Lieve Milou, ik heb zó veel vragen..

Hoe langer je weg bent, hoe meer vragen ik heb. Ik ben nu 23, jij nog steeds 17. En ouder zul je ook nooit worden. Ik ben inmiddels “volwassen”, heb de afgelopen jaren veel meegemaakt. Mijn ontwikkeling heeft niet stil gestaan. De jouwe wel.. 

Ik ben zo benieuwd hoe het was geweest als je hier nog zou zijn. Zouden we nog steeds vriendinnen zijn? Zou je eens in de zo veel tijd op bezoek zijn gekomen net als je lieve moeder? Of zouden we allebei onze eigen weg zijn gegaan zoals dat eigenlijk vaak gebeurt? Zou ons contact alleen nog maar bestaan uit af en toe een like of een reactie op een instagramfoto?

Wat voor persoon was je geweest? Hoe zou je over bepaalde onderwerpen denken? Zal dit veranderd zijn in vergelijking met toen? 

Zou je in een studentenhuis wonen? Elk weekend feesten? Of nog steeds lekker thuis bij je lieve ouders, zusjes en broer? Zou je een relatie hebben? Dezelfde vriend als toen of misschien al drie andere vriendjes achter de rug? Welke studie had je gedaan? Of zou je de wereld rondreizen en alles uit het leven halen wat erin zit? 

Wat zouden je dromen zijn? Je passies? Dat waar je hart sneller van zou kloppen? Zouden die hetzelfde zijn als toen? Of zouden die met jou mee zijn gegroeid door alles wat jij nu zou hebben meegemaakt?

Zouden we raakvlakken hebben? Gedeelde interesses? En als we elkaar niet meer zouden spreken na de middelbare school, had je mij dan nog een berichtje gestuurd net als veel van de andere meiden van toen hebben gedaan? En zou dat ons dan weer dichter bij elkaar hebben gebracht? Of had je het erbij gelaten omdat jouw leven druk genoeg was en dit soort dingen langs je heen zouden gaan? 

Wat zou je willen worden, wat had je nu gedaan qua hobby’s? Zou je nog steeds van dansen houden? Of zou onze Dancing Queen opeens in hele andere dingen goed zijn? 

Zo veel vragen, maar ze zullen nooit beantwoord worden. Ik had het zó graag willen meemaken, of dat nou van dichtbij of van een afstandje was geweest. Zien wat voor avonturen jij was aangegaan..

Het gemis is groot, de heimwee misschien nog groter. Je komt nooit meer terug, maar je bent nog zó aanwezig. Overal. Je leeft door, in ons. Wij zullen je naam altijd blijven noemen, foto’s altijd blijven verspreiden. Hoe erg het ook is dat het altijd dezelfde zullen zijn, omdat er nooit meer nieuwe foto’s bij zullen komen..

Iedereen zal weten over wie we het hebben als we jouw naam noemen. Je bent er, Milou. Op zo veel verschillende manieren. We missen je.. 🌻❤

Delen is magisch
Share on Facebook304Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone