Shitty Christmas and a happy new year

Klappertandend en rillend lig ik in bed, met mijn hoofd half in de spuugbak. Lichaam tintelt, laatste beetje kracht vertrekt. De tranen rollen over mijn wangen en mijn mascara zit overal, behalve waar het hoort te zitten. In mijn oren klinken suizen, piepen en andere harde geluiden die met de seconde harder worden. Soms stopt het voor één tiende van een seconde om vervolgens op een andere toonhoogte verder te gaan. Mijn hoofd voelt alsof mijn hersenen in de fik staan, alles draait, mijn hele lichaam trekt samen van de pijn, mijn hart gaat te keer, ik moet happen naar zuurstof, de koortsblossen staan op mijn wangen en voor mijn ogen is het één groot flitsenfestijn.

Ik heb een uurtje kerst “gevierd” met mijn ouders, oma, zus en haar vriend. “Gevierd” ja. Oftewel: zij hebben een uurtje in mijn kamer gezeten, zo stil mogelijk, en we hebben elkaar wat kadootjes gegeven. That’s it.

Vanaf het moment dat ik deze dag wakker werd, was het al raak: ik zat meteen tegen een aanval aan met alles wat daarbij komt kijken en had vreselijk veel pijn. Dit heeft de hele dag geduurd, wat voor mij niets vreemds is. “Bent, anders gaan wij gewoon met z’n vijven binnen kadootjes doen en krijg jij jouw kadootjes hier zodat je die, in alle rust en in stilte, even kunt uitpakken en dan weer snel plat kan.” Fluisterde mijn moeder. Machteloos. Ik zag mezelf al ‘zitten’ in het donker, in mijn eentje kadootjes uit te pakken… Brrrr. Zo’n avond gaat helemaal niet om de kadootjes, maar om het samen zijn en om de lach op de gezichten waar je zo veel van houdt.

“Kunnen we het alsjeblieft morgen bijvoorbeeld doen? Alsjeblieft?” Niet dat het dan makkelijker zou kunnen, maar het voelde zó onmogelijk. Maar alles was al afgesproken, dus dat was eigenlijk geen doen. Ik was zó boos op mijn lichaam, zó verdrietig en voelde me zó ellendig. Waar the f*ck hebben we het over? Dat ze alleen heel even hier komen zitten? Ik lig in mijn eigen kamer, in mijn eigen bed en zelfs dat is eigenlijk al veel te veel?! Maar ik had geen eens tijd om het echt te voelen, want de volgende aanval kwam er alweer aan.

Toen het inmiddels avond was en ik na de aanval nog een uurtje had geslapen, hoorde ik hen in de huiskamer kletsen. Ik drukte op de bel en al snel stond mijn moeder in m’n kamer. “Mam, we gaan het doen. Ik wil het, dus het gaat gebeuren. Leg alsjeblieft de kadootjes hier neer en zorg ervoor dat we metéén kunnen beginnen. Dus iedereen tegelijkertijd binnenkomen en dan pas een lichtje aan en dan meteen beginnen. Anders gaat het van mijn tijd af.” Geen discussie mogelijk. Kort en duidelijk om energie te besparen. Eigenlijk kon het helemaal niet, maar ik zou mezelf hier doorheen pushen. Dit was belangrijk voor mij.

Ik wist dat er foto’s gemaakt zouden worden, al was het alleen al omdat ík dat graag wilde om deze herinnering vast te leggen. Dus ik pakte mijn mascara en met trillende handen en een shakend lichaam deed ik het op. ‘Zo alsof er niets aan de hand is’ dacht ik bij mezelf toen ik in de spiegel keek en lachte mezelf in gedachte uit ‘wie houd je nou eigenlijk voor de gek’. Toen mijn vader en oma binnen waren, viel ik op de valreep nog even flauw, natuurlijk. Fijn. Vervolgens zei ik dat snel iedereen moest komen. De tijd was ingegaan.

Als er zoiets gebeurt of iemand komt langs dan kun je het zien als een soort defecte kookwekker. Ik moet zo lang mogelijk plat liggen in het pikdonker en in complete stilte. Zodra iemand mijn kamer binnenkomt, er een lichtje aan gaat of de televisie aan gaat bijvoorbeeld, dan gaat de tijd in. Maar de kookwekker tikt af in reservetijd. Dus bij dat wat ik doe, ga ik meteen al over mijn grenzen. De adrenaline, die mijn lichaam aanmaakt om in een soort overlevingsstand te gaan, zorgt ervoor dat ik dit kan. Het is alleen de vraag hoe lang ik het volhoud. Op hoeveel tijd de kookwekker dus staat. Soms is dat 5 minuten, soms 15, soms een half uur en soms een uur. Maar die tijd kan ik zelf niet instellen. Het is elke keer een verrassing. In die tijd kan ik voor de buitenwereld heel even doen alsof het opzich wel gaat. Hoe ik me op dat moment voel, hoeft even niemand te weten. Hoewel dat vaak al vrij snel te zien is.

Een kwartier nadat ze binnen waren, gloeide mijn hoofd dan ook van de koorts en een half uurtje daarna begonnen mijn ogen af en toe weg te draaien, werd ik kortademig en moest ik om de minuut vragen of ze alsjeblieft nóg stiller wilden zijn. Ik voelde me hondsberoerd (en schuldig).

Het was ontzettend zwaar en ik wil even niet denken aan wat dit mij gaat kosten (dat is veel kan ik je nu vertellen). Maar één ding is zeker: hoe moeilijk het op dat moment ook was om te genieten, het is toch een beetje gelukt. Iedereen was blij met de kadootjes, maar het belangrijkste: we waren even samen. Zó zeldzaam tegenwoordig en zó dierbaar. En dat is wat telt.

Tekst gaat na de foto’s verder.


Ondanks de beroerdheid heb ook ik af en toe gelachen. We hebben zelfs (omdat ik het wilde, want wanneer zal er weer zo’n moment komen waarop we allemaal bij elkaar zijn en ik er door de make-up voor heel even niet als een zombie uitzie…) een foto waarbij we heel even op een normaal, zorgeloos en vrolijk gezinnetje lijken:

Twee minuten na deze foto, kwamen we dus aan bij het begin van dit blog. Maar hee, we hebben het moment in ieder geval vastgelegd! Hoewel op de foto niets te zien is van hoe het daadwerkelijk ging, maar dat vergeten we gemakshalve ook maar snel. Zo maken we stiekem in ons hoofd een beeld met dat het alleen maar heel fijn was.

Dit blog is nog geschreven in de adrenalinerush. Midden in de nacht. Met het tensapparaat op tegen de pijn. Ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen moeilijk te begrijpen is wanneer ik zo op een foto sta, terwijl ze steeds lezen hoe slecht het gaat. Maar wat jullie lezen is hoe het echt gaat. Dit soort foto’s zijn ontzettend zeldzaam en letterlijk een moment opname. Denk dan aan de seconde waarop de foto gemaakt wordt. Ik kan ook wel een foto plaatsen van daarvoor en daarna, maar ik denk dat niemand daar vrolijk van wordt. En daarnaast blijven die foto’s voor altijd op het internet rondzwerven en of je dat nou moet willen…. Niets is wat het lijkt en dat is misschien ook maar beter ook soms.

Ik kan daarom wel een heel leuk verhaal gaan ophangen vol positiviteit en schrijven over hoe magisch het was, maar ik kan beter eerlijk zijn en dit is hoe het écht was. Het heeft zo ongelooflijk veel impact op alles. Het leeft in alles door. Elke minuut moet er rekening gehouden worden met mij en ik moet voor zo iets kleins (voor een normaal mens, want voor mij is dit een van de grootste activiteiten van het jaar) gelijk mega boeten. En dat is kut. Zowel voor mij als voor de mensen om me heen. Hoe grof ook.

Ik hoop dat jullie een onwijs fijne kerst hebben gehad. Op naar volgend jaar. Op naar een beter jaar. Op naar een heleboel Magic. Op naar gezondheid. En op jullie❤️

Ik ben voorlopig even onder zeil, dan weten jullie dat🙃 Liefs!

Like deze Facebookpagina of volg mijn instagram om op de hoogte te blijven✨

 

Delen is magisch
Share on Facebook212Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *