Update: ‘Wat fijn dat dat kan! Maar kun je er ook van genieten?’

Je zou toch denken dat wanneer er veel speelt in je leven, je verhalen genoeg hebt om over te schrijven. Nou niets is minder waar. Er speelt zó veel, dat ik geen tijd heb om na te denken. Hoewel ik mij, nu ik dit zo schrijf, realiseer dat ik dat hele nadenken misschien expres wel even probeer te vermijden. Want dat betekent automatisch dat ik ook even niet hoef te voelen. En dat is fijn, want ik zit bést een beetje op slot.

Ik heb de afgelopen weken een paar berichtjes gekregen waarin stond dat jullie mij missen en dat jullie bezorgd zijn. Ontzettend lief en dat is natuurlijk niet nodig. Ik ben sterk, dat weten jullie inmiddels toch wel😜

Één van de belangrijkste mensen in je leven verliezen in een periode die lichamelijk en geestelijk al ontzettend zwaar is en levensveranderend moet zijn, waarbij de mensen van wie je houdt geen arm om je heen kunnen slaan om je te steunen en te troosten, omdat we midden in een pandemie zitten, is best wat. En het leven gaat door en ik kan zelfs nog lachen, maar dat is denk ik vooral omdat het voor mij op dit moment even te groot is om te bevatten.

Er zijn net drie maanden om en natúúrlijk willen jullie weten hoe het nu, met betrekking tot de operatie, gaat. En dat gaat enorm op en neer, kan ik jullie wel vertellen. Zo voel ik me de afgelopen paar weken weer extra zwak en moest ik drie weken geleden nog met de ambulance naar het LUMC voor een CT-scan omdat ik zó veel pijn had dat ze niet konden uitsluiten dat er een schroef los zat of er iets gebroken was in het operatie gebied. Gelukkig was dit niet het geval en wordt deze specifieke pijn waarschijnlijk veroorzaakt door een spier die langs een schroef schuurt of blijft haken.

Maar er zijn ook verbeteringen. Zo kan ik bijna elke dag nu wel even in het zonnetje zitten en heb ik sinds de operatie “maar” 5 erge aanvallen (buiten bewustzijn) gehad, waar ik die normaal elke dag had. 

Nadat ik de foto (uitzonderingetje) bovenaan dit blog heb geplaatst, is dat hoe mensen denken dat ik erbij zit wanneer ik zeg dat ik even in de tuin kan zitten en dit is hoe ik er eigenlijk bij zit😜

‘Wat fijn dat dat kan!’ Schreef iemand onder mijn instagrampost waarbij ik zei dat ik bijna elke dag even in de tuin kan zitten, ‘Maar kun je er ook van genieten?’ En die vraag slaat de spijker op z’n kop. Want het líj́kt natuurlijk een behoorlijke verbetering en dat is het ook wel al, zeker in vergelijking met waar ik vandaan kom, maar die vraag is meteen ook de reden waarom ik mijn stapjes eigenlijk liever nog niet meteen deel. Want zolang ik mij nog enorm slecht voel en crash terwijl ik het doe, is het voor mij moeilijk om daar écht “blij” over te kunnen zijn en het te kunnen zien als verbetering. En nóg moeilijker als de meeste mensen dan denken dat het al een stuk beter gaat en ik langzaam weer het leven oppak, terwijl ik nog lang niet zo ver ben. Het gaat beter dan voor de operatie, waar ik al heel dankbaar voor ben, maar dat komt nog niet in de búúrt van goed. Ondanks dat, heb ik veel hoop en probeer ik elke dag mijn uiterste best te doen om mijn lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen in dit genezingsproces. Alles wat ik op dit moment doe, draait om genezen. Mijn dagen zitten er vol van. En mijn hoofd ook. Dus een geordend verhaal uit mijn vingers krijgen, is op dit moment een hele prestatie😅

We zijn nog maar op drie maanden van de twee jaar die ik moet uittrekken voor het revalidatieproces. Dus stapje voor stapje! Ik ben in ieder geval enorm dankbaar dat jullie mij steunen in dit proces en zelfs aan mij denken wanneer ik even stil ben. Dank jullie wel daarvoor lieve Magics ♡

Veel liefs,

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard