De bruiloft van mijn zus

1 mei 2018. Dit is de datum. De datum waarop mijn zus en haar vriend gaan trouwen. Ongeveer 6 maanden geleden schreef ik een blog over hoe mijn zus ten huwelijk was gevraagd en wat dat met mij deed. Als je die wilt lezen, kan dat hier. En nu zijn we dus een half jaar verder. Dat is toch mooi even voorbij gevlogen he, niet normaal hoe snel de tijd gaat. Ik hoopte zo dat ik in dat half jaar íéts van vooruitgang zou boeken in mijn gezondheid. Dat ik er op deze belangrijke dag met gemak bij zou kunnen zijn. Dat ik misschien zelfs een liedje zou kunnen zingen. Ik zag het helemaal voor me, daar lag het niet aan. Maar helaas, zo gaat het er niet uit zien.

In dat blog schreef ik dat ze allebei zeiden: “Bent, des noods trouwen we in de tuin, maak je daar alsjeblieft niet druk om. Je bent erbij, hoe dan ook.” Eigenlijk was vanaf dat moment al vrij snel duidelijk dat dat inderdaad maar moest gebeuren. De bruiloft zal plaats gaan vinden bij ons in de achtertuin. Hoe bijzonder en lief.. Nu ik beneden lig, is de tuin twee stappen verwijderd van mijn bed. Een makkie zul je zeggen.. Maar dat valt vies tegen.

De voorbereidingen

Ik zal eerst even vertellen hoe de voorbereidingen zijn gegaan en in welke mate ik daarbij betrokken ben geweest: Een dag nadat mijn blog geplaatst was, won Ivanka een winactie waarbij ze een trouwjurk van Mary Borsato mocht uitzoeken. Ongelooflijk, wat waren we blij! Maar wat deed het ook pijn toen de dag aanbrak dat ze de eerste pas ging doen.. Mary en haar team waren ongelooflijk lief. Waar je normaal geen foto’s mag maken en niet mag videobellen, mocht Ivanka dat wel en zo was ik er voor een kort momentje toch even bij toen ze mij de jurk liet zien die ze had gekozen💕 Oooh Jeroen, wat zul jij trots zijn als ze straks in haar jurk naar jou toe loopt….

Verder heb ik niet veel meegekregen. Af en toe hoorde ik tussen neus en lippen door hoe het er op de dag zelf uit gaat zien, hoe ze in ondertrouw zijn gegaan, hoe het vrijgezellenfeestje eruit zag (shoutout naar de vriendinnen van Ivanka en de vrienden van Jeroen, want wat zijn dat een toppers!) en dat mijn ouders een cameraatje hebben gekocht zodat ik op mijn mobiel mee kan kijken wat er op de dag van de bruiloft in de tuin gebeurt, maar dat was het dan ook wel. Daarnaast was het zo’n zware tijd en kon ik zo weinig aan dat ik mijn zus zelfs nauwelijks heb gezien, terwijl ze hier bijna elke dag wel was. Au ja.

Onzichtbare ziekte?

Wel heb ik zelf voorbereidingen getroffen. Zo heb ik mijn lichaam nóg meer rust gegeven en mijn ouders en zus strenge regels opgelegd zodat ik niet nóg meer achteruit zou gaan. Ook krijg ik de twee dagen voor de bruiloft twee infusen in de hoop dat ik het daardoor iets makkelijker aankan. Ik heb een jurk, hakken en nieuwe make-up besteld en mijn moeder heeft voor het eerst in twee jaar tijd haarverf gehaald, omdat mijn haar inmiddels voor de helft is uitgegroeid ongeveer🙃. Ik zal er “mooi” uitzien. Ik zal mezelf over alle grenzen pushen om er aan de buitenkant uit te kunnen zien alsof er niets aan de hand is. Want dat is wat elke 22 jarige wil. Dat is wat je wilt op de bruiloft van je zus. Mooie kleding en make-up kunnen veel verbloemen bij een onzichtbare ziekte. En dat is precies waar ik erg mee zit.

Natuurlijk zal het niet helemaal zijn alsof ik gezond ben. Ik moet sowieso als enige liggen, ik heb zonnelenzen in en een zonnebril op, heb oordoppen in en waarschijnlijk een koptelefoon op, ik zal geen gesprekken kunnen voeren of vragen kunnen beantwoorden en ik zal niet mijn woordje kunnen doen dat ik zó ongelooflijk graag had gedaan. Ik zal heel eventjes bij het ja-woord zijn en een handtekening zetten, maar ik zal voordat de anderen het doorhebben alweer weg zijn. Maar op het moment dát ze mij zien, zien ze geen vreselijk zieke patiënt. Zij zullen aan de buitenkant voor heel even de Bente zien die al 2 jaar ver te zoeken is.

Buitenstaanders zien niet hoe ik mij hier maanden op voorbereid heb, zij zien niet dat ik doordat mijn lichaam in overlevingsstand gaat, stijf sta van de adrenaline en dat dat de enige reden is dat het mogelijk is dat ik er heel even bij kan zijn. Zij zien niet dat ik eigenlijk helemaal niet kan genieten omdat ik mij zo immens slecht voel. Zij zien niet dat ik mij moet concentreren om niet flauw te vallen. Zij zien niet de verschillende soorten pijn die door merg en been gaan. Zij zien niet de verschrikkelijke aanvallen een paar minuten erna, niet de hel waarin ik dagelijks leef en de hel der hellen die ik de komende maanden door dat ene kleine zeldzame momentje moet ondergaan.

Ik ben altijd iemand geweest die doorging totdat ik letterlijk neerviel. En niet 1 keer maar minsten 50 keer. En dat heeft er waarschijnlijk voor een heel groot deel ook voor gezorgd dat ik nu ben waar ik ben. Zij zien een lach op mijn gezicht, maar hebben geen idee hoe veel moeite ik daarvoor moet doen. Geen idee wat voor impact dat gaat hebben. Maar de wil om te leven of om te doen alsof het allemaal wel gaat, zit zó diep in mij. En ondanks dat je dat als positief kunt zien, kan dat ook je ondergang worden. Het enige verschil met toen, is dat ik mij daar nu bewust van ben. Dus ik weet voor een groot deel wat mij te wachten staat. En dat is verschrikkelijk, zacht uitgedrukt, maar ik heb het er wel voor over. Mijn zus trouwt hoop ik immers maar één keer.

Vertekend beeld

Maar door het beeld wat deze mensen zullen zien, spookt er nu al weken door mijn hoofd dat de mensen die er zijn en die mij niet door en door kennen, misschien wel gaan denken dat ik verzin wat ik in mijn blogs schrijf of dat ik het allemaal overdrijf. Dat zij mij zien en denken: oooooh dat valt reuze mee. Want wees eerlijk, misschien zou zelfs ik dat onbewust hebben gedacht als ik in hun onwetende schoenen zou hebben gestaan. Zo werkt dat gewoon.

Ik vind het schijtirritant van mezelf dat ik daar mee zit. Dat ik daar überhaupt over na denk. Ik ben mezelf aan het leren dat ik me daar niets van aan moet trekken en dat lukt steeds vaker, maar nu even niet. Het zou me echt niets moeten boeien. Maar het laatste wat ik wil, is dat mensen gaan twijfelen aan wat ik schrijf. En al helemaal omdat dat wat ik schrijf écht mijn leven is en ik écht elke dag geen idee heb hoe ik hem door moet komen. Dan is het zo pijnlijk als mensen denken dat het wel meevalt.

Nog steeds niets veranderd

Elke dag voel ik me verschrikkelijk slecht. En ja, het is nog steeds plat, donker en stil.

Maar op dát moment. Dat ene moment dat ik er voor heel even bij ben op de bruiloft, zal ik er alles, maar dan ook alles aan doen om daar zo weinig mogelijk van te laten merken. Hoe moeilijk dat ook wordt en hoeveel dat mij ook gaat kosten.

De dag zelf

Ik heb dit blog geschreven in de hoop dat de mensen die er die dag zijn, dit lezen. Want op de dag zelf en daarna wil ik dat het geen moment over mij gaat, maar over het mooie bruidspaar en over de bijzondere dag.

1 mei 2018 is Ivanka’s en Jeroens dag. Dat ze er volop van mogen genieten❤

————————

Like mijn Facebookpagina en volg mijn instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook268Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *