Jou kwijt zonder afscheid

Ik heb altijd gedacht dat ik mijzelf zou verliezen als ik jou zou kwijtraken. Dat ik mij huilend in foetushouding af zou sluiten van alles en iedereen op de wereld en dat diezelfde wereld voor heel lang compleet stil zou staan. En deels is dat waar. Ik ben gebroken van verdriet. Maar ik ben vooral verdoofd. Alsof het totaal niet tot mij doordringt dat het écht zo is. Het is te groot om te bevatten wanneer iemand, die mijn leven elke dag opnieuw vulde met oneindig veel liefde, er opeens niet meer is. Dat ik nooit meer je stem zal horen. Nooit meer je armen om mij heen zal voelen. En het is gek om te zien dat de wereld gewoon doorgaat zonder jou. Mensen lachen, de zon schijnt. Alsof er helemaal niets is veranderd, terwijl het voor mij nooit meer hetzelfde zal zijn…

Mijn opa en oma zijn altijd als tweede ouders voor ons geweest. Elke dag zagen we elkaar. En toen opa overleed, werd oma deel van ons gezin. We deden alles samen. Toen ik verder niets meer kon, was omie een knuffel brengen het enige wat ik nog elke dag deed. Tot ook dat niet meer ging. Kostbare tijd ging verloren en dat maakte ons vreselijk verdrietig. Tegelijkertijd was zij één van mijn grootste motivaties om zo snel mogelijk beter te worden. Mijn oma is mijn alles. We móésten elkaar gewoon weer zo vaak kunnen knuffelen als we maar wilden.

Mijn moeder kwam natuurlijk nog elke dag bij oma, maar de laatste maand was het risico door het Corona virus te groot. Het was zwaar om haar zo lang ‘alleen’ te laten, zo lang waren we nog nooit zonder elkaar geweest. En daardoor werden onze telefoongesprekken verdubbeld en belden we wel 10 keer per dag. ‘Wat fijn dat er telefoons zijn he, dat we op deze manier toch een soort van bij elkaar zijn’, zei oma elk gesprek opnieuw. En zo maakten we er samen het beste van.

Totdat wij te horen kregen dat iemand op oma’s afdeling het Coronavirus bleek te hebben. Een dag later bleek ook oma zélf positief getest. Paniek. Dit kón niet. Dit mócht niet. Ze kwam nooit haar kamer af! Er was al drie weken niemand bij haar geweest van buitenaf! De eerste paar dagen lukte het haar nog om met veel pijn en moeite te bellen. Maar met de dag werd ze zwakker en zieker. Niemand van ons mocht bij haar zijn. Het was te gevaarlijk. Vooral in verband met mij. En dat was vreselijk. Niet haar hand kunnen vasthouden.. Niet elkaar even kunnen spreken om haar gerust te stellen. Het idee dat ze dit zonder ons moest doorstaan was niet te doen. We konden niet ontkomen aan het gevoel dat wij haar in zo’n immens zware periode in de steek lieten. Ik probeerde álle kracht die ik in me had naar haar toe te sturen. Ik kon haar niet verliezen. Niet op deze manier. Niet nu. Niet nu we net alle verloren tijd weer in zouden halen samen. Niet nu we niet bij haar konden zijn en we in het ergste geval geen afscheid van haar zouden kunnen nemen. We hoopten en smeekten en baden dat ze hier doorheen zou komen. Het móést.

Mama en ik hebben haar nog één keer kunnen zien doordat een verzorgster zo lief was om te videobellen. Oma was te ziek om te reageren, te ziek om ons te zien. Maar ik hoop met alles in mij dat ze heeft gehoord hoe we zeiden dat we oneindig veel van haar houden en heeft gevoeld dat we met elke vezel in ons lijf bij haar waren. Élke seconde.

Een dag later is ze overleden. Zonder ons. Wij mochten niet bij haar. Ze was alles voor ons. En we mochten niet bij haar. Haar hele leven is ze er voor ons geweest. Ze is mijn tweede moeder, mijn beste vriendin en nog zó veel meer. En we mochten niet bij haar. Ze heeft dit ‘alleen’ moeten doen. Onmenselijk. We zijn gebroken van verdriet.

De uitvaart was, in plaats van warm en liefdevol wat ze zó verdiende, met mondkapjes en anderhalve meter bij elkaar vandaan, kil en afstandelijk. De rouwauto kwam voor ons huis rijden, zodat ik op die manier toch een beetje afscheid kon nemen. De allerlaatste keer dat oma bij mij langs kwam…

Zeven mensen waren bij de dienst. Allemaal ver uit elkaar. En mama helemaal alleen, omdat papa bij mij was zodat we samen de livestream konden bekijken. De situatie is mensonterend. Niemand zou dit op deze manier mee moeten maken. We hebben het zo goed mogelijk proberen te doen Omie, ik hoop dat je dat hebt meegekregen..

Ik probeer mijn pijn te stillen met de gedachte dat oma nu bij opa is. En ze tevreden naar ons kijken. Trots op wat ze hebben achtergelaten. Ze hebben het zó goed gedaan en ik ben ze voor eeuwig dankbaar voor alles. Zoals mama zegt: ‘We hebben elkaar zó vaak de liefde verklaard, daar kunnen we een leven lang op teren.’

P.s. enorm veel liefde voor de zorg, zij hebben er liefdevol voor gezorgd dat oma niet écht helemaal alleen was en dat ze, als het goed is, niet angstig is geweest. Jullie zijn goud waard💛

Maar liefste jij
Wat gebeurt er toch
Dit was toch niet ons plan?
Al die jaren
Keken we uit
Naar eindelijk samen dan
Ik heb je nodig
Is dat gemeen?
Van mijn ego
Mijn probleem?
Of is het liefde
Zó veel liefde
Dat het uitstraalt
Elke dag
Ben ik bij je
In gedachten
Denk ik aan
Jouw laatste lach
Hoe moet ik verder
Zonder jou
Dat is toch niet te doen
Vanaf nu is het alleen nog maar
De herinnering aan toen
Maar in mij leef jij
En voor altijd
Zullen we samen zijn
Ik houd oneindig veel van jou
En in mijn ziel
Op dit moment
Doet dat hartverscheurend pijn


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard

Delen is magisch
Share on Facebook1.2kShare on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email this to someone