Column: Op naar beter!

Wel tien keer ben ik begonnen met het schrijven van een column om vervolgens met dezelfde vaart na een paar zinnen weer te stoppen. Simpelweg omdat ik het nog niet uit mijn vingers krijg om te vertellen hoe het gaat en vooral is geweest. Er is nog geen ruimte voor in mijn hoofd. De herinnering brengt veel angst en nare flashbacks naar boven waar ik het liefst eigenlijk nooit meer aan terug denk. Dus ik kies ervoor om het daar nog niet over te hebben (door het Corona virus zijn de komende operaties even verschoven, zodra dat traject weer wordt gestart, zal ik mijn verhaal delen, want ik begrijp dat daar behoefte aan is). Wel vind ik dat ik jullie een teken van leven verschuldigd ben. Jullie lieve Magics die zó met mij meeleven bij elke “stap” die ik zet. Goud waard. Écht.

”Hoe gaat het?”

We krijgen veel de vraag hoe het gaat. En dat is een vraag waar we op dit moment gewoon nog geen antwoord op kunnen geven. Niet omdat we dat niet willen, maar omdat niemand daar iets aan zou hebben. Ik snap dat jullie smachten naar goed nieuws en stappen in de goede richting, wat ik súper lief vind, maar zo werkt het helaas niet.

Het herstel is zwaar, zowel fysiek als mentaal. Je gaat de operatie in met het idee dat je daarna beter gaat worden, terwijl je eerst juist nog véél slechter wordt. Tenminste, in mijn geval. Op extra slechte dagen is het eventjes moeilijk om het vertrouwen te blijven voelen, dat het goed komt en beter wordt. En op die momenten baal ik van mezelf, omdat juist dát gevoel mij de afgelopen jaren er doorheen heeft getrokken. Daarnaast maakt de situatie rondom het Corona virus het nog lastiger. Waar ik mij voorstelde dat ik na de operatie steun kon krijgen door o.a. knuffels van mijn liefste zus, vriend, oma’s en opa, kan ik nu geen van allen zien. En de onzekerheid over hoelang dit gaat duren en de stress dat we het op een bepaalde manier oplopen, is killing in zo’n toch al zware tijd. Maar dat zal bij de meesten van jullie niet anders zijn helaas.

Of er dan helemaal geen verbeteringetjes zijn te merken? Jawel, maar aan een zijden draadje. Wat vandaag beter lijkt te gaan, is de volgende dag weer weg en waar het die dag daarna heel slecht gaat, is de dag erop weer hoop te voelen. Er is nog geen peil op te trekken en dat is logisch. Er zijn nog maar zes weken voorbij.

Engelengeduld

Ik ben aan het herstellen. Eerst van de operatie. Daarna van het jaren ziek zijn en in bed liggen. En vanaf dan kan ik pas gaan opbouwen, wanneer mijn lichaam dat eindelijk toelaat. En dat heeft tijd nodig. En een heleboel geduld. Maar gebeuren gaat het. Let maar op! 

Stay safe

Ik hoop dat jullie allemaal oké zijn, genoeg liefde krijgen, afleiding hebben en vooral veilig en gezond blijven..

Heel veel liefde en kracht,

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard

Delen is magisch
Share on Facebook519Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone