#HELPBENTE: Nog drie nachtjes slapen!

Met vlagen verspreiden de zenuwen zich door mijn lichaam. Soms krioelen ze door mijn buik als de meest prachtige vlinders op een zonnige, warme dag en soms grijpen ze mij misselijkmakend hard naar de keel. Het is eng wat er allemaal op mij te wachten staat. Het voelt onmogelijk, maar tegelijkertijd zó hard nodig.

Het gaat bijna gebeuren!

Aanstaande zaterdag 15 september is het zo ver. Dan gaan we met de ambulance, via Stichting Ambulance Wens, op weg naar Duitsland. Dat is nog maar drie nachtjes slapen, oh mijn god! De behandeling gaat zwaar worden, maar het herstelproces wellicht nog zwaarder. Het komt vaak voor dat patiënten eerst nog zieker worden voordat er verbetering op gaat treden. Het zal een rollercoaster worden van ups en downs. Een ritje in de wildste achtbaan die je je kunt bedenken. Of eigenlijk: die je je niet kunt bedenken. Het is waarschijnlijk niet in te denken hoe dit gaat zijn. Voor niemand.

“Hoe gaat het nu met je?”

Ik kan me voorstellen dat je na de twee weken van de behandeling vaak de behoefte zult hebben om te vragen hoe het met mij gaat. Maar ik wil jullie vragen om dat alsjeblieft even te parkeren.. Hoe erg ik het ook begrijp! Pas na een jaar kan ik zeggen of het écht iets heeft gedaan. Alles wat daar tussenin gebeurt, kan per uur, of misschien zelfs per minuut, veranderen. Ik wil me volledig focussen op mijn herstel. Dus als ik vaak moet zeggen dat het nog steeds niet beter gaat, zou dat demotiverend kunnen werken en ik wil natuurlijk zo optimistisch mogelijk blijven!

Ik zal wanneer dit lukt gewoon blogs blijven schrijven om jullie op de hoogte te houden. En als dit niet mogelijk is, dan neemt mijn moeder die rol even van mij over. Berichtjes beantwoorden is al een paar jaar mission impossible, dus weet alsjeblieft dat het nóóit iets persoonlijks zal zijn als ik op jouw berichtje niet reageer. Ik heb honderden onbeantwoorde geweldig lieve berichtjes op Facebook, instagram, mail en whatsapp.. Het is al heel lang niet meer te overzien. Ik voel me nog steeds schuldig dat ik deze noodgedwongen moet negeren, maar ik hoop dat jullie weten dat het mij goed doet en ik heel erg waardeer dat jullie daarvoor de moeite nemen. Net als alle reacties op mijn blogs, jullie zijn geweldig♡ Jullie steun is een belangrijk deel van de Magic in mijn “Magic Everyday” en daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.

Dat de magie haar werk mag doen✨

Lieve Magics, ik ga dit gewoon doen! Hoe spannend is dat?! Een paar van jullie kwamen met het idee om een kaarsje op te steken. Op 15- maar sowieso op 17 september, omdat dit het begin is van mijn behandeling. Het begin van hopelijk een nieuw leven. En dat idee alleen al vond ik zo ongelooflijk lief en bijzonder. Als je dit wilt doen, zou je dit dan met mij willen delen in bijvoorbeeld de reacties onder dit bericht op Facebook? Zodat ik alle magische lichtjes op die dag(en) even kan zien en voelen? Misschien helpt het wel, wie weet!

Blijven jullie bij mij tijdens deze “reis”?

Dikke knuffels en Magic Everyday✨


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook319Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone