2019, ik kan niet van je houden, maar ik kan je ook niet haten

Over twee dagen is het zo ver. Het einde van een heel decennium en het begin van een nieuwe. Ik krijg er een gekkig gevoel bij. Moet ik nog iets doen voordat ik het volgende decennium in ga? Een enorm doel voor mezelf stellen en behalen voordat het in dit decennium niet meer kan? Dingen afsluiten? Zodat de afgelopen tien jaar écht tellen en ik de volgenden als nieuw kan starten? Heb ik wel genoeg gevisualiseerd hoe ik die zou willen doorbrengen? Of mag ik het allemaal even loslaten omdat er wel genoeg is gebeurd en ik genoeg heb gedaan..

2019

Alleen het afgelopen jaar was al een enorme rollercoaster. 2019, wat zal ik zeggen.. Ik kan niet van je houden, maar ik kan je ook niet haten. Je gaf mij zó veel pijn, onzekerheid, vrijwel onmogelijke challenges. Maar ook nieuwe inzichten, zeldzame, magische momentjes en hoop op een leven. Je bracht mij gemis, verdriet en eenzaamheid. Daarnaast oneindig veel liefde, steun en kracht.

Je bracht mij teleurstelling. Oh zó veel teleurstellingen. Die vervolgens werden gesust met hartverwarmende gebaren. Je liet mij rouwen, verrassen, gaf ons zeeën vol verwarring. Echter ook geloof, vertrouwen, mensen op wie ik écht kan bouwen. Je duwde mij kopje onder, zette mijn wereld op z’n kop en liet mij springen in het diepe. Gaf ons angst, paniek, tranen en chaos. Complete chaos. Alsof dat nooit meer zou veranderen. Maar we namen de regie weer in eigen handen.

Je bent streng geweest, wreed geweest, desondanks liet je heel af en toe de touwtjes een klein beetje vieren. Je trapte mij de grond in, liet mij tegelijkertijd groeien. Je was niet te peilen. Bracht mij stukje bij beetje naar dat wat ik nodig blijk te hebben, maar gaf mij keer op keer een flinke duw terug. Je toonde ongeloof en beangstigende feiten. Frustraties, maar ook geruststelling en duidelijkheid. Een allesoverheersend verlangen naar leven. Naar normaal. Naar rust, energie en harmonie. Naar vrijheid, spontaniteit en euforie.

Je gaf mij geborgenheid, kwetsbaarheid, huilen van het lachen. Twee letterlijke armen om mij heen die mij hopelijk nog heel lang vast zullen blijven houden. En Magics. Duizenden Magics. Een groot gevoel van voldoening. Samen zo ontiegelijk sterk. En belachelijk trots. Op mijzelf, mijn lichaam en mijn rotsen in de branding.

Je was hard. Teleurstellend. Een desillusie. Onveranderlijk maar tegelijkertijd een transformatie. Een zware beproeving. Een klim op de hoogste berg. Waarin je mij wat stapjes liet zetten. Stapjes in de goede richting.

Dus 2019, ik ben je dankbaar. Voor je lessen en de ontwikkelingen die je met je mee bracht. Door jou ben ik weer iets sterker, iets dichter bij mijn doel. Fluister je 2020 in dat het vanaf nu anders wordt? Dat ze mij mag leren, maar op een liefdevolle manier? Dat we samen een wonder gaan creëeren? Dankjewel 2019. Voor elk aspect van jou. Voor nu laat ik je achter mij, maar ik zal af en toe nog aan je denken. Want de liefde is niet groot, maar haten doe ik je niet.

Dankje dankje dankjewel

Lieve Magics, ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een enorm gelukkig, gezond, liefdevol, zorgeloos en veilig nieuw jaar toe. Er is niks aan gelogen dat jullie de helft van het afgelopen decennium een ongelooflijk groot deel van mij zijn geworden. Jullie hebben mijn leven verrijkt in mijn meest donkere jaren en daar ben ik jullie tot in het diepste van mijn hart dankbaar voor. In mijn blogs ben ik een open boek en jullie zijn mij gaan volgen door de woorden die ik schrijf. Míjn woorden. Jullie waarderen mij om wie ik écht ben en dat is magisch. Ik kan jullie hierom niet vaak genoeg bedanken 

Magic Everyday en veel liefs,

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Delen is magisch
Share on Facebook282Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone