Column: “Moeten we haar nog uitnodigen of niet?”

Bovenstaand whatsappje is fictie

Mijn telefoon licht op, een appje van mijn nicht: “Ha Bente! Ik hoorde laatst iemand iets zeggen waar ik mij zéker ook schuldig aan heb gemaakt.. Namelijk het niet meer uitnodigen van mensen waarvan je weet dat ze niet kunnen komen. Dus als eerste: sorry daarvoor.. En als tweede een uitnodiging voor Alex zijn verjaardag, want je bent natuurlijk van harte welkom!”

Het feit dat ze hierover nadenkt, het met mij deelt en zelfs haar excuses aanbiedt, is hartverwarmend. Hoewel dat voor mij persoonlijk niet nodig was geweest. Het is een vrij gecompliceerd iets. Als mensen mij namelijk wél hadden uitgenodigd voor bijvoorbeeld een feestje, zonder er verder iets bij te zeggen, had ik waarschijnlijk het gevoel gehad dat zij totaal niet doorhadden hoe ernstig en serieus mijn situatie is. Ook zorgt dit ervoor dat het lijkt alsof ik in hun ogen een keuze zou hebben in of ik kan komen of niet, terwijl dit absoluut niet het geval is natuurlijk. En daarbij komt dan weer een schuldgevoel kijken.

Ik weet dat dit een dingetje is voor een boel mensen die ziek zijn, maar ik denk dat het niet aan de uitnodiging op zich ligt, maar dat we allemaal in zo’n situatie behoefte hebben aan maar één ding. En dat is niet vergeten worden. Een uitnodiging komt daarbij in de buurt, maar dat is niet per se waar we op hopen. Waar we op hopen, is dat er nog steeds aan ons gedacht wordt, ondanks dat we niet aanwezig kunnen zijn. Dat ze ons missen wanneer we er niet bij kunnen zijn.

Voor degenen die voor het uitnodigdilemma staan en echt geen idee hebben wat ze wél zouden kunnen schrijven, is dit een klein voorbeeldje voor hoe je het zou kunnen verwoorden:

Nu zijn er natuurlijk ook nog mensen waarbij het per keer verschilt of ze kunnen komen. Tegen hen zou je iets kunnen zeggen als:

Elk mens is anders en bij de een liggen dit soort dingen weer wat gevoeliger dan bij de ander.

Ik begrijp dat het moeilijk is voor veel mensen om de juiste woorden te vinden. Maar wanneer het uit een warm hart komt, zonder oordelen en verwachtingen, met alleen maar goede intenties, dan kan het bijna niet fout gaan. En íéts zeggen, is bijna altijd beter dan niets zeggen. We willen er gewoon nog graag toe doen. En gelukkig heb ík allemaal mensen om mij heen die mij dat steeds opnieuw laten merken. Waaronder mijn lieve nicht. Een simpele “ik denk aan je” of een hartje is daarvoor vaak al genoeg.

Ik hoop dat ik volgend jaar een uitnodiging krijg omdat dat dan de normaalste zaak van de wereld is. Dat ik in mijn veel te drukke agenda moet kijken om naast alle andere leuke dingen een plekje vrij te maken voor de verjaardag van mijn achterneefje. En tot die tijd geniet ik op een afstandje mee van de foto’s die met mij gedeeld worden, zodat ik er op een bepaalde manier toch een beetje bij ben!

Magic Everyday 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook566Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone