“Ik genees!”

Oké… dus dat is een tijdje geleden.. Sorry dat het zo stil geweest is. Het is een rare en zware tijd geweest. En nog steeds heb ik het gevoel dat ik aan het herstellen ben (voor zo ver ik überhaupt kán herstellen) van de bruiloft. Ik heb enorm slechte dagen/weken en dat is zwaar, maar dat is ook “normaal” in mijn situatie.

Maar er is ook iets anders gaande. De afgelopen jaren heb ik onwijs veel gehad aan alle informatie, alle berichten en eigenlijk gewoon alles rondom ME. Ik voelde me gesteund, gehoord, want het was allemaal meer dan herkenbaar. Na ja-ren ziek te zijn geweest zonder dat ik wist wat ik had, was het zó fijn om eindelijk een soort bevestiging te krijgen. Ik maakte er mijn doel van om ME onder de aandacht te brengen. Want het is zó freaking oneerlijk dat ik hier maar vreselijk ziek lig te zijn, afgezonderd van alles en iedereen en dat er maar zo weinig mensen überhaupt van de ziekte afweten. Ik heb elke emotie-fase van actievoeren wel doorlopen: strijdvaardigheid, hoopvol, gesteund voelen, het gevoel van trekken aan een dood paard, teleurstelling, krachtig voelen, wanhoop, machteloosheid. Het is allemaal wel voorbij gekomen. En nu? Nu ben ik een beetje “ziekte-moe”.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het belangrijker dan ooit dat er meer bekendheid wordt gegenereerd en dat er een geneesmiddel komt, want verdomme wat wil ik graag genezen en wat wil ik graag dat mijn lieve, sterke, talentvolle MEdegenootjes en medeLymies genezen. Maar dat is ook meteen waarom het zo voelde. Ik merkte dat ik bij elk bericht wat ik las een soort naar gevoel kreeg. Een gevoel van uitzichtloosheid. Bij elk bericht een zucht, want hoe lang gaat dit nog duren? Hoe lang zal ik nog de longen uit mijn lijf moeten blijven schreeuwen terwijl zó veel mensen te lui zijn om hun oordopjes uit te doen? Ondanks dat berichten lezen al lang niet meer lukte, merkte ik dat ik er ook heel snel voorbij probeerde te scrollen. Ik wilde het allemaal even helemaal niet meer zien. Steeds vaker had ik het gevoel van: het is tijd dat iemand het even van me overneemt.

Het klinkt allemaal een beetje down, maar eigenlijk is het juist iets heel positiefs. Wat er aan ten grondslag ligt, is namelijk dat mijn wil om te genezen nóg groter is geworden. Nóg allesoverheersender. Dat was bijna onmogelijk, maar het is nu alsof ik nog maar één doel voor ogen heb en dat is genezen. Alsof ik voor mij uit kijk en de gezonde Bente daar in de verte stralend naar mij zie zwaaien terwijl verder alles om mij heen zwart is. Dat is het doel en dat is het enige wat ik nu even zie. Oogkleppen op en gaan.

En gek genoeg kwam dit na een behoorlijke mental-breakdown. Het leek alsof al het verdriet en alle frustraties, die ik de afgelopen twee jaar een soort van heb weggestopt, er uit kwam. Ik heb niet gehuild, nauwelijks gevloekt, maar ik voelde me zó intens verdrietig en eenzaam. Ik heb me een week echt vreselijk gevoeld geestelijk. En dat is heel lang voor mij. Maar na een week vol zelfmedelijden, raapte ik mezelf weer bij elkaar, ging die knop weer om en voelde ik me mentaal sterker dan ooit. Zelfs terwijl ik dacht dat dat bijna niet meer kon.

Ik ben in een stadium beland waarin ik denk: baat het niet dan schaadt het niet. Hoe gek iets ook is. Ik manifesteer me rot. Dompel me onder in the law of attraction. Probeer mezelf zo veel mogelijk te visualiseren als de gezonde ik die ik wil zijn, in situaties die ik wil beleven met de mensen en dieren waar ik van houd. Ik probeer het voor me te zien, in detail. Ik zeg hardop dat ik genees. Ik kijk voordat ik ga slapen als het mogelijk is healingfilmpjes op YouTube. Ik luister wanneer het lukt (meestal één keer per week) muziek met een bepaalde frequentie die genezend zou moeten werken. Ik bid en wens. Alles wat mij niet helpt om te genezen op elke mogelijke manier, probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. Ik ben lief voor mezelf. En elke nacht voordat ik ga slapen, schrijf ik wanneer dit lukt in mijn notities in mijn telefoon: “Ik genees”. En als dit niet lukt, schrijf ik het met mijn vinger in mijn matras.

Noem me gek, noem me raar. Maar feit is: ik kan nauwelijks iets terwijl ik hier lig. Plat, donker, stilte. Het enige wat ik heb, zijn mijn eigen gedachten en het gevecht tegen deze verschrikkelijke ziektes volcontinu. Ik doe alles wat in mijn macht ligt om tóch die stapjes in de goede richting te zetten. En dat voelt goed.

Een positieve mindset zal een biomedische ziekte niet kunnen genezen. Wees maar niet bang, ik ben niet opeens van de cognitieve gedragstherapie als redmiddel voor deze ziektes. Ik ben de laatste die ooit zal suggereren dat er aan de oorzaak ook maar iets psychisch is (niet dat er iets ergs is aan psychische klachten, helemaal niet, maar deze ziektes zijn gewoon lichamelijk, dus zo zouden ze ook behandeld moeten worden). En ik bedoel hier totaal niet mee dat als je niet herstelt, het dan je eigen schuld is omdat je er niet genoeg in gelooft.. Zo werkt dat helemaal niet natuurlijk. Wat ik probeer te zeggen, is dat jouw “zijn” bestaat uit meerdere onderdelen. Het lichaam en de geest zijn daar twee van. Mijn lichaam is ziek en daar heb ik geen controle over. Dus wat ik wel kan doen, is er in ieder geval voor zorgen dat ik dat waar ik wel de controle over heb (en ik weet dat dit voor veel mensen helaas ook niet het geval is), gezond en levendig houd. En daarbij bedoel ik dus mijn geest. Het is een houvast in een tijd waarin alles uit je handen glipt.

Wat dus wel degelijk waar is, is dat wanneer je ergens écht in gelooft, dat dat je hoop zult geven. Meer doorzettingsvermogen, je hebt iets om voor te blijven vechten. Om voor te blijven leven. Dat is zó belangrijk in een toch zo’n “uitzichtloze” situatie. Het is niet leren om met de situatie om te gaan, want hell no dat ik deze situatie ooit zal accepteren. Het is leren hoe je hoopvol blijft wanneer alle hoop je zo’n beetje ontnomen wordt. Leren hoe je op jouw manier een kleurrijke toekomst kunt blijven zien terwijl die ergens zo pikzwart voelt. Met zo’n mindset zullen er deuren open gaan waar je normaal gesproken langs was gelopen zonder ze überhaupt op te merken.

Gedachtes als: maar als ik in een paar jaar tijd zó erg achteruit ben gegaan, dan moet ik in die tijd toch ook weer vooruit kunnen gaan? En: het leven waar ik over droom, het leven wat voelt als een wonder, dat is voor het meerendeel van de mensen zó normaal. Zo vanzelfsprekend. Dus dan móét dat toch haalbaar zijn? gaan steeds door mijn hoofd. Dit moet toch gewoon lukken? Ik ga genezen. There is no other option.

Dat ik even “ziekte-moe” ben en ik vanonder mijn steen echt niets mee krijg van alles wat er gaande is in de medische wereld, betekent absoluut niet dat ik stop met vechten voor meer bekendheid. Want daar zou ik niet alleen mijn medegenootjes, maar ook mijzelf mee hebben. Maar het is wel allemaal op een lager pitje. Naast dat het nauwelijks lukt, omdat het zo slecht gaat, moet ik me ook echt richten op mijn eigen herstel.

Het komt goed. Het komt allemaal goed. Ook voor jou. Blijf bij me, er gaat nog zo veel moois komen ♡

Magic Everyday

————————————

Like mijn Facebookpagina om op de hoogte te blijven en volg mijn instagram voor vooral veel foto’s van voordat ik zo ziek werd

Delen is magisch
Share on Facebook330Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone

3 Comments

  1. Yesssss!!! Ik had zo gehoopt dit ooit van jou te lezen en het komt veel sneller dan gedacht. Juist door de donkerste diepte. Het is een proces en je bent in een nieuwe fase. Van harte lieverd met je nieuwe focus.

    Op celniveau ben je eens per 7 jaar een nieuw mens. Ook ik heb iedere dag dat ik lag gedacht ‘ik heel, er zijn is voldoende’.

    Ik hoop dat je dit leest: ik loop weer, PEM is minder heftig, brainfog ochtend een stuk minder (door dragen sensor glucosemeting bleek dat ik wel 4 hypo’s per nacht had), zuivere voeding én zuivere gedachten.

    Ik wens jou ook weer snel rechtop kunnen zitten, dan gaan breinverbindinfen zo razendsnel.

    Voor nu toast en zing ik in gedachten voor jou, lotgenoten inclusief mezelf. The only way is up!

    Xxxx

  2. Yes ja dat dacht ik ook. Zo fijn dat je nieuwe bronnen aanboord. Ik weet weinig van jouw medische zoektocht maar gun je alle mogelijkheden. Misschien zit je helemaal niet te wachten op mijn verhaal, maar ik leef zo met je mee.
    Vraag maar aan Ivanka wie Jos is.xxx

Reacties zijn niet meer mogelijk