Mijn zus gaat trouwen!! En nu?

Mijn zus gaat trouwen! Als een van de eersten werd ik, door mijn zwager in wording (Jeroen), ingelicht over dit geweldige idee. Maanden heb ik mijn stiekem opkrullende lippen stevig op elkaar moeten houden. Ik was zó blij! Mijn kleine grote zus (Ivanka) zou ten huwelijk gevraagd worden door haar beste vriend en de liefde van haar leven… Niet alleen voor haar is hij goed, maar ook zeker voor mij en mijn ouders. Wat was dit spannend!

Mijn zus en haar vriend zouden op de beruchte avond, samen met hun beste vrienden, zogenaamd vieren dat ze samen 50 jaar waren geworden. Jeroen zou 25 kleine gangen maken en het zou voor hen een gezellig en knus etentje worden. We waren allemaal vreselijk opgetogen over het geheime idee natuurlijk. Nadat Jeroen mijn ouders om mijn zus’ hand had gevraagd, konden de voorbereidingen beginnen. Ivanka had he-le-maal niets door!

Ik was zo blij, vond het spannend en had er zo’n zin in. Ik had er graag bij geweest, maar het was niet dat de rest van de familie er wel bij was, dus dat was waarschijnlijk sowieso niet het geval geweest. Wel had ik Jeroen op zijn hart gedrukt dat hij het moment móést filmen (een deel van dat filmpje staat op mijn Instagram). Ik heb mijn camera meegegeven en een flinke Jip en Janneke uitleg gegeven die zelfs een doodnerveuze man zou moeten begrijpen. Daarnaast had ik de vriendinnen die er die avond bij zouden zijn, ingelicht als backup-plan. Het kon niet misgaan.

En dat ging het ook niet. Een paar uur later die avond kreeg ik een appje van Jeroen: Stilte graag. Haha, hij was onwijs zenuwachtig, maar had zich toch aan de belofte gehouden om mij ook even te appen vlak voordat het zou gaan gebeuren. In spanning en met een bevroren lach op onze gezichten, wachtten wij het af. Totaal overdonderd, dolgelukkig en compleet verbijsterd kregen we een paar minuten later mijn zus aan de telefoon. “WISTEN JULLIE DIT?!” Het was een soort euforisch moment en de enige emoties die we voelden waren blijdschap, geluk, dankbaarheid en trots. Ze gaan trouwen!

Ik lag aan één stuk door te glimlachen, het was gelukt. Op dat moment dacht ik nog nergens anders aan. Niet aan wat er verder nog komen gaat, niet aan wat voor klap dat besef zou geven. Laat in de avond belde mijn zus -nog steeds niet helemaal realiserende wat er gebeurd was die avond- mijn moeder op. Lachend hoorde ik het gesprek aan, totdat die ene zin kwam. “Mam, ik ga wel al kijken naar bruidsjurken hoor, ik kan niet wachten tot de eerste pas!”

Bam. Alsof er een bliksemschicht in mijn hart schoot. Van totale blijdschap naar een gevoel van een gebroken hart en een keiharde klap in mijn gezicht van “het besef”. Ik zal daar niet bij kunnen zijn. Ik zal niet zien hoe ze “ja” zegt tegen de bruidsjurk van haar dromen, ik zal niet kunnen helpen met de voorbereidingen, ik zal geen speech kunnen geven, geen lied kunnen instuderen, niet kunnen dansen op het feest en misschien wel helemaal niet aanwezig kunnen zijn op haar grote dag. De afspraak over dat we elkaars bridemaids zouden zijn, die we al vanaf het moment dat we met onze kleine kontjes in een verkleedjurk rond liepen te dartelen, hadden gemaakt, zou in één klap te niet worden gedaan. Ik zag mezelf in gedachten overal totaal buiten staan. Ik zag iedereen alles vrolijk regelen en mezelf alleen in bed liggen zonder dat ik wist wat er allemaal gepland werd. Één zus, die dit hopelijk maar één keer meemaakt in haar leven, en ik ben er niet. In ieder geval niet zoals ik er zou moeten zijn..

Ik probeerde het gevoel weg te stoppen of in elk geval te verbergen. Ik vond het vrij egoïstisch van mezelf om dit zo te voelen terwijl ik eigenlijk gelukkig hoorde te zijn voor mijn zus en haar vriend. Ik wilde niet de spelbreker zijn en de geweldige sfeer totaal verpesten. Straks zouden ze zich nog schuldig voelen of zouden ze hun droomdag aan gaan passen aan mij. Dat wilde ik niet. Het moet voor hen perfect zijn.

De volgende dag kwamen ze bij ons thuis en de blijdschap overheersde voor mij gelukkig weer. Ze kwamen samen mijn kamer binnen (wat vrij zeldzaam is natuurlijk, aangezien ik nauwelijks mensen om me heen kan hebben en nauwelijks prikkels kan verdragen) en gingen op mijn bed zitten. Ik vroeg hen hoe blij ze waren en feliciteerde ze voor de 67e keer. Vrijwel meteen zeiden ze, zonder te weten hoe ik me die avond daarvoor voelde, fluisterend en bijna in koor: “Bent, we gaan er alles aan doen om jou overal zoveel mogelijk bij te betrekken hè, dat weet je hè. En desnoods trouwen we hier beneden in de tuin zodat jij vanaf je bed kan toekijken. Dat komt sowieso goed, maak je daar alsjeblieft niet druk om..” Natuurlijk….. dacht ik, voor hen is het misschien wel net zo erg dat hun (schoon)zusje in deze situatie zit. Zij willen mij óók helemaal niet missen tijdens de voorbereidingen en op dé dag. Ik ben niet alleen in mijn gevoel, en dat stelde me meteen gerust. Hoe dubbel ook.

Het is al één keer gelukt om met mijn zus samen 5 minuutjes naar bruidsjurken te kijken die ze heeft opgeslagen op haar mobiel. Ze weten nog niet wanneer ze gaan trouwen en dat kan zomaar nog wel een tijdje duren. Maar het komt goed. Ondanks dat het niet zo gaat zijn hoe we het altijd voor ons hebben gezien (tenzij er een wonder gebeurt en die is behoorlijk welkom opzich), zal het prachtig en vooral liefdevol worden. En daar gaat het om. Want wat is er fijner dan gelukkige mensen? En ook nog eens twee mensen die enorm belangrijk voor me zijn! En daarnaast: we hebben als het goed is daarna nog minsten 60 keer de kans om het trouwfeest op hun trouwdag over te doen, dus waar hebben we het eigenlijk over😜

Gevoel is iets raars en wat je ook doormaakt, het komt ongelooflijk vaak voor dat iets behoorlijk dubbel kan voelen. Of dat jij het tegenovergestelde voelt van wat je eigenlijk “hóórt” te voelen op dat moment. Dat is nou eenmaal zo en niemand verwacht van jou dat je dat allemaal alleen moet verwerken. Dan kun je nog zo denken dat niemand het zal begrijpen of dat niemand erop zit te wachten, het zal je verbazen hoe veel mensen eigenlijk door proberen te hebben hoe het voor jou moet voelen. Er is altijd een oplossing, ook al moet je daar hard voor werken en moet jouw verwachtingsbeeld daarvoor iets (of een beetje boel) voor worden bijgesteld. En dat kan pijn doen en dat zal misschien ook altijd pijn blijven doen.. Maar het leven gaat door, hoe hard dat ook klinkt. Ook als we zelf het gevoel hebben stil te staan of juist als we liever alles om ons heen even stil zetten. We moeten door, linksom of rechtsom. Probeer daarom wel af en toe te genieten van de dingetjes aan de zijlijn, hoe klein ze ook zijn. Zoek ernaar, want ze zijn er. En ze blijven er. Ondanks de pijn en het verdriet dat een situatie met zich mee kan brengen..

Je bent nooit alleen❤️

En voor de 68e keer: gefeliciteerd lieffies, ik ben trots op jullie!

Update: twee weken later kwamen mijn zus en Jeroen met een nerveuze houding mijn kamer binnen en kreeg ik deze kaart in mijn handen gedrukt:

Nooit huil ik bij dit soort bijzondere dingen, zelfs als ik dat graag zou willen om zo beter te kunnen laten zien dat het ongelooflijk veel voor me betekent. Maar de eerste zin kwam zó binnen. Er viel zó veel van me af, dat ik spontaan in tranen uitbarstte😅

Dankjewel lieffie, ik ga er alles aan doen om bij het ja-woord aanwezig te kunnen zijn en een goede getuige te zijn❤️

Magic Everyday✨


Like mijn Facebookpagina om up-to-date te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook321Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *