Column: Weer naar Frankfurt!

Allereerst: nog de beste wensen lieve Magics! Dat dit het jaar van de wondertjes mag worden. Ik wens jullie er zo veel als jullie nodig hebben toe!

Mijn oud en nieuw

Waar de meesten van jullie zich aan het voorbereiden waren op het proosten, lekker aan het dansen waren, oliebollen aan het eten waren of misschien al een paar pijlen de lucht in schoten, zag mijn avond er heel anders uit. Ik had al bijna niets verwacht van de avond, maar het doel was wel om de traditie voort te zetten en de door mijn zwager gekochte vuurpijl samen in de tuin de lucht in te schieten om het jaar af te sluiten. Of er in ieder geval naar te kijken vanuit mijn bed door mijn glazen deur. Maar dat ging helaas allebei niet door.

Ik voelde me al enorm slecht, maar ik dacht dat dat kwam doordat alles rondom kerst gewoon te veel was geweest. Rond 21.00 uur werd ik opeens overvallen door immense pijn in mijn onderbuik en bestond mijn plas vooral uit bloed. Mijn vader is daarmee naar de huisartsenpost gegaan (ontzettend fijn dat de doktersassistente daar toevallig mijn blog leest en de situatie dus al kende) en ik bleek een flinke, acute blaasontsteking te hebben. Met een antibiotica kuur kwam hij weer naar huis. Ik baalde ontzettend. Antibiotica en stamcellen zijn namelijk alles behalve een goede combinatie.

Voor de zekerheid had ik lieve Linde een berichtje gestuurd met de vraag of ik de antibiotica wel echt moest nemen. Zij is zelf patiënt geweest bij Infusio en werkt daar nu ook. Zij wist mij gelukkig een beetje gerust te stellen. Ik was echt doodziek en de ontsteking mocht absoluut niet doorslaan, dus wat moest, dat moest. De rest van de week was verschrikkelijk. Wát een aanslag op mijn lichaam.. Pas sinds een paar dagen trekt het weer een klein beetje bij, maar m’n lichaam is behoorlijk uit balans.

100 dagen verder, wat nu?

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik de ‘magische grens’ van 100 dagen gepasseerd. Ik had gehoopt dat ik inmiddels een stuk verder zou zijn. Dat ik in plaats van een paar lichtpuntjes (die wel al heel bijzonder zijn in mijn geval) al echt enorme verbeteringen zou hebben doorgemaakt. Dat ik mij ook eindelijk een stuk beter zou voelen. Maar dat is helaas nog niet zo. En dat is niet gek. Ik kom van heel ver. Nogmaals: het kan wel een jaar duren..

Maar hoe dichterbij het komt, hoe ongeduldiger ik word. Mijn geest wil niets liever, maar mijn lichaam nog totaal niet. Het duurt al zó lang en ik ben deze situatie zó ongelooflijk zat.. Ik heb al allerlei plannen staan en doelen gemaakt voor wanneer het weer kan. De liefde voor het leven stroomt door mijn aderen en ik kan gewoon écht niet meer wachten om me daarin te kunnen onderdompelen!

Weer naar Frankfurt?

We zijn al een tijdje bezig om bepaalde infusen aan huis te krijgen die ik hard nodig heb, maar helaas lukt het de artsen niet om dat hier in Nederland te regelen. Daarom moet ik zo snel mogelijk weer naar Frankfurt en word ik van 28 januari tot en met 1 februari behandeld. Dan krijg ik meteen ook de derde lading stamcellen, dus wie weet wat dat gaat doen. Ik hoop op dat wondertje!

Het bloed voor de bloedonderzoeken die vooraf moeten worden gedaan, is al afgenomen. 27 januari staat de rit gepland en Stichting Ambulance Wens gaat mij weer brengen. Enorm balen dat het nog steeds nodig is, maar echt geweldig dat ze dit willen doen. Dat scheelt zo veel!

Ik geloof erin. Meer dan ooit. Echt waar. Het mag alleen nu wel gaan gebeuren. Waar wacht je nog op lichaam? Het is tijd om te leven!✨

Magic Everyday 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook298Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone