#HELPBENTE: Hoe komen we in Duitsland?

Vanaf het moment dat Bente wist dat zij naar Infusio wilde, was er één ding wat het eigenlijk grotendeels onmogelijk leek te maken. De reis. De reis van Heerhugowaard naar Frankfurt.

De enige keren dat Bente buitenshuis komt, zijn de paar keer per jaar dat ze per se naar het ziekenhuis moet. En dan nog krijgt ze door haar oordoppen, koptelefoon, zonnelenzen, oogmasker en mondkapje helemaal niets mee van de buitenwereld. De reis naar het ziekenhuis en weer terug is voor haar verschrikkelijk. Omdat ze door de POTS en haar lage bloeddruk niet lang kan zitten of staan zonder flauw te vallen, moet ze liggend vervoerd worden. Onderweg krijgt ze draaiduizeligheidsaanvallen, moet ze overgeven, is de pijn nauwelijks uit te houden en maken de trillingen van de motor, de wind op de ramen en elke hobbel en bocht het vrijwel ondraaglijk. Vervolgens is ze hier weer weken een stuk zieker van. En dan hebben we het hier over een ritje van minimaal 20 minuutjes en maximaal een uur. Naar Duitsland zou dit dus vijf keer zo lang zijn. Hoe zouden we dat gaan doen? En het liefst zo veilig mogelijk?

Bente kwam zelf meteen met het idee van een camper. We hebben er even over nagedacht, maar al snel kwamen we tot de conclusie dat dit niet veilig genoeg is. Bart en ik (en iedereen die ik sprak) dachten dat de enige veilige optie een ambulance zou zijn, ook omdat er dan een verpleegkundige bij is voor het geval dat het fout zou gaan. Een vriend van Bente kwam nog met het idee van een ambulance helikopter omdat dat veel sneller zou zijn. We hebben alles overwogen en ik heb de hele week aan één stuk door aan de telefoon gehangen.

Het komt er op neer dat zowel de huisarts als Univé hier niet aan mee willen werken, omdat de behandeling valt onder niet gecontracteerde zorg en gedeeltelijk onder alternatieve zorg. Heel fijn dit. Dagen verder en kilo’s energie verspild, nodeloos overboord gegooid. Het voelde als Monopoly. Stop! Ga terug naar start!

Gelukkig kwam de redding, zoals zo vaak de laatste tijd, uit onverwachte hoek. Ik werd via Musica for Life’s Bram Endeveld en mijn zus gewezen op Stichting Ambulance Wens, een stichting die laatste wensen van terminale patiënten vervult. Niet direct een stichting waar ik in Bente’s geval zelf een beroep op zou hebben gedaan. Bente is niet terminaal en het wordt ook zeker niet haar laatste reis. Laten we daar in godesnaam van uitgaan! Ik trok de stoute schoenen aan en heb contact gezocht. Telefonisch werd mij door Elly, een allervriendelijkste dame, al meteen verteld dat onze wens geen probleem zou vormen, ik moest alleen een wensenformulier op de website invullen. Ik stapte over mijn schroom heen en heb het formulier verzonden. Amper een dag later kreeg ik al het verlossende telefoontje. Of ik even datum/tijd wilde doorgeven. Zij zorgen voor de rest.

En inmiddels weten we dat zaterdag 15 september (ja, de stichting rijdt óók op zaterdag en zondag) om 09.30 uur de ambulance voor komt rijden. Bente zal dan veilig liggend, op een brancard mét Tempur matras, worden vervoerd op weg naar genezing! Het zal voor haar ongelooflijk zwaar worden, maar het is in ieder geval zo veilig mogelijk. Stichting Ambulance Wens, dank jullie wel! Jullie maken het verschil!!

Liefs, Pauline (mams van Bente)


Like de Facebookpagina en volg Bente’s Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook571Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone