Column: Zij verdienen een lintje!

Dit is een oude foto

Ik ben dus weer thuis, na twee immens zware weken. ‘Ik kan niet meer’ was een van de weinige zinnen waarbij het mij regelmatig lukte om die met pijn en moeite uit te spreken. Ik ben geen opgever, echt niet. Dat is het laatste wat ik ooit zal doen. Maar ik wás wel op.

Zó veel bewondering heb ik voor mijn lichaam dat het deze twee weken heeft volgehouden. Zó trots ben ik op mezelf dat ik mij elke ochtend bij elkaar heb geraapt om alle infusen, injecties, en de rest van wat er allemaal werd gedaan, te ondergaan.

Maar ik ben niet alleen trots op mijzelf. Ik ben ook niet te beschrijven trots op mijn ouders. En dat mag ook wel eens vermeld worden. Ik heb het altijd al gezegd: misschien is deze hele situatie mentaal nog wel zwaarder voor hen dan voor mij. Ga er maar aan staan: Je kind elke dag doodziek moeten zien. Moeten zien hoe ze vecht voor haar leven. Zien hoe ze alles om haar heen langzaam kwijtraakt. Niet dat zij hierin echt een keuze hebben, maar dat maakt het niet minder pijnlijk..

Hun hele leven draait om mij. 24/7 moeten zij er zijn. Vol continu moeten zij alert zijn, moeten zij zorgen, moeten zij rekening houden met mij. Niet alleen ik ‘leef’ een geïsoleerd leven, ook hún wereldje is opeens begrensd door muren hoger dan de Eiffeltoren.

Deze twee weken hebben zij mij alles moeten zien ondergaan. Ik vóélde dat ik niet meer kon, maar zij zagen het. Ik vóélde de pijn, maar zij konden alleen maar machteloos toekijken. En terwijl zij er alles aan deden om het mij zo comfortabel mogelijk te maken, konden zij niets anders dan mij vanaf de zijlijn aanmoedigen, omdat ik het toch ècht allemaal zelf moest doen.

Mijn ouders zijn de besten en ik kan niet wachten tot ik genezen ben. Niet alleen omdat ík dan weer kan leven, maar zodat ook zij de frisse wind van het vrije leven eindelijk weer in kunnen ademen. It’s about time.


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook429Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone