Een half jaar na de operatie: Hoe gaat het nu?

“Dit is denk ik de meest verwarrende tijd in mijn leven ooit” zie ik mijzelf typen naar een paar van mijn vriendinnen op de vraag hoe het met me gaat. En beter kan ik het eigenlijk niet samenvatten. Ik heb dit denk ik nog niet eerder zo gevoeld. Ik voel me leeg en afgevlakt en tegelijkertijd is mijn hoofd drukker dan ooit. Ik voel me enorm hoopvol en tegelijkertijd bang. Vrolijk en tegelijkertijd verdrietig en gefrustreerd. Ik voel me gesteund en tegelijkertijd alleen. Het gaat niet echt in momenten, het is allemaal gelijktijdig aanwezig. Alsof mijn emoties zich afspelen in twee verschillende lagen.

Het verdriet om het verlies van mijn oma speelt hier natuurlijk ook een grote rol bij. Ik mis haar verschrikkelijk en besef het tegelijkertijd nog steeds niet. 

Mindfuck

Er is nu een half jaar voorbij. Iets langer dan zes maanden geleden lag ik op de operatietafel. En geloof mij als ik je vertel dat die zes maanden aanvoelen als net aan een maand. De tijd is voorbij gevlogen.
Het traject waarin ik op dit moment zit, is zacht uitgedrukt een mindfuck. Een paar maanden na mijn operatie begon ik kleine stapjes vooruit te zetten. Hoopvolle stapjes. Zo kon mijn gordijn overdag steeds iets langer open en kon ik overdag steeds iets langer in de tuin zitten met het zonnetje op mijn gezicht. Op zo’n moment vliegen de toekomstplannen al door mijn hoofd want die plannen voelen dan opeens niet zo onmogelijk meer. Maar zo’n revalidatietraject is zwaar en gaat écht met vallen en opstaan. Want net als je denkt: wauw dit lijkt de goede kant op te gaan, als dit op deze manier doorzet is herstel écht mogelijk, gaat het opeens weer zó slecht dat het voelt alsof je weer helemaal terug bij af bent. En dat is beangstigend. Want hoe lang gaat dit duren? Is het überhaupt wel tijdelijk? Of is dit een terugval? Wordt het in de toekomst wel beter? Op zo’n moment gaat er van alles door je hoofd en voel je je vooral heel machteloos.

Toevallig heb ik net twee weken achter de rug waarin dit zo voelde. Doodziek en weer écht helemaal niets of niemand aankunnen. Met als klap op de vuurpijl weer een aanval waarbij ik een uur lang out was en ik niet meer kon reageren en bewegen. Niet alleen voor mij was dit beangstigend, maar ook mijn ouders wisten even niet wat ze hier mee aan moesten. Na zo’n moment realiseer je je waar je ook alweer vandaan komt. Maar tegelijkertijd ben je bang dat dit misschien weer het nieuwe normaal wordt. 

Gelukkig lijk ik sinds een paar dagen weer wat op te krabbelen. En meteen komen daarbij de hoop en de toekomstplannen weer tevoorschijn. Wel voelt het heel fragiel. Alsof ik op een dun lijntje balanceer en er elk moment weer vanaf kan vallen. 

Fulltime baan

Voor mijn gevoel ben ik 24/7 keihard aan het werk. Geen pauzes, geen weekend, geen vakanties. Zo voelt het al minimaal zes jaar lang, want het enige wat mijn lichaam doet, is zich vol continu uit de naad werken. Maar nu ik íéts meer aan kan, kan ik mijn lichaam daar een beetje bij helpen. Ik doe er alles aan om te genezen. Mijn dagen zijn zo ingepland dat alles wat ik nodig heb aan de orde komt. En dat voelt goed. Dat voelt alsof ik een klein beetje de controle aan het terugpakken ben. Alsof dát in ieder geval in balans is en ik in ieder geval genoeg doe.

Verwacht resultaat?

Ben ik waar ik hoopte te zijn zes maanden na de operatie? Nee. Natuurlijk had ik niets liever gewild dan dat ik wakker werd van de narcose en ik dacht: wauw ik voel me goed! En dat ik vanaf dat moment kon bouwen aan mijn nieuwe leven. Maar dat is uiteraard niet realistisch. Onthoud dat alsjeblieft ook voor als jij geopereerd moet worden, dat scheelt een hoop frustratie.. Ik ben al zo lang ziek, er is zo veel schade aangericht in mijn lichaam. Het echte gevaar is door de operatie als het goed is geweken. Nu moet ik mij richten op herstel op elk niveau. En revalidatie. Want gosh als ik je vertel dat mijn spieren niets meer dan pudding zijn, dan overdrijf ik niet🙃

Herstel is mogelijk

Maar ik heb hoop, zo veel hoop. Ik geloof écht dat herstel mogelijk is. Ik ben gekomen van waar ik vandaan kom. Dan kan ik ook komen op het punt waar ik naartoe wil. Als je van zeer ernstig ziek naar ernstig ziek kunt gaan, kun je ook van ernstig ziek naar je goed voelen gaan. Daar ben ik van overtuigd.

Vergeef mijn radiostilte van de afgelopen maanden. Ik leef zo in mijn bubbel en ben zo hard bezig dat er eigenlijk geen ruimte is om na te denken en een geordend verhaal uit mijn hoofd en handen te krijgen. Maar jullie zijn echt in mijn gedachten!! Ik hoop dat ik langzaam weer iets meer kan delen, maar pin me er niet op vast😅

Heel veel liefde, warmte en kracht ♡

Bente


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard