Column: Daar gaan we weer (bijna), op naar Infusio!

Het is bijna zo ver, zondag 27 januari vertrekken we weer naar Duitsland. Daar ligt de derde stamcelbehandeling op mij te wachten! Ik weet niet zo goed hoe ik mij er bij voel. Het blijft een beetje onwerkelijk. Nauwelijks te bevatten. 

Ik weet nog hoe ongelooflijk zenuwachtig ik de vorige keer was. Voor de reis, de behandeling zelf.. Het was zó’n grote stap en daardoor ook zó eng. Zou mijn lichaam dit wel aankunnen? Maar dat is bijna het enige wat is blijven hangen. De rest herinner ik mij als een soort droom. Hoewel veel van mijn mega realistische dromen nog meer op de werkelijkheid lijken dan deze herinnering. Een paar vage, wazige beelden verschijnen in mijn hoofd als ik terugdenk aan toen. Niet zo gek natuurlijk, het was puur overleven. Niet denken, maar gáán. 

Als je zo ziek bent, leef je überhaupt in je eigen bubbel en krijg je niet veel mee van wat er om je heen gebeurt. Ik hoor van andere patiënten die daar zijn geweest, dat deze follow-up week nog zwaarder is dan de eerste keer, juist omdat je weer meer meekrijgt. Ik ben benieuwd of dat bij mij ook zo zal zijn.. Ergens zou dat dan een goed teken zijn natuurlijk!

Alles is geregeld. Het hotel, het vervoer, de ligrolstoel die daar van tevoren al staat, twee extra behandeldagen om de infusen te krijgen die ik zo hard nodig heb. We gaan er weer voor! In de hoop dat dit mijn lichaam het extra duwtje gaat geven waar het zo naar verlangt. Overmorgen lig ik alweer in de ambulance op weg naar Frankfurt. Gek idee! Ik laat het over mij heen komen, meer kan ik niet doen. Duimen jullie voor mij? Voor mij en een wondertje? 

Heel veel liefs en Magic Everyday 


Like mijn Facebookpagina voor dagelijkse updates van de behandeling en volg mijn Instagram

Delen is magisch
Share on Facebook363Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone