Van de Lente terug naar Bente

Omdat het mij even niet lukt, deze keer de mooie woorden van mijn rots in de branding: Mama..

De lente zit in de lucht! De knoppen in de bomen staan op barsten, de magnolia loopt uit. Ik ruik de geur van vers gras en ontluikend groen, zie de buurkinderen met blote voetjes op het speelveld rennen, hun nog bleke gezichtjes vrolijk lachend in de zon. Ik geniet met volle teugen. Heel eventjes, en dan zijn mijn gedachten al weer terug. Terug bij thuis. Een paar kamers verderop, maar een compleet andere wereld. Thuis waar mijn prachtige, 22 jarige dochter, in de bloei van haar leven, stil op bed ligt. Doodstil, omdat iedere beweging er één teveel is. De gordijnen zijn hermetisch gesloten, want zelfs het kleinste zonnestraaltje zorgt voor niet te omschrijven hoofdpijn. Het raam? Dicht. Geluiden komen bij haar binnen alsof ze het maximum toegestane aantal decibellen flink overstijgen.

Er komt visite en we drinken koffie in de tuin. Ze hoort het op afstand door haar oordoppen heen en breekt. Voor het eerst in lange tijd zie ik haar huilen, wanneer ik toevallig in stilte heel even kom kijken hoe het gaat. Eventjes vang ik een glimp op van het verdriet dat mijn dochter langzaam maar zeker verteert. En daarmee onbedoeld mij meeneemt in de vrije val die ze maakt.

Ze zegt dat we vooral moeten genieten, het liefst een beetje extra, voor haar… Hoe doe ik dat? Ik doe mijn stinkende best en meestal lukt het me ook wel. Maar soms zakt de moed me in mijn supermooie -van haar gekregen- nieuwe zomerschoenen..

Een jonge bloem, geknakt in de dop. Dat is wat ik zie als ik naar haar situatie kijk. Mijn prachtige, stoere, sterke dochter die nooit klaagt. Die er alles aan zal doen om het anderen naar de zin te maken. Die nooit zal laten zien hoeveel pijn ze werkelijk heeft en nooit zal laten merken hoe onbeschrijflijk ze er van baalt dat de dagen zich aaneenrijgen zonder uitzicht op een beter leven.

Hoe de toekomst er uit zal zien? Ik durf er geen voorspelling meer op los te laten. Té vaak werden onze positieve verwachtingen al de grond in geslagen. Maar ik weiger pertinent om bij de pakken neer te gaan zitten.

Nog even zit ik in de tuin. De nog wat frisse lentebries blaast de grijze wolk boven mijn hoofd weg en maakt plaats voor een voorzichtig zonnetje. Iets fluistert me in dat er betere tijden zullen komen. Ik zet mijn schouders er onder en stap vol goede moed weer het wereldje van mijn allerliefste jongste dochter in. Nog even volhouden Bente, want ooit wordt het ook voor jou weer Lente. Mijn kind, wat houd ik toch van jou!

——————

Like mijn Facebookpagina om op de hoogte te blijven! Dan hoor je gelijk bij de al best grote en geweldige MagicFamily✨ Of volg mijn instagram om vooral veel foto’s te zien van voordat ik ernstig ziek werd.

Delen is magisch
Share on Facebook367Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *