Kerst mis, volgend jaar beter!

Soms moet je terug naar je allerdiepste dieptepunt om te voelen hoe veel stappen je eigenlijk al hebt gezet..

Kerstavond

Het was kerst. En zoals ik al schreef, was het voor mij het derde jaar op rij dat ik het niet zou vieren zoals ik het zou willen vieren. Ik lig, ondanks een paar lichtpuntjes, over het algemeen nog steeds de hele dag vooral in het donker, plat en in stilte. Ik had gehoopt dat ik inmiddels wel een stukje verder in het genezingsproces zou zijn.. Dus ik smeekte met alles in mij dat ik deze keer wel weer een uurtje op mijn kamer cadeautjes kon doen met het kleine clubje mensen van wie ik het allermeeste houd, net als vorig jaar.

Vorig jaar was het ongelooflijk zwaar, dus met dat gegeven in mijn achterhoofd heb ik me op deze kerstavond voorbereid. Ik weet nog precies hoe ik deze dag vorig jaar doorbracht en vergeleken met toen ging het nu toch echt wel een stukje beter..

Ook de avond zelf verliep een stuk beter dan het jaar daarvoor. We hadden het gezellig, waren aan het lachen, deelden cadeautjes uit. Natuurlijk was het zwaar. Heel zwaar. Maar het ging in zoverre beter dat het me lukte dat bijna niet te laten merken. (Zie foto bovenaan dit blog om te zien hoe dat eruit ziet. Hoe bedoel je ‘onzichtbare ziekte’..)

Eerste kerstdag

De volgende dag was het helaas goed raak. Ik had een aanval die uren duurde en waar ik maar moeilijk uitkwam.

Deze eerste kerstdag stond in het teken van familie. Er werd een high-tea bij ons thuis georganiseerd. Iets waar ik dolgraag bij was geweest, maar wat inmiddels een beetje “normaal” is geworden, is dat ik in mijn donkere kamer lig. Terwijl mijn familie gezellig samen is.

Toen ik eindelijk bijkwam uit mijn urenlange aanval, hoorde ik dat de familie bijna naar huis ging. Hoe hard mijn lichaam ook schreeuwde: “ Doe het niet!!”, schreeuwde mijn geest nog harder: “Zeg alleen even hallo, dat moet kunnen!!”. Dus daar ging ik. Ondersteund door mama kwam ik er even bij zitten in de huiskamer. Vorig jaar was dit echt nog ondenkbaar. Mijn neefje was er. En hoe ziek ik mij ook voelde, tóch lukte het mij om hem even aan het lachen te maken. Ik wilde er niets van laten merken. Niet bij hem. En dat dat überhaupt “mogelijk” was, is al heel bijzonder.

De familie was weg. Ik kon mijn lach van mijn gezicht laten glijden. Ik trilde over mijn hele lijf en was kletsnat van het zweet. Ik had koorts en mijn oren suisden en piepten tien keer harder dan normaal. Alles draaide, mijn hoofd stond in de fik, of op ontploffen . Eigenlijk is daar geen passende beschrijving voor. Ik kon nauwelijks nog op mijn benen staan. Alle kracht was uit mijn lichaam verdwenen. Toen ik in bed lag, moest ik meteen overgeven. “Waarom doe ik dit toch ook?” dacht ik bij mezelf. Zó dom. Zo zo zo dom.

Tweede kerstdag

De volgende dag was ik helemaal op. Ik werd al wakker met het gevoel dat ik zo een aanval in zou glijden. “Ik kan niet meer” zei ik meerdere keren tegen mijn moeder. Twee vriendinnetjes van ons waren bij haar op visite. Ze vroeg of ze even gedag mochten zeggen, want ze zijn er niet vaak. M’n lichaam smeekte van niet. M’n geest smeekte van wel. Je kunt wel raden welke van de twee er weer won.

Ik kon alleen niet raden hoeveel ik daarvoor moest boeten. Hoe hoog de prijs zou zijn. Wat er na het bezoekje gebeurde, is niet te beschrijven. Het bracht me terug naar een jaar geleden. Dat een mens zó ziek kan zijn. Ongelooflijk. Het voelde alsof ik dood ging. Dat gevoel had ik al even niet gehad en nu herinnerde ik me weer hoe eng dat eigenlijk is. Ik gleed van de ene aanval in de andere, kon niet reageren, kon m’n lichaam niet bewegen, letterlijk elk minigeluidje, elke mini-aanraking ging door merg en been. Ik moest happen naar adem, mijn hart ging als een gek te keer en deed pijn. Ik kon niks, behalve helemaal in mezelf keren. Zó doodziek.

Toen het in de avond langzaam aan het bijtrekken was, dacht ik bij mezelf hoe bizar het is dat, toen ik mij dagelijks zo voelde, ik nooit aan opgeven heb gedacht. Geen moment. Het zal wel komen doordat ik eigenlijk te ziek was om na te denken en echt puur aan het overleven was. Maar wat ben ik sterk. En ja, misschien is dat gek om over jezelf te zeggen, maar ik doe het lekker toch.

Stukje bewustwording

Hoewel ik nog steeds heel ziek ben en mijn dagen er nog steeds over het algemeen hetzelfde uitzien als een jaar geleden, ben ik mij na vandaag wel bewust geworden van het feit dat ik wel degelijk al een paar stappen had gezet. Het zijn geen grote stappen, maar toch genoeg tussen het gevoel van “er is hoop op een toekomst” en “dit is niet te doen.”

Ik hoop dat deze terugslag gewoon een soort straf was van mijn lichaam omdat ik het zo genegeerd heb. En niet dat dit een echte (langdurige) terugval is. We gaan het meemaken..

Ik heb in ieder geval een paar fijne momentjes gehad. Met mensen van wie ik houd. En ondanks alles, probeer ik dát te onthouden en de gevolgen maar zo snel mogelijk te vergeten wanneer mijn lichaam weer een beetje bijgekomen is binnenkort.

Ik hoop dat jullie hebben genoten. Op naar een nieuw jaar🙏🏻

Liefs,

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook267Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone