Dubbel dubbel..

Niets is wat het lijkt. Uitleg lees je hier

Het antwoord op jullie prangende vraag ‘Hoe gaat het nu?’ is: Wisselend. Er zijn kleine momentjes waarop ik iets meer aan kan, maar over het algemeen voel ik me nog even slecht, lig ik nog steeds plat en het grootste gedeelte van de tijd in het donker.

Overwinninkjes

De overwinninkjes zijn er dus wel, zoals ik in mijn vorige column al schreef. Zo probeer ik elke dag het gordijn even open te hebben om te wennen aan het licht en een paar rondjes in de tuin te lopen wanneer mijn lichaam dat toelaat. Ook kan ik af en toe de honden knuffelen en is er een vriendin langs geweest. 

De eerste keer dat ze zou komen, heb ik haar moeten afzeggen, de dag erna lukte het gelukkig wel. Ik had me met pijn en moeite opgemaakt omdat we per se een foto wilden maken. De laatste keer dat we een mooie foto samen hebben gemaakt, was al zó lang geleden, dat we vonden dat het echt even moest. We hebben gelachen, gekletst en even lukte het me om te doen alsof er niet zo veel aan de hand was.

Maar…

Dat klinkt al vrij rooskleurig, gezien de situatie waar ik vandaan kom. En ergens is dat het natuurlijk ook wel, want een tijdje terug waren deze dingen nog hartstikke onmogelijk. Er zit alleen wel een ‘maar’ aan vast. Ik schreef dat ik “iets meer aan kan”, maar ik voel me nog steeds even slecht op die momenten. Een verschil tussen ‘kunnen’ en ‘kunnen’. Je kúnt je hand in het vuur steken, maar of je je daar ook goed bij voelt..? Ik kan het, maar ik moet er wel zó ver voor over mijn grenzen gaan, dat het bijna elke dag resulteert in heftige aanvallen.

Niets is wat het lijkt

De nacht en de rest van de week nadat Merel langs was geweest, waren hel. Ik ben er nu nog steeds van aan het herstellen. De foto’s zijn mooi geworden. Als je die zou zien zonder deze uitleg, zou je waarschijnlijk denken dat het helemaal prima gaat. Met een klein beetje make-up en een lach op je gezicht, lijkt dat al snel bij een “onzichtbare ziekte”. Maar wat daaraan vooraf ging, hoe ik me tijdens voelde en vooral daarna, daar is niks van te zien. Niets is wat het lijkt. En omdat het beeld van de foto zó niet klopt met hoe ik me nu voel en hoe ik me op dat moment voelde, vind ik het heel lastig om hem wel te delen. Oordelen zijn snel gemaakt namelijk. Direct toen Merel weg was, kon ik mezelf ook wel voor m’n kop slaan. Waarom kan ik nou nooit eens gewoon doseren? Zonder zo drie dubbel en dwars over mijn grenzen te gaan? 

Laten we optimistisch blijven: dat ik deze dingen überhaupt “kan” is al een hele overwinning op zich. Dat ik daarvoor zo over mijn grenzen ga, is verre van slim, omdat dat mijn genezingsproces alleen maar in de weg staat. Ik moet dan ook leren om daar binnen te blijven. Maar dat is verdomde moeilijk wanneer je zo graag wilt.

Tegenstrijdig

Ik heb veel moeite gehad met het schrijven van deze blog. Ik heb hem wel drie keer opnieuw moeten typen en het liefst had ik hem helemaal niet geplaatst. Niet omdat ik de kleine stapjes vooruit niet met jullie wil delen, in tegendeel, maar puur omdat het zo veel gecompliceerder ligt dan dat je het kunt verwoorden. Vooral nu is het heel tegenstrijdig om te plaatsen wat “beter gaat” omdat ik mij op dit exacte moment alleen maar vreselijk slecht voel, van aanval naar aanval leef en vaak niet weet waar ik het zoeken moet van de pijn. Reacties als “ik vind dat het echt al een stuk beter gaat!!” zijn dan alleen maar heel confronterend. Omdat ik juist niets liever wil dan dat dat inderdaad zo is. 

Het liefst gooi ik mijn telefoon even over mijn schouder en laat ik pas weer van mij horen zodra ik mij ook echt beter voel. Maar dat is nou ook weer niet heel realistisch aangezien dat wel een jaar kan duren. En ik wil jullie natuurlijk ook niet zo lang moeten missen😁

Van stapjes naar een sprong

Voor mijn gevoel gaat het pas écht beter wanneer ik mij dus ook beter voel. Als de dingen die ik wel weer ‘kan’, mij ook makkelijker afgaan. Dat ik het kan doen zonder mij doodziek te voelen. En zonder zo enorm te moeten boeten elke keer. Pas dan schreeuw ik het van de daken. En geloof mij, die tijd komt er. Kleine stapjes worden vanzelf een sprong. Ik kan niet wachten tot ik die met jullie kan delen♡

Veel liefs en een dikke knuffel van mij,

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook269Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone