“De jurk en het zieke meisje”

Ik was bij het ja-woord. Eigenlijk veeeel te lang, veeel te druk en daarna veel te ziek, maar ik was erbij. En dat is wat telt✨

Ik wil beginnen met te zeggen dat dit moment en hoe ik erbij zit/lig uitzonderlijk zeldzaam is. Ik heb het aller uiterste van mezelf gevraagd en mezelf over elke grens geduwd die er maar bestaat om dit te “kunnen”. Ik zou dit niet twee keer in een jaar kunnen doen en ik moet dit ongelooflijk bezuren. De meesten weten dit wel, maar het blijft iets wat moeilijk te begrijpen is voor een heleboel mensen. Voor meer uitleg, kun je hier mijn vorige blog lezen die ik vlak voor de bruiloft schreef.

De laatste voorbereidingen

De gasten kwamen tussen 14:00 en 16:00 uur. Zacht hoorde ik hoe ze langzaam één voor één de tuin binnen stroomden. Ik staarde in het donkere niets. Mezelf afvragend hoe ik het in godsnaam ging doen. Mezelf moed insprekend, want ik gíng het doen. Hoe dan ook.

De inhoud van het appje is niets nieuws. Maar de toon waarop het berichtje is gestuurd, is niet mijn normale manier van appen. Ik was gefrustreerd. Gefrustreerd om hoe slecht ik mij voelde. Gefrustreerd omdat mijn moeder mij in haar enthousiasme wakker had gemaakt terwijl ik eindelijk even in slaap was gevallen voor het eerst die nacht/dag. Zodra ik wakker werd, ging er een stoot adrenaline door mijn lijf (overlevingsmechanisme van mijn lichaam), waardoor ik rusten wel op mijn buik kon schrijven. En dat was alles wat ik op dat moment precies niet kon gebruiken. Maar dat was niet het enige. Zo’n dag brengt veel emoties met zich mee. En ondanks dat ik écht blij probeerde te zijn, deed het toch pijn dat ik helemaal niets mee kreeg van alle voorbereidingen. Dat ik er niet bij was om mijn zus te helpen met het aantrekken van de jurk of om te helpen met de laatste puntjes op de i te zetten.

Geen plaats voor verdriet

Rond half drie hoorde ik mijn moeder tegen de gasten en tegen Jeroen zeggen: “Komen jullie? Ivanka komt naar beneden!” Wéér een belangrijk moment waar ik niet bij kon zijn. In de verte hoorde ik geklap en een hoop wauws en aaahs. Ik betrapte mezelf op een verdrietige zucht, maar tegelijkertijd maakte ik mezelf in gedachten duidelijk dat er vandaag even geen plaats was voor verdriet. Dus ik ademde uit, deed het kleine lichtje naast mijn bed aan en begon langzaam met klaarmaken. Daar gingen we dan. Mijn moeder had de nacht daarvoor alles binnen handbereik gelegd, dus ik kon mezelf liggend opmaken. Dat is met veel pijn, moeite, trillende handen en een keer flauwvallen gelukt. Mijn make-up zat mooi, m’n jurkje zat mooi. Ik voelde me mooi. Voor het eerst in hele lange tijd.

Het moment

Toen ik klaar was, probeerde ik tot het allerlaatste moment zo veel mogelijk te rusten (dat houdt in plat liggen en zo stil en donker mogelijk, hoe ik mijn dagen normaal gesproken dus doorbreng), want zodra het lichtje aan moest en ik dus mijn bed uit moest, ging de tijd in en geen idee wanneer ik alweer in zou storten. Al snel kwam mijn moeder binnen met de mededeling dat iedereen op mij zat te wachten. -Oké, adem in, adem uit. Zonnelenzen in, zonnebril op, oordoppen in, “masker” op en gaan.- Ik werd in de rolstoel geholpen en tegenoverstaande van iedereen werd ik de tuin ingereden en op het buitenbed gelegd.

De ceremonie

Op het liedje “Perfect” van Ed Sheeran kwamen ze één voor één aanlopen. Jeroen weggegeven door zijn moeder, Ivanka weggegeven door m’n vader. Een heel mooi moment. Ik had mijn “masker” opgezet en daarbij dus mijn lach. Mijn kaken trilden van de inspanning, maar die lach bleef erop zitten. Het was zo bijzonder om mijn zus zo te zien. Mijn lieve, geweldige zus als sterke, volwassene vrouw in haar prachtige jurk.. Ik was trots.

En ze hebben ja gezegd! Yess😁 Vlak na het ja-woord heb ik mijn handtekening gezet. Natuurlijk wilde ik voor de foto even gaan zitten. Maar dat was niet het enige waarvoor ik wilde zitten..

Ik had namelijk een stukje geschreven. Het was de bedoeling dat mijn moeder dat voor mij zou voorlezen, omdat praten voor mij te zwaar is. Toen we dat vertelden tegen de man van de thuiszorg, die mij m’n infuus kwam geven twee dagen voor de grote dag, zei hij: “je zus trouwt maar één keer waarschijnlijk, wil je niet dat jouw stem dat stukje voorleest? Wat nou als je het van te voren opneemt en het dan op de dag zelf af laat spelen?” Dat we daar zelf niet aan hebben gedacht!

Mijn woordje

Op het moment dat er werd verteld aan mijn zus en Jeroen dat ik een stukje had ingesproken, brak mijn zus. Ik lag op het bed, zij zat daar in haar grote jurk. En het enige wat ik wilde, was haar vasthouden. “Ik wil naast haar zitten.” Zei ik vastberaden tegen mijn ouders. Ik vertrouwde op de adrenaline die nog steeds door mijn lichaam raasde en op de twee infusen die ik de twee dagen daarvoor had gekregen. “Weet je het zeker??” “Ja, echt.” Het is maar één keer deze dag, dit heb ik er voor over, dacht ik bij mezelf.

Door mijn ouders werd ik naar de stoel naast mijn zus geholpen en zo hebben we samen het stukje geluisterd. Stiekem in mijn kuiten knijpend om het bloed naar mn hart en hoofd te sturen zodat ik niet daar voor al die mensen flauw zou vallen. In twee jaar tijd heb ik niet zo lang rechtop gezeten als die dag (bij elkaar vijf minuutjes). En dat zal de komende twee jaar ook niet meer gebeuren als het aan m’n lichaam ligt haha.

Het is gek om mezelf zo te zien. Ik heb mezelf al zo lang niet meer op deze manier gezien. Make-up, mooie kleding, mijn haar geverfd en rechtop zittend.. Daarnaast zie ik wel degelijk dat ik er ziek uitzie. Mijn huid, mijn blauwe lippen, hoe ik probeer te lachen door de pijn en de beroerdheid heen. Maar dat is alleen iets wat je ziet als je me echt goed kent en als je de gezonde Bente ook hebt gekend denk ik.

Verhaal gaat verder onder de foto’s.

Vlak na dit moment werd er geproost, werd de taart aangesneden en werd er gefeliciteerd. Toen één iemand mij feliciteerde, wilde iedereen mij feliciteren. Meer mensen bij elkaar dan ik normaal in drie jaar tijd zie. Begrijpelijk. Veel te veel. Onverantwoord. Maar zó lief. Zó veel steun voelde ik bij elke knuffel die ik kreeg.

Mijn lieve opa fluisterde hier “Maak je niet druk om wat anderen denken hoor, je bent nu eenmaal een mooie meid, daar kun jij ook niets aan doen!” hahaha, zo lief

De jurk en het zieke meisje

Mijn achterneefje was er ook. Ik heb hem voor het laatst gezien toen ie nog een baby’tje was en nu is ie alweer 3 jaar! Al een paar keer tijdens de ceremonie hoorde ik hem tegen mijn tante zeggen “Bente ziek! Moet naar ziekenhuis!” Toen mijn nicht mij samen met mijn neefje kwam feliciteren, vertelde ze dat hij thuis de hele tijd zei dat hij naar “de jurk” (Ivanka) en “het zieke meisje” (ik) wilde. Ondanks dat het grappig is, doet dat ook best een beetje pijn natuurlijk. Ik wilde niet dat hij aan mij denkt als iets engs of spannends. Ik wil dat hij mij herinnert als leuk en een beetje gek. Zo maakte ik een paar grapjes en al snel begon hij ook te lachen en gek te doen. Van dat moment heeft mijn nicht een paar foto’s gemaakt zonder dat ik dat door had. En hoe verschrikkelijk slecht ik me ook voelde en hoe groot ik mij ook hield om mijn neefje een leuk beeld van mij te geven, op de foto’s zie ik bij mijzelf voor het eerst in twee jaar tijd heel even een échte lach. En sinds die dag kijk ik elke dag wel even naar die foto’s.

Niet wat het lijkt

Meteen daarna werd ik naar mijn eigen bed in mijn fijne, donkere en stille kamer geholpen. En toen kwam de enorme klap. Ik ben er al met al ongeveer een half uur tot een uurtje bij geweest. Om er een beeld bij te krijgen, zal ik een paar foto’s onder elkaar zetten die vlak na elkaar gemaakt zijn.

Dit was tijdens de ceremonie en tussen de andere onderstaande momentjes door

Dit was tijdens het tekenen 

Dit was 5 minuten na het tekenen

Dit was 2 minuten na het moment met mijn neefje

En zo was het de dagen erna (het licht komt door de flits van de camera. Ik lig natuurlijk in het donker, in stilte en mijn ouders mogen alleen bij me komen als ik op de bel druk)

Normale aanvallen, draaiduizeligheids aanvallen, flauwvallen, spasmes, spugen, niet kunnen praten, niet kunnen bewegen, door mijn ouders in de rolstoel moeten worden getild en vast moeten worden gehouden om even bij de badkamer te komen, onbeschrijflijk veel pijn, hartkloppingen, zuurstof tekort, niet kunnen eten en ga nog maar even door. De aller áller ergste klap is nu wel een beetje voorbij (hoop ik), maar het is nog steeds extra afzien.

Was het het waard?

Door de adrenaline, de infusen, de voorbereiding van een half jaar en alle ongelooflijk lieve wensen van alle Magics, heb ik van het onmogelijke het mogelijke gemaakt. Een goede vriend zei “ja maar bent, dat heb je al vaker gedaan dus dat kun jij ook gewoon.” Maar dan kun je je afvragen wanneer iets écht onmogelijk is. Is dat wanneer het je dood wordt? Eigenlijk was dit momentje en de manier waarop ik mezelf wilde vertonen helemaal niet mogelijk, maar toch heb ik het gedaan. Omdat mijn zus hopelijk maar één keer trouwt. Dus het was het waard. En ik ben best een beetje trots op mezelf💪🏻 Hoe veel het me ook gaat kosten.

Dag met een gouden randje

Mijn zus en Jeroen hebben een geweldige dag gehad. Ze hebben zó genoten. Het was mooi weer, ze hadden de liefste mensen om zich heen, ze hadden elkaar, het was feest.. en ík heb er voor heel eventjes bij kunnen zijn. Een dag met een gouden randje💛

Lieve Vank, lieve Jeroen, zoals ik mijn ingesproken stukje eindigde: Ik ben zó blij dat ik hier bij kon zijn, zo blij dat ik mag toekijken hoe jullie samen de toekomst tegemoet gaan, zó blij met jullie. Op naar geweldige en zorgeloze tijden en natuurlijk een heleboel magische momenten. Ik hou van jullie.

Magic Everyday✨

———————

Ik ben helaas niet in staat om alle berichtjes te beantwoorden, maar ik vind het nog steeds ongelooflijk bijzonder dat jullie zo aan mij denken en zo met mij meeleven💗

———————

Like mijn Facebookpagina om op de hoogte te blijven en volg mijn instagram voor vooral veel foto’s van voordat ik zo ziek werd✨

 

Delen is magisch
Share on Facebook543Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *