Column: Een half jaar na de stamcelbehandeling! Hoe gaat het nu?

April is aangebroken. Naast dat de lente eindelijk in de lucht hangt, betekent dit ook dat ik nu een half jaar geleden mijn stamcelbehandeling kreeg. Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel! Aan de ene kant voelt het alsof er niets is veranderd, maar aan de andere kant is er toch ook zó veel gebeurd.

Hoe gaat het nu? Zul je je misschien afvragen. En die vraag zal ik met liefde beantwoorden.

De maand maart was zwaar. Het ging echt even “crisisslecht”. Maar langzaam ben ik daar weer een beetje van aan het bijtrekken. Ik breng mijn dagen nog steeds door in bed, voel me nog steeds hondsberoerd, kan nog steeds nauwelijks bezoek ontvangen, heb nog steeds elke dag minstens één mega aanval en verga nog steeds van de pijn. Máár: het lukt me nu wel bijna elke dag om ongeveer acht tot tien minuutjes te lopen, in de middag heb ik vaak een paar uurtjes mijn gordijn open en ik heb al een paar keer even op het bankje in de tuin met mijn gezicht in de zon gezeten. Die mini uitzonderingetjes komen steeds iets vaker voor en dat is zó fijn! Ik kan niet wachten op het moment dat het geen uitzonderingetjes meer zijn.

Mr. Aanval

Prikkels en inspanning zijn nog steeds killers. Hoewel ik íéts meer aankan (oké het is vergeleken met vorig jaar “véél meer” maar vergeleken met een ‘normaal’ mens helemaal niets) is het wel al snel veel te veel. Ik ga altijd door tot ik letterlijk niet meer kan en Mr. Aanval op mijn deur klopt. Ik denk dat ik dat misschien ook wel nooit zal leren. Ik vind alles veel te leuk, veel te bijzonder, wil gewoon veel te graag. Om er dan een rem op te zetten, is moeilijk. Dus dan doet mijn lichaam dat voor mij en moet ik de gevolgen maar ‘accepteren’.

Met plankgas vooruit

Waar ik vorig jaar mijn eerste ‘mental-breakdown’ had rond deze tijd omdat iedereen de lente vierde en ik er niets van meekreeg, mag ík er nu ook een klein beetje van proeven. Ik kan voor het eerst sinds járen zeggen dat ik stapjes vooruit aan het maken ben. En dat voelt bijna onwerkelijk, maar smaakt ook gigantisch naar meer. De dingen waar ik al die jaren zo naar verlangd heb, lijken steeds iets dichterbij te komen. Het voelt niet meer “onmogelijk”. Het kan mij echt niet snel genoeg gaan allemaal, dus ik hoop dat mijn lichaam langzaam haar voet van de rem haalt en we zo snel mogelijk met plankgas vooruit kunnen. Wel binnen de maximumsnelheid, want boetes ga ik tegen die tijd niet meer betalen, dat heb ik lang genoeg gedaan😜

Veel liefs en Magic Everyday 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook384Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone