We zijn weer thuis..

Met Bente op stap? Never a dull moment.. Dat geldt zéker ook weer voor de trip die we de afgelopen dagen met haar hebben gemaakt.

De MRI scan stond gepland voor 15.30 uur locale tijd. Op zich goed te doen, ons hotel lag immers maar 10 minuten van de kliniek verwijderd. Maar Londen blijft Londen, dus we moesten rekening houden met een niet aflatende stroom verkeer, blokkades en oponthoud. Op tijd de ambu in dus.

Met de herinnering aan de reis van de dag daarvoor (vreselijk zwaar + out gaan op de boot), de warmte én het vooruitzicht van een uur rechtop moeten zitten, moest Bente de nodige moed verzamelen. “Ik weet écht niet hoe ik het moet gaan doen mam..”

De PEM van de afgelopen dagen was enorm, de draaiduizeligheid vierde hoogtij. Nog geen 5 minuten nadat we waren vertrokken, zagen we Bentes ontbijtje weer (bijna) terug. Niet zeuren, gewoon even boven de bak hangen en dóór!

Aangekomen bij de kliniek werd Bente met brancard naar binnen gereden. De lift opende… Dit ging niet passen. Alsof er al niet genoeg uitdagingen op de agenda stonden! Er werd een rolstoel tevoorschijn getoverd. Van rolstoel naar bank, van bank naar rolstoel, via traplift weer in rolstoel tot uiteindelijk: het MRI apparaat. Teveel bewegingen in té korte tijd. En bij alles concentreren om maar niet flauw te vallen. Maar Bente, stoer als ze is, liet zich niet kennen. Dapper schoof ze de MRI in, waar haar hoofd werd vastgezet met draaischroeven.

Haar benen mochten gelukkig omhoog, maar als haar bovenlichaam niet plat ligt, is dat niet genoeg. Eerste scan 4 minuten, tweede scan.. En langzaam zag ik mijn dochter stuk gaan. Ze voelde haar handen niet meer, het zweet brak haar uit, haar gezichtsuitdrukking veranderde: voortekenen van onwel worden. Snel werd Bente losgekoppeld en belandde met onze hulp op de grond.

Het duurde lang voordat ze weer bijtrok en in die tijd realiseerde ik mij hóe ongezond (duh) de hele situatie eigenlijk is. Bart en ik raken een beetje gewend aan het feit dat Bente regelmatig haar bewustzijn verliest en kijken er eigenlijk niet meer van op. ‘Mam, benen?’ ‘Ja hoor, natuurlijk doe ik dat voor je…’ Hup, haar benen in de lucht zodat het bloed weer naar haar hart en hoofd stroomt. ‘Gaat het weer een beetje meis? Kom, dan gaan we verder, wat moet dat moet. Alles voor herstel!’.

En terwijl ik dat zeg, wordt Bente de scanner weer ingeschoven. 5 minuten hoofd naar voren, 5 minuten hoofd naar achteren. Haar hoofd en nek worden in de meest onmogelijke posities gefixeerd. Dan zo ver mogelijk links opzij, vervolgens dezelfde handeling rechts, en ik zié hoe ongelooflijk veel pijn Bente heeft en hoe veel moeite ze moet doen om er bij te blijven. Mijn emoties gaan met me op de loop. Wat doet het zéér om mijn kind zo te zien worstelen. Wat is ze sterk! Maar óók: wat is ze hard voor zichzelf, dat mag wel een tandje minder..

Een kwartier later (een kwartiér.. niet te doen!) is de scan klaar. Zelfs de man die de scan afnam, was trots op haar. En wat waren ze daar ongelooflijk lief, begripvol en behulpzaam. Snel uit het apparaat, in de rolstoel. Uit de rolstoel, in de traplift. Uit de traplift, op de bank. En zo nog een aantal malen. Gesloopt is ze. Maar: wat woensdag nog onmogelijk leek… Heeft ze toch maar mooi gedaan. (Mede dankzij de mannen van Stichting Ambulance Wens, wat zijn ze toch geweldig! Maar daar komen we later nog op terug).

Bente is gesloopt. De komende tijd zal ze wel even moeten bijtanken en herstellen. Ook haar nek heeft een behoorlijke optater gehad: hij knakt bij elke beweging, gevolgd door enorme pijnscheuten in haar hoofd. Fijn!

We zijn inmiddels weer thuis en wachten in spanning wat de scan ons brengt..

Wordt vervolgd!

Liefs, Pauline


Like Bentes Facebookpagina en volg haar Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Delen is magisch
Share on Facebook398Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone