat het een fokkerij was, werden er regelmatig veulens geboren. Elke keer was het weer magisch als we in de ochtend op stal kwamen en er zo’n klein, mini wondertje naast zijn moeder jou met zijn ondeugende koppie aan stond te kijken. Totdat we op een gegeven moment werden gebeld dat er weer een veulen was geboren. En nog wel van de Fries waar mijn moeder zo gek op was. Twee uur later zagen we hem op zijn beentjes staan en we waren gelijk verliefd! Al snel vroeg de eigenaresse aan iedereen op stal mooie namen op het bord te schrijven. Het moest een Friese naam zijn en beginnen met de letters T, U of V. Ivanka en ik wisten het meteen. Het moest de naam zijn van de Friese band waar wij soms wel eens liedjes van zongen: Twarres. En die naam werd gekozen.

Vanaf dat moment was ik dol op hem. Elke dag zag ik hem groeien en elke dag kreeg hij steeds meer persoonlijkheid. Paarden zijn zo bijzonder. Zij voelen precies aan hoe jij je voelt..
Op een gegeven moment dronken we wat bij de eigenaren van de stal zoals we wel vaker deden, maar deze keer hadden mijn ouders weer een verrassing: Twarres was van ons!! Jullie willen niet weten hóé blij ik was. Echt onvoorstelbaar.

Samen met mijn ouders en zus heb ik hem opgevoed, hem zo mak mogelijk proberen te maken door weerbaarheidsoefeningen, ik was de eerste die op een zomerse dag op zijn rug mocht zitten, ik heb hem zadelmak gemaakt, heel veel met hem gevoetbald, getraind, hem vooral ongelooflijk veel geknuffeld en elke keer gelachen om het pruillipje dat ie trok als je hem in z’n nek kriebelde. Wat kan zo’n beest veel geluk geven.

Tekst gaat na de foto’s verder.

In de tussentijd zijn we nog naar een andere pensionstal gegaan omdat we daar net iets meer ruimte hadden. Ook die tijd was helemaal geweldig. Weer was dat de enige plek waar ik elk uur van de dag wilde zijn. Ik heb daar zodoende een tijdje gewerkt, zodat ik dat mooi kon combineren.

Tekst gaat na de foto’s verder.

Toen we Syl 8 jaar hadden, werd hij hoefbevangen en kon hij niet meer op zijn benen staan. Hij had vreselijk veel pijn, dus we moesten hem laten inslapen.. Wat waren we verdrietig. Onze lieve pony waarmee we zóveel hadden meegemaakt. Hij heeft mij er wat keren af gegooid! Maar hij was zó lief en zo ondeugend. Vreselijk dat hij er niet meer was. Maar gelukkig hadden we Twarres nog en kon hij ons verdriet ombuigen naar troost en warmte.

We hebben 7 jaar lang van Twar kunnen genieten, maar op een gegeven moment ging mijn gezondheid hard achteruit en gebeurde er meerdere heftige dingen in ons leven. Dat kostte ons allemaal veel energie. Hierdoor konden we het niet meer opbrengen om voor Twarres te zorgen op de manier zoals wij dat graag zouden willen. Mijn vader kwam er nog elke dag, maar Twar verdiende iemand waarbij het leven om hém draaide, net zoals dat bij ons al die jaren het geval was geweest. Met heel veel verdriet en pijn in ons hart, hebben we Twarres overgedragen aan Floor, toen een kennis van ons.

Floor zorgde fantastisch voor hem en we hebben dan ook geen moment spijt gehad dat Twar voortaan van haar was. Maar het deed wel pijn. Elke keer als ik aan Twar dacht, brak mijn hart een beetje. Mijn gezondheid is ook al die tijd te slecht geweest om hem op te zoeken. Het is één keer eerder gelukt (op de foto bovenaan dit blog). Maar elke dag wenste ik dat ik snel beter kon worden zodat ik weer mooie ritten op hem kon maken en hem weer kon knuffelen zo vaak als ik wilde.

Maar net als ik, werd Twar ziek. Hij had vaak last van zijn benen, kon alleen nog kleine stukjes lopen, had nergens energie voor en viel kilo’s af.. Na ongelooflijk veel onderzoeken, bleek hij de ziekte van Lyme te hebben. Hoe ironisch.. Floor heeft echt alles gedaan om hem weer op de been te krijgen. Van elke tegenslag die ze met hem had, maakte zij een leermoment. Ze gaf hem zóveel liefde en haalde alles uit huis om hem van zijn Lyme af te laten komen. En door behandelingen en heel veel geduld, gebeurde dat langzaam. Hij kwam weer aan, werd weer vrolijker, kon weer steeds iets meer. Ik was zo blij om dat te horen! Floor hield mij namelijk continu op de hoogte via berichtjes, echt onwijs fijn. Ik was mega blij en kreeg weer meer hoop. Mijn wensen bleef ik doen, want dat stond bovenaan mijn dromen- en prioriteiten lijst voor als ik weer beter zou zijn.

Totdat ik vorige week donderdagavond een bericht kreeg waarvan mijn adem even stokte, mijn hart te keer ging en ik niet kon stoppen met huilen. Twarres had al langere tijd peesblessures en kreeg steeds meer pijn. Volgens verschillende dierenartsen zou de pijn terug blijven komen en steeds erger worden en zou hij al vrij snel door zijn kogels zakken. Ze moesten Twarres laten inslapen…

Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik geloofde het gewoon niet. Maar hij werd toch beter? Er was toch heus wel iets aan te doen?! Maar helaas.. Zoiets is bij paarden vreselijk. Ze staan hele dagen met hun volle gewicht op hun benen en kunnen helaas niet zoals mensen in een rolstoel gaan zitten..
Voor mij was het dubbel zo pijnlijk. Ik ging niet alleen Twarres verliezen, maar ook een stuk uit mijn verleden dat mij zo gelukkig heeft gemaakt en dat heeft moeten stoppen door iets waar ik geen macht over heb, en een stuk waarvan ik zo erg had gehoopt dat ik het weer op kon pakken in mijn toekomst. Daarnaast is het gelijk ook een mega confrontatie met wat mijn ziekte allemaal van mij heeft afgepakt..

Mijn grootste angst elke dag is iemand uit mijn omgeving kwijtraken waarvan ik zielsveel houd. Dat terwijl ik hier lig en zoveel tijd verloren gaat die ik samen had kunnen doorbrengen. En dat terwijl ik niet eens fatsoenlijk afscheid kan nemen. Het liefst wil ik de wereld gewoon even bevriezen totdat ik beter ben, alsof er niets veranderd is. De eerste gedachte was dan ook: ik kan niet eens afscheid nemen… Maar alles in mijn lijf schreeuwde dat ik dat wel moest doen.

Hoe onmogelijk het eigenlijk ook was, ging ik afgelopen zondag toch afscheid nemen van mijn lieve Twarres. Niet gaan, was geen optie. Ik voelde me hondsberoerd en alles ging die dag op pure adrenaline. Ik ben boven mijzelf uitgestegen en heb zelfs een tijdje gestaan, leunend tegen Twar aan. Het was heel fijn en heel zwaar. Zowel lichamelijk als mentaal. Voor velen is dit bijna niet voor te stellen, maar de band die je met een paard kunt opbouwen is zo speciaal. Er zijn niet voor niets trainingen met paarden voor bijvoorbeeld mensen met autisme en mentale ziektes, enz. Paarden houden je een spiegel voor en reageren en anticiperen op hoe jij je voelt, maar dagen je ook uit als je je aandacht er even niet bij hebt. Je merkte tijdens het afscheid ook dat Twarres met mij extra voorzichtig was, dat was zo bijzonder om te zien. Ik heb hem extra veel appels en wortels gegeven en nóg meer knuffels, maar het besef dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien, was er nog niet. Ik wilde dat nog niet voelen.. Ik wilde dat dat gewoon niet zo was.

Tekst gaat na de foto’s verder.

Afgelopen donderdag is Twarres ingeslapen. Ik ben mega verdrietig en voel me leeg. Meestal ben ik heel vrolijk in mijn antwoorden geven, maar ik kan het gewoon even niet opbrengen. Daarnaast ben ik door zondag weer zóveel zieker geworden en val ik de hele dag door in slaap. Voel me net een zombie. Ik zal hier nog wel een paar weken van bij moeten komen tot ik weer op het niveau van voor zondag was. Dus als ik niet reageer of niet zo vrolijk ben, dan weet je waardoor het komt..

Lieve Twar, wat kan ik zeggen.. Ik ga je zó missen😔

Delen is magisch
Share on Facebook235Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *