Column: Geduld is een schone zaak

Het is ingewikkeld. Ik had verwacht dat de grootste uitdaging op weg naar herstel lichamelijk zou zijn. Maar daar komt ook het mentale deel opeens even om de hoek kijken..

Thuisgekomen na een zware behandeling hoop je stiekem, tegen alle voorspellingen in, dat je je gelijk beter zult voelen. Dat het vanaf dat moment alleen nog maar bergopwaarts gaat. Maar dat is niet zo. En dat weet je eigenlijk ook. Het wordt je namelijk wel 100 keer verteld. En toch is het zó lastig.

Het kan wel meerdere maanden tot een jaar duren voordat ik verbetering kan gaan merken. Het kan zelfs zo zijn dat het eerst nog stukken slechter wordt. Maar hoe blijf je diezelfde hoop houden van toen je net over de behandeling hoorde? Toen dat voor je gevoel één rechte weg naar genezing leek te zijn? Hoe blijf je erin geloven dat het écht beter gaat worden terwijl je je nu nog even slecht voelt als daarvoor? 

Er komt een soort angst bij kijken dat het misschien gewoon blijft zoals het was. Dat er niets gaat veranderen. Ook al ben ik nog maar net thuis. Ik voel me zo slecht, maar ik wíl zo graag.. Het is van belang om die onzekerheid om te buigen naar geduld.

Ik moet geloven dat het goed komt. Geloven dat de stamcellen hard bezig zijn om alles in mijn lichaam te repareren. Accepteren dat het gaat zoals het gaat en trots zijn op de kleine overwinninkjes. Want die zijn er wél. Trots zijn op mijzelf en op hoe hard mijn lichaam werkt om weer beter te worden. 

Maar het belangrijkste is misschien nog wel om vooral veel te dromen en te fantaseren over al het moois wat mij te wachten staat. Want die dromen gaan uitkomen. Hoe dan ook. Geduld wordt beloond, toch? Een andere optie is er niet.

Liefs ♡


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone