Column: Ik ben er zó klaar voor!

Een tijdje terug schreef ik over het feit dat ik na een pittige (en voor mij zeldzame) mental-breakdown, strijdlustiger was dan ooit. Natuurlijk kwam dit grotendeels doordat ik stiekem wist dat er een stamcelbehandeling op mij te wachten stond. Maar ik voelde op dat moment met elke vezel in mijn lijf dat niets mij nog in de weg stond om te genezen.

Toen ik mijzelf dan ook betrapte op de gedachte dat ik aan het genezen was, in plaats van dat ik ziek was en het ooit wel goed zou komen, vond ik het helemaal vreemd dat ik het zo niet eerder had bekeken. Het voelde namelijk zo logisch. Ik was op een andere manier naar de situatie gaan kijken en dat voelde goed! De ‘ik genees’ vibe stroomde door mijn lichaam als één grote euforische rivier.

Tijdens- en vlak na de stamcelbehandeling leek ik dat gevoel een beetje kwijt te zijn. Niet dat het het tegenovergestelde was. Ik voelde gewoon helemaal niet zo veel emotioneel gezien. Er gebeurde zó ontzettend veel, ik stond zo in overlevingsstand, dat daar simpelweg geen ruimte voor was. Daar baalde ik van, want ik wil natuurlijk het hoogst haalbare uit mijn genezingsproces halen. Dus waar was die allesoverheersende motivatie dan gebleven?

Nu het allemaal een beetje aan het bezinken is, vond ik dat dat gevoel nog steeds niet genoeg aanwezig was. Totdat ik ècht naar mijn gedachten ging luisteren. Ik kwam erachter dat ik nog precies hetzelfde denk, met het enige verschil dat het nu gewoon vanzelfsprekend is geworden. En ik er dus niet meer van op kijk wanneer ik denk: ik ben aan het genezen. Het is gewoon zo. Klaar. Nu alleen nog een heleboel geduld hebben en heel goed voor mijzelf zorgen. Dan moet dat helemaal goedkomen. I am so ready!

Magic Everyday 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook273Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone