Column: Vakantiekriebels!

De zon op mijn huid, mijn haren krullen. Het is een dag waarin ik een voor mijn doen “goed” uurtje heb. Snel heb ik een klein beetje make-up op gedaan om dit memorabele moment vast te leggen, om vervolgens even op het bankje in de tuin te zitten. Er vliegt een vliegtuig boven ons. ‘Kijk er maar goed naar,’ zegt mijn moeder, ‘over een tijdje zitten wij daar ook in..’ Ik volg het vliegtuig met mijn hoofd tot er alleen nog maar een witte streep te zien is. Ik sluit mijn ogen en beeld me in dat we daar zijn. Hoog in de lucht, op weg naar een warm land. Op weg naar een welverdiende vakantie, na jaren non-stop keihard te hebben gewerkt. Zonder pauzes, zonder op adem te mogen komen.

Ik zie mezelf voor me op het strand. Met een zongebruinde huid en een zomers, luchtig jurkje. Ik dans en huppel in het rond, met een lach van oor tot oor. Ik hoef niet te rusten, voel me niet volcontinu doodziek, zal niet crashen en ik krijg geen aanval. Alles wat we doen en alles om mij heen, kan ik gewoon aan. Ik voel me goed, beter dan ooit. Ik ben “normaal”. We gaan uit eten, lachen en kletsen, om vervolgens te feesten tot de zon opkomt en diezelfde ochtend weer op het strand neer te ploffen. Het witte zand, de blauwe zee, palmbomen die zachtjes heen en weer gaan door een briesje.. Ik vóél het.

Ik doe mijn ogen met frisse tegenzin weer open: geen warm eiland, maar wel de tuin. De tuin waarin ik de afgelopen drie jaar niet heb kunnen zitten, ondanks dat de kamer waarin ik lig hier één deur van verwijderd is. Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn en dit is het enige wat ik “kan” op een dag als deze. Maar dat is al zó’n overwinning! Ik wil natuurlijk niets liever dan zo snel mogelijk weer kunnen leven, dingen kunnen ondernemen, mijn vriendinnen weer kunnen zien, maar ik mag niet vergeten waar ik vandaan kom.

Ik zit in een ware achtbaan momenteel. Zo eentje die ontelbaar keer achter elkaar over de kop gaat, waar geen einde aan lijkt te komen. Het ene moment gaat het “crisisslecht” en lijkt het alsof ik weer terug bij af ben. En het andere moment gaat het opeens iets beter en kan ik nét weer iets meer aan. Het ene moment lijkt het leven verder weg dan ooit, terwijl ik het andere moment mijn dromen en doelen al kan ruiken. Het is gek. Een echte mindf*ck. Je wordt zowel fysiek als mentaal continu heen en weer geslingerd. Dat het een zware rit zou worden, wisten we. Maar op het echte werk kun je je nooit voorbereiden. Het enige wat je kunt doen, is het allemaal over je heen laten komen en hopen op het allerbeste.

Dat tropische eiland wacht op mij. En tot die tijd geniet ik intens van magische momentjes als deze, waarop ik eindelijk weer de zon op mijn huid kan voelen.. Ik hoop dat jullie dat net zo mogen ervaren als ik✨

Magic Everyday ♡


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van dit soort magische momentjes✨

Delen is magisch
Share on Facebook338Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone