Hoe lichter buiten, des te donkerder van binnen

Mijn gevoel op papier zetten is niets nieuws voor mij. Zo zijn jullie waarschijnlijk bij mij terecht gekomen in eerste instantie. Het kan bevrijdend werken. Je schrijft op wat je voelt zodat je het even kwijt bent uit je hoofd. Of je deelt je fijne gevoelens zodat anderen even kunnen meegenieten met jouw geluk. Maar toch lukt het mij niet om álles wat ik voel op te schrijven.

Soms is een gevoel een hele duidelijke gedachtestroom, maar vaak genoeg is een gevoel niet te begrijpen en daarom niet te beschrijven. Dan gaat er tijd overheen voordat het in je hoofd eindelijk zo geordend is dat het samensmelt tot een overzichtelijk verhaal. Maar het komt ook wel eens voor dat iets te veel pijn doet of dat je dat gevoel helemaal niet wílt voelen. Dat je er nog niet klaar voor bent om het op te schrijven, omdat het dan te definitief wordt. Of het is te confronterend. Misschien ben je zelfs bang dat als je het opschrijft dat het dan ook uit kan komen.

En dan opeens is er een dag waarop het eruit moet. Waarop je het schrijft zonder er veel over na te denken. Zonder er bewust van te zijn hoe lang je dit hebt uitgesteld. En hoe erg dit gevoel jou dus eigenlijk tegen stond. Vandaag was zo’n dag voor mij.

“Ik voel me eenzaam” schrijf ik naar een goede vriend die in dezelfde situatie zit als ik. Het was getypt voordat ik het wist, verstuurd voordat ik er erg in had. Dit was wat ik voelde en kennelijk moest ik het kwijt. Ook dit gevoel was niet nieuw voor mij, eenzame momenten horen bij de totaal geïsoleerde situatie waarin ik zit. Misschien kon ik het zo makkelijk kwijt omdat het niet voelde als een steek in mijn hart zoals het op eerdere momenten wel kon voelen, maar meer als iets zeurends op de achtergrond. Niet als intens verdriet van een paar minuten of een dagdeel waarbij je de woorden niet kan vinden, maar gewoon iets wat er is. Iets wat erbij hoort. En vooral iets waar ik me niet voor hoef te schamen omdat iedereen zich eenzaam zou voelen in zo’n situatie. Maar wat ik voorheen wel deed.

Ik ben geen superwoman. Ook ik heb momenten waarop ik me verdrietig of gefrustreerd voel. Momenten waarop ik me zwak en nutteloos voel. En genoeg momenten waarop ik zó veel voel dat ik juist helemaal niks voel. Daar ben je mens voor. En deze keer is het de eenzaamheid die door mijn lichaam stroomt.

Ik voel de eenzaamheid in het mooie weer waar ik niets van mee krijg. De eenzaamheid in de donkerte waarin ik lig, terwijl buiten de zon straalt. De stilte om mij heen terwijl buiten mensen schateren van het lachen. Ik voel de eenzaamheid in hoe de mensen ontspannen onder het genot van een wijntje in contrast met de continue strijd die ik moet leveren. In het alleen zijn terwijl iedereen samen is en in de vrolijke foto’s wanneer ik mijn apps open. Ik voel de eenzaamheid in het bewustzijn van alles wat ik mis en in de afwezigheid van whatsappjes omdat mijn vrienden op het strand liggen of gezellig op een terrasje zitten.

Misschien voel ik nog wel de meeste eenzaamheid in het feit dat mensen met dit weer in zo’n positieve vibe zitten, dat ze geen zin hebben om te denken aan mij in mijn donkere en stille kamer. De eenzaamheid in de angst dat mensen mij en mijn situatie zat zijn of mij voor even helemaal willen vergeten. En ik kan hen niets kwalijk nemen. Ik snap dat juist volledig. Maar het doet wel pijn.

Ik schrijf het op en ik kom er voor uit. Het voelt gek om dit te delen, maar tegelijkertijd zo logisch. Het is iets wat er nu eenmaal bij hoort. Het is niet allesoverheersend. Het is niet iets wat ik vol continu voel of wat de hele tijd in mijn hoofd speelt. Het is niet iets waar ik extreem veel last van heb. En soms is het er maar voor een paar korte minuutjes en ben ik het daarna alweer vergeten. Maar het is er. En het mag er zijn.

Zonder dat er iets aan gedaan hoeft te worden, zonder dat anderen zich hier schuldig over voelen. Zonder dat mensen zich nu verplicht gaan voelen rekening te houden met dit gevoel van mij. Want dat is het aller aller laatste wat ik wil. Ik ben namelijk absoluut niet zielig. Het zal vanzelf weer weggaan. Misschien na een paar minuten, misschien na een paar uur, na een paar dagen, weken of maanden. Dit gevoel zal mij en jou weer verlaten. Ik laat de donkerte van mijn kamer niet in mijn hoofd trekken. Het enige wat ik de mensen vraag die het wél kunnen, is of ze alsjeblieft met elke vezel in hun lijf willen genieten. Want ik kan het niet en dat is er al één te veel. Doe jij het dan alsjeblieft wel.

Liefs

—————————

Like mijn Facebookpagina om op de hoogte te worden gehouden. Dan hoor je gelijk bij de grote, lieve Magic Family✨

Delen is magisch
Share on Facebook490Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *