Column: Een enorme leegte..

Huisdieren.. Wat kunnen ze ongelooflijk belangrijk voor je zijn. Vooral in zware tijden kan er een band tussen mens en dier ontstaan die een buitenstaander misschien nooit zal begrijpen. 

Simba

Mijn kat Simba (ja super originele naam haha) was mijn beste vriendje. Voordat ik zo ziek werd, liep hij altijd achter mij aan, naar welke kamer ik ook ging. En toen niemand anders bij mij kon komen, omdat ik dat lichamelijk niet aankon, was hij er altijd. Tijdens aanvallen kwam hij op mijn hoofdkussen liggen en als ik flauwviel, probeerde hij mij door kopjes te geven weer bij bewustzijn te krijgen. Hij lag 24/7 bij mij en ging alleen naar beneden om zijn behoeften te doen of om even te eten. Alsof hij continu over mij lag te waken. Hij voelde het allemaal aan en deed er alles aan om het mij een beetje draaglijk te maken. Zonder zijn aanwezigheid en knuffels was de donkerte nog veel donkerder geweest. 

Tekst gaat na de foto’s verder

Een paar maanden geleden werd mijn lieve Sim opeens ziek. Binnen een week moesten we heel plotseling afscheid van hem nemen. Het gemis is zó groot..

Jurre

Omdat ik twee jaar lang boven in mijn oude kamer heb gelegen zonder naar beneden te kunnen, heb ik onze honden bijna al die tijd niet gezien. Ik miste ze zó! Een jaar geleden werd één van hen ziek. Jurre had een tumor in zijn bek en zou nog maar een paar maanden te leven hebben. Al die tijd dat ik vanuit het diepste van mijn hart hoopte dat ik snel weer naar het bos en naar het strand zou kunnen met hen.. Het zou niet meer gebeuren, niet met Jurre.

Toch was onze wil sterker dan ons lichaam en is het mij, na de stamcelbehandeling, één keer gelukt om in de ligrolstoel naar het bos achter ons huis te gaan.

We zijn nu een jaar na zijn diagnose verder en vorige week hebben we hem tot ons grote verdriet moeten laten inslapen. Onze stoere Jurre heeft dus nog al die tijd in reservetijd geleefd. Bijna een jaar lang hebben we naar dit moment toe kunnen leven, maar ondanks dat doet het zó veel pijn. Ook is de gedachte hoe dit voor zijn broer Douwe moet zijn, die samen onafscheidelijk waren, hartverscheurend.

De tijd tikt door

Zowel Sim als Jurre laten een enorme leegte achter. De stress en het verdriet wat het verlies met zich meebrengt, zuigt je leeg. Ik ben gesloopt. Daar komt ook nog bij kijken dat het eng is om hen nu al te verliezen terwijl er zoveel kostbare tijd verloren is gegaan.

Nu maar hopen dat ik nog alle tijd van de wereld krijg met de mensen en andere dieren van wie ik houd. Dat ik maar snel beter word, zodat we samen weer ontelbaar nieuwe herinneringen mogen maken. It’s about damn time. 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook285Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone