Column: “Heerhugowaardse Bente heeft al vier jaar huisarrest”

Ik heb huisarrest. Al vier jaar lang. Ik weet niet wat ik fout heb gedaan, maar het is de grootste straf die ik ooit heb gekregen.

Ik was altijd een bovengemiddeld braaf meisje. Natuurlijk had ook ík mijn streken. Maar ik voel mij nog steeds schuldig over de koekjes die ik stiekem van mijn zus had gepikt. En ik had er buikpijn van toen ik mijn net gekregen 5 cent in een snoepautomaat had gegooid omdat ik ervan overtuigd was dat er dan een snoepje uit zou komen, ondanks dat mijn moeder meerdere keren had gezegd dat dat écht niet genoeg was. Weg 5 cent. Hoe zou ik dat óóit kunnen terugbetalen? Ik was vier.

Ik liet mijn ouders weten waar ik ging spelen na school, zorgde er altijd voor dat ik op tijd thuis was. Voelde me unheimisch toen we toch naar een ander speeltuintje gingen dan dat ik had doorgegeven. En wanneer mijn opa stiekem een druif of een snoepje uit de schappen pakte, fluisterde ik boos: ‘Opa dat mag écht niet, dat is stelen!’ Waarop hij terug zei met een brede grijns: ‘Ik moet toch proeven of ik het wil kopen of niet?!’

Ik ben nog nooit dronken geweest, gebruikte geen drugs, deelde bijna alles met mijn ouders, haalde goede cijfers op school, was verre van beïnvloedbaar, had nette hobby’s, hield niet van roddelen, nam het op voor mensen die gepest werden, was lief voor mijn omgeving.

En tóch heb ik huisarrest. Niet van mijn ouders hoor, maar van iets waar je nauwelijks de macht over hebt. Ik heb lang geprobeerd te ontsnappen, dacht dat dat de enige mogelijkheid was. Dat brave had mij immers toch niet verder gebracht.. Ik heb deze “gevangenis” verafschuwd. Ik heb gevloekt en getierd, de rebel in mij pakte de spotlights. Maar niets heeft er voor gezorgd dat ik vrij kwam. Dus uiteindelijk heb ik maar besloten om weer terug te gaan naar mijn roots. Ik heb er voor gekozen om te luisteren naar wat mijn gijzelnemer te zeggen heeft, ondanks dat hij moeilijk te bereiken is. In de hoop dat ik binnenkort eindelijk vrij word gelaten wegens goed gedrag.

Zal ik dan beloond worden omdat ik m’n “straf” zo braaf heb uitgezeten? Net als dat je tegen een peuter zegt: ‘Goed zo, nu mag je weer lekker spelen’ nadat hij ondeugend in de hoek heeft gestaan?

Hoe gaat het nu?

De afgelopen weken zijn weer immens zwaar geweest, er gebeurt van alles in mijn lichaam. Extra zwak, weer veel sneller flauwvallen en dus ook m’n acht minuten rondje niet meer kunnen lopen.. Toen het net een klein beetje bijtrok, begonnen de volgende rare klachten alweer. De pijn in mijn hoofd en nek is regelmatig ondraaglijk en ik vergeet simpele dingen als: hoe ik bijvoorbeeld moet tellen, hoe ik normaal gesproken zou reageren op iemand of waar de letters op mijn toetsenbord staan. Het lijkt erop dat de neurohealing is begonnen. Tenminste ik hóóp dat dat het is.

Dat houdt in dat de stamcellen nu de hersenen gaan repareren. Dit kan zorgen voor veel erge klachten. Meestal gebeurt dit rond de zes tot negen maanden na de eerste stamcelbehandeling. Dus wat dat betreft zou het kloppen. We houden het in ieder geval goed in de gaten. En ik houd jullie op de hoogte. Want dat mag nog wél. Ik heb dan nog wel huisarrest, maar de regels worden gelukkig heel langzaam steeds iets minder streng..

Magic Everyday ♡


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven! 

Delen is magisch
Share on Facebook343Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone