Column: struikelen, kruipen, je voortslepen en stil liggen

Na mijn bezoek aan Infusio eind januari, zou ik thuis beginnen met een nieuw medicijn. Hier reageerde ik, zacht uitgedrukt, nogal heftig op. Binnen een uur was ik weer helemaal terug bij af en was ik letterlijk nergens toe in staat. Alleen mijn hoofd vasthouden. Omdat de pijn en de prikkels ondraaglijk waren. 

Er werd verteld dat dat na een week zou moeten afzakken. Maar het was niet te doen, na drie dagen móést ik er echt mee stoppen. Omdat opgeven niet in mijn aard zit en omdat -als het wel aanslaat- het medicijn ook veel goeds kan doen, wilde ik het toch nog een keer proberen. Helaas weer hetzelfde verhaal. Dit is drie keer zo gegaan. Inmiddels ben ik dus weer gestopt, maar het lijkt erop alsof mijn lichaam hier een behoorlijke klap van heeft gehad. Wat vóél ik me slecht! 

Ook zou ik ter ondersteuning verschillende infusen moeten krijgen, maar dat is tot nu toe nog steeds niet te regelen. Frustrerend, want ik heb ze hard nodig.

Het voelt alsof ik op een soort kantelpunt ben beland waarbij alles wat ik zou willen zó dichtbij lijkt, maar tegelijkertijd ook zo ver weg. Dat is lastig om mee om te gaan. Aan de ene kant is er veel hoop, maar aan de andere kant is dat ook eng. Want ik geloof nu zo dat ik over een tijdje weer echt kan leven, wat als dat niet zo blijkt te zijn? Wanneer die gedachte opkomt, probeer ik hem zo snel mogelijk te laten verdwijnen. Dat is namelijk écht geen optie. Het heeft gewoon tijd nodig. Herstel gaat met vallen en opstaan. Opstaan en vallen. Struikelen, kruipen, je voortslepen en stil liggen. Het is geen makkelijke strijd. Maar ook niet onmogelijk. Want waar een wil is.. 

Liefs en Magic Everyday 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven!

Delen is magisch
Share on Facebook227Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone