#HELPBENTE: Welkom thuis! Wat nu?

Ik ben weer thuis. Thuis van de stamcelbehandeling in Frankfurt. Twee weken lang heb ik in de overlevingsstand gestaan. Niet nadenken, maar gáán. Ik herinner me maar flarden..

De reis, de thuiskomst en the day after

De reis was erg zwaar, maar gelukkig ging het ook redelijk vlot. De medewerkers van Stichting Ambulance Wens waren weer geweldig en ontzettend lief. Die mensen verdienen een gouden stoel in de hemel en meer!

De thuiskomst was bijzonder. De vlag hing uit, er hingen ‘welkom thuis slingers’, er lagen kaartjes, kadootjes, een enorme fruitmand en Ivanka en Jeroen hadden appeltaart gebakken, hoe lief! Enthousiast stonden mijn zus, Jeroen, oma, de buren en natuurlijk de honden mij op te wachten. Ik was gebroken na de reis en ik ben meteen mijn bed in gegaan. Wat was dát heerlijk.. Mijn eigen fijne bed in mijn eigen fijne kamer.

Tekst gaat na de foto’s verder.

De dag na aankomst had ik een erg “goede” dag voor mijn doen, zeker in vergelijking met hoe ik er normaal aan toe ben na zo’n immense inspanning. Ik dacht: ‘Wauw, als dit een voorbode is van hoe het gaat zijn, dan zal het snel gaan!’ Maar helaas.. waarschijnlijk is dit nog het laatste beetje adrenaline voor de crash geweest, want de dag erna was het goed raak. Hel.

Healing takes time

Vanaf nu kan ik weer leven, doen wat ik wil! Tenminste… Dat is wat een groot deel van de mensen denkt. Utopia. Helaas. Healing takes time.

Wanneer je al meer dan de helft van je leven ziek bent, of eigenlijk mijn hele leven (met betere tussenpozen), zul je niet binnen twee weken opeens wonderbaarlijk genezen zijn. Het verschilt per persoon hoe dit traject verloopt. De ene wordt eerst veel zieker en voelt zich na een paar maanden opeens beter worden, de ander merkt niets en kan na een jaar opeens weer veel meer. En ja natuurlijk zijn er uitzonderingen. Uitzonderingen waarin iemand na een week alweer op haar skateboard stond of uitzonderingen waarin sommigen helemaal niet beter zijn geworden. Maar dat is dus niet de norm.

Wat nu?

Wat mij de komende tijd te wachten staat, is totaal onbekend terrein. Niemand kan mij dat vertellen, dus ik moet het per dag of misschien zelfs per uur bekijken. Er zullen ups en downs zijn. En ik zal hard moeten werken. Ik zal langzaam weer aan het licht moeten gaan wennen door af en toe het gordijn open te doen en ik zal langzaam het ‘wandelen’ moeten opbouwen naar minimaal acht minuten. Dit omdat de mitochondriën (motortjes van de cel) pas na acht minuten activiteit, energie gaan aanmaken. En dat hebben de stamcellen weer nodig om optimaal hun werk te kunnen doen. Ik mag absoluut niet over mijn grenzen gaan. Dus de reden dat dit mogelijk moet gaan worden, is doordat de neurotransmitters en de stamcellen gaan werken en ik daardoor dus meer aan ga kunnen.

Wanneer je mij misschien over een tijdje op een foto ziet lachen of even in de tuin ziet zitten bijvoorbeeld, betekent dit niet dat dat mij gemakkelijk afgaat of dat ik mij beter voel. Dit betekent puur dat ik hard werk om beter te worden en waarschijnlijk niet lang daarna weer keihard crash. Never judge a book by its cover.

‘Ik denk aan je’

Ik zal het vertellen wanneer ik mij beter voel, ik zal het van de daken schreeuwen, op spandoeken schilderen, ik zal het overal opschrijven en ik zal er over zingen. Maar tot die tijd wil ik je vragen om, in plaats van te vragen hoe het met mij gaat, te zeggen dat je aan mij denkt. Die vraag is namelijk pijnlijk als je niet het antwoord kunt geven dat je zo graag wilt geven.

Ik vecht voor mijn leven, harder dan ooit. Ik hoop dat ik mijn overwinning snel met jullie mag vieren♡

Liefs en een dikke knuffel,

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook594Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone